W skorupce orzecha

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

No cóż, jakoś do mnie nie przemówiła ta książka. Bardzo lubię twórczość tego autora, ale ów tajemniczy bohater zupełnie mnie nie przekonuje. Szkoda.

No cóż, jakoś do mnie nie przemówiła ta książka. Bardzo lubię twórczość tego autora, ale ów tajemniczy bohater zupełnie mnie nie przekonuje. Szkoda.

Zmęczyłam tę książkę. Na początku mnie zaciekawiła - narratorem jest nienarodzone dziecko, więc to dosyć oryginalny pomysł. Ale później nie było już tak dobrze. Fabuła mnie po prostu znudziła, postacie były mało wyraziste.

Zmęczyłam tę książkę. Na początku mnie zaciekawiła - narratorem jest nienarodzone dziecko, więc to dosyć oryginalny pomysł. Ale później nie było już tak dobrze. Fabuła mnie po prostu znudziła, postacie były mało wyraziste.

„Przeciwności losu wymusiły na nas ostrożność i to działa, boli nas, gdy zbliżamy się do ognia lub gdy zbyt mocno kochamy.”

Sięgnęłam po tę pozycję ze względu na tajemniczego narratora, ale zawiodłam się treścią.

„W skorupce orzecha” autorstwa Iana McEwana to książka, która wzbudza mieszane uczucia i niepokój. Narratorem tej opowieści jest nienarodzony jeszcze płód, co samo w sobie jest koncepcją niezwykle oryginalną, lecz jednocześnie budzi pewne zastrzeżenia. Jego perspektywa jest nie tylko zaskakująca, ale też nieco naciągana – jak to możliwe, by nienarodzone dziecko operowało tak wyrafinowanym i dojrzałym językiem?

Bohaterowie tej powieści to Trudy, matka narratora, która ma romans z bratem swojego męża, Claude’em. Głównym wątkiem jest ich spisek mający na celu zamordowanie męża Trudy, aby przejąć jego majątek. Intryga kryminalna, która powinna nadawać powieści tempa i napięcia, niestety nie spełnia oczekiwań. Brakuje jej głębi oraz zaskakujących zwrotów akcji, co sprawia, że fabuła wydaje się płytka i przewidywalna.

Wracając do narratora, płód posiada niewiarygodnie rozwinięty intelekt oraz świadomość. Jego refleksje na temat świata zewnętrznego, sztuki, literatury i moralności są tak dojrzałe, że momentami trudno uwierzyć, że to rzeczywiście myśli istoty, która nie miała jeszcze okazji się narodzić. Ten dysonans pomiędzy wiekiem narratora a jego językiem i przemyśleniami może wywoływać sporą konsternację, a nawet zniechęcić do lektury.

Podsumowując, to książka pełna sprzeczności. Z jednej strony, McEwan zasługuje na uznanie za oryginalność pomysłu i literacki kunszt, z drugiej jednak, zbyt dojrzały język narratora oraz słabo rozwinięty wątek kryminalny pozostawiają wiele do życzenia.

„Przeciwności losu wymusiły na nas ostrożność i to działa, boli nas, gdy zbliżamy się do ognia lub gdy zbyt mocno kochamy.”

Sięgnęłam po tę pozycję ze względu na tajemniczego narratora, ale zawiodłam się treścią.

„W skorupce orzecha” autorstwa Iana McEwana to książka, która wzbudza mieszane uczucia i niepokój. Narratorem tej opowieści jest nienarodzony jeszcze płód, co...

Jak kocham twórczość Iana tak tego tworu niecierpię

Jak kocham twórczość Iana tak tego tworu niecierpię

Książka jedyna w swoim rodzaju.
Czy można zapobiec planowanej zbrodni będąc nikim, i czy bycie w końcu kimś, powinno zacząć się od kary za niewinność ...
To co tworzy McEwan to wyborna uczta dla niezmęczonych tandetą umysłów.

Książka jedyna w swoim rodzaju.
Czy można zapobiec planowanej zbrodni będąc nikim, i czy bycie w końcu kimś, powinno zacząć się od kary za niewinność ...
To co tworzy McEwan to wyborna uczta dla niezmęczonych tandetą umysłów.

Główny wątek oraz bohaterowie powieści nie są bardzo oryginalni, zaskakujący czy niezwykli (może poza narratorem :) ) ale sposób opowiadania historii, spostrzeżenia i przemyślenia , odbiór świata przez narrator, jest co najmniej warty uwagi. Książkę czyta się szybko i zapada ona w pamięć. Zaliczam do jednej z najbardziej udanych książek tego autora.

Główny wątek oraz bohaterowie powieści nie są bardzo oryginalni, zaskakujący czy niezwykli (może poza narratorem :) ) ale sposób opowiadania historii, spostrzeżenia i przemyślenia , odbiór świata przez narrator, jest co najmniej warty uwagi. Książkę czyta się szybko i zapada ona w pamięć. Zaliczam do jednej z najbardziej udanych książek tego autora.

Zmęczyła mnie ta historia. Autor chciał być oryginalny i narratorem swojej powieści uczynił nienarodzone jeszcze dziecko, które z brzucha matki komentuje rozwój wydarzeń. A te wydarzenia to kilka dni z życia trójkąta: Trudy, John (jej mąż) i Claude (brat męża, kochanek Trudy). Kochankowie chcą się pozbyć przeszkadzającego im Johna, więc knują pewną intrygę, realizując ją z przerwami na seks i spore ilości alkoholu. Prawie się udało, ale nagle narrator postanowił przyjść na świat.
Nie ma w tej opowieści niczego specjalnie oryginalnego, zakończenie jest przewidywalne, a posiadające jakąś nadświadomość dziecko nieprawdopodobne. Przeczytać i zapomnieć.

Zmęczyła mnie ta historia. Autor chciał być oryginalny i narratorem swojej powieści uczynił nienarodzone jeszcze dziecko, które z brzucha matki komentuje rozwój wydarzeń. A te wydarzenia to kilka dni z życia trójkąta: Trudy, John (jej mąż) i Claude (brat męża, kochanek Trudy). Kochankowie chcą się pozbyć przeszkadzającego im Johna, więc knują pewną intrygę, realizując ją z...

Przyznam, że długo zastanawiałam się, jaką dać ocenę. Uważam, że narracja jest prowadzona w ciekawy sposób, z punktu widzenia dziecka, które się jeszcze nie narodziło. Nie spotkałam się z czymś takim. Jednakże, styl, jakim to dziecko opisuje świat jest zbyt dojrzały, a czasem i nawet popularnonaukowy i to zupełnie mi tutaj nie pasowało. Sama historia nie jest niczym niezwykłym, para się rozchodzi, ale łączy ich dziecko, pojawia się też brat... Z pewnością McEwan odrobił zadanie czytając wiele na temat ciąży, jak to może wyglądać "tam w środku" i czy dziecko faktycznie może czuć coś podczas stosunku? Zakończenie dosyć otwarte, nie dowiemy się, co będzie dalej, są tylko przypuszczenia. Cóż, daję mocne 6, ale nie sądzę bym wróciła do tej lektury.

Przyznam, że długo zastanawiałam się, jaką dać ocenę. Uważam, że narracja jest prowadzona w ciekawy sposób, z punktu widzenia dziecka, które się jeszcze nie narodziło. Nie spotkałam się z czymś takim. Jednakże, styl, jakim to dziecko opisuje świat jest zbyt dojrzały, a czasem i nawet popularnonaukowy i to zupełnie mi tutaj nie pasowało. Sama historia nie jest niczym...

Kolejna książka Iana McEvana przeczytana w tym roku, niestety nie wywołała u mnie tylu emocji co „W imię dziecka”. Jak dla mnie książka słaba, choć zapowiadała się bardzo ciekawie. Pierwsza rzecz która jest naprawdę niezwykła to narrator, nigdy wcześniej nie czytałam podobnej książki, pod tym względem. Niestety im dalej w las tym gorzej. Tak naprawdę od początku wiemy co się wydarzy, kto będzie brał udział w tym wydarzeniu, jedyną rzeczą, której nie wiemy jest jak zakończy się sytuacja. Chociaż wydaje mi się, że większość osób które czytała bądź czyta tę książkę może się domyślać jakie będzie zakończenie. Książkę czytało mi się bardzo topornie, tak naprawdę ostatnie strony przeleciałam wzrokiem. Jest to jedna z tych książek, które ulatują z naszej głowy zaraz po przeczytaniu.

Kolejna książka Iana McEvana przeczytana w tym roku, niestety nie wywołała u mnie tylu emocji co „W imię dziecka”. Jak dla mnie książka słaba, choć zapowiadała się bardzo ciekawie. Pierwsza rzecz która jest naprawdę niezwykła to narrator, nigdy wcześniej nie czytałam podobnej książki, pod tym względem. Niestety im dalej w las tym gorzej. Tak naprawdę od...