Chwila na miłość

„Chwila na miłość” to historia, która wydarzyła się naprawdę, ale do romantyzmu jej daleko.

Autorka studiowała slawistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie otrzymała stypendium i w jego ramach wyjechała do Sarajewa. Nie była zachwycona miejscem, do którego miała trafić, ponieważ liczyła na to, że wyjedzie do Zagrzebia. Los zdecydował inaczej i Joanna trafiła do stolicy Bośni i Hercegowiny.

Ciąg dalszy recenzji:
https://www.facebook.com/photo/?fbid=1456275946295186&set=a.530574235532033

„Chwila na miłość” to historia, która wydarzyła się naprawdę, ale do romantyzmu jej daleko.

Autorka studiowała slawistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie otrzymała stypendium i w jego ramach wyjechała do Sarajewa. Nie była zachwycona miejscem, do którego miała trafić, ponieważ liczyła na to, że wyjedzie do Zagrzebia. Los zdecydował inaczej i Joanna trafiła do stolicy...

Autorka na kartach tej książki dzieli się z nami historią swojego życia.

Joanna studentka z Krakowa, wyjeżdża na stypendium do Sarajewa. Dziewczyna jest zauroczona wielokulturowością, gościnnością, wielowyznaniowością tego miejsca.
Zakochuje się nie tylko w tym mieście, ale i w przystojnym studencie — Sejo. Ich uczucie jednak zostaje wystawione na próbę kiedy wybucha wojna.
I choć mieli tylko chwilę na miłość, okazuje się, że to uczucie jest na tyle silne, by przetrwać ten trudny czas.

Losy Joanny i jej męża zainteresowały kiedyś legendę polskiego dziennikarstwa- Waldemara Milowicza — nakręcił o nich film.

Autorka na początku oprowadza nas po mieście, opisuje jego architekturę bardzo szczegółowo, co muszę przyznać, mnie nużyło. Ale widać jak bardzo zachwyciło ją to miejsce na ziemi i jego niesamowicie serdeczni, gościnni mieszkańcy.

"Kawą był częstowany każdy, kto tylko przekroczył próg pokoju, i to nie tylko ich pokoju. Tak było w całym akademiku, w całym Sarajewie, w całej Bośni i Hercegowinie. Egzystencja tam miała zapach i smak kawy, a południowy, których poznałam, byli serdeczni, ciepli, gościnni".

Dalej już lektura jest bardzo wciągająca, czyta się jednym tchem, trudno się oderwać.
Wojna na Bałkanach toczyła się w latach 90, nie tak dawno, nie daleko naszego kraju, a mimo to nie mówi się o tym. Nie wiedziałam nic poza tym, że kiedyś miała miejsce...

Co zwróciło moją uwagę — Joanna jest niesamowicie ambitna, co w dzisiejszych czasach jest godne podziwu.

Autorka bez ubarwiania pokazuje nam oblicze wojny oczami zwykłych ludzi, którzy byli świadkami tych wydarzeń. Opisuje oblężenie Sarajewa, oraz swoją walkę będąc w Krakowie, tęskniąc i drżąc o życie ukochanego.
Z determinacją chwytała się każdej możliwości- uruchamia znajomości, szukała różnych sposobów, by dostać się do ukochanego, wysłać paczkę, czy chociaż usłyszeć jego głos. Nie ważne były koszta, jakie przyjdzie jej ponieść, ryzyko, iż przesyłka nie dotrze. Kobieta była odważna, niezłomna. Na szczęście pojawiły się w jej życiu osoby chętne pomóc bezinteresownie.
Choć rozłąka trwała bardzo długo, szczęśliwie Sejo przeżyje, a uczucie, jakim się darzą przetrwa próbę czasu. I to jest piękne, potęga prawdziwej miłości.
Wojna to nie tylko polityka, to przede wszystkim dramaty ludzi- utrata poczucia bezpieczeństwa, strata bliskich, domu, głód, tęsknota, cierpienie, śmierć. Ale nie tylko ludzi, zwierząt także, autorka wspomniała i o nich, co dla mnie jest równie ważne.
Wojna zawsze pochłania wiele ofiar.
Czułam żal, łzy płynęły kiedy czytałam o dzieciach bawiących się wśród gruzów, we wrakach aut, ginących od wybuchu min. To tak bardzo niesprawiedliwe, że cierpią ludzie! W imię czego?? Bo ktoś, kto ma władzę zsyła na ludzkość tyle zła...po co? Dlaczego?
Życie jest krótkie, powinniśmy przeżyć je jak najpiękniej, cieszyć się nim. Jakim prawem ktoś decyduje za nas?
Bardzo wstrząsnęły mną słowa męża autorki zamieszczone w liście do niej, o tym, że najbardziej szkoda straconego czasu... To prawda, a ta świadomość łamie serce... Czasu straconego nie da się odzyskać, lata młodości przemijają na wojnie, wyniszczając człowieka fizycznie i psychicznie.
"Są takie chwile w życiu, kiedy człowiekowi wydaje się, że ktoś brutalnie wyrwał mu z rąk jego świat".
To wydanie książki wzbogacono o fragmenty listów, wiele zdjęć.
Mam też informacje jak potoczyły się dalsze losy bohaterów tej niezwykłej historii.
Na koniec autorka zachęca nas do zwiedzenia Sarajewa, zobaczenia pomników, oraz miejsc, które noszą ślady tamtych czasów.

"Czasem zadaję sobie pytanie, dlaczego to właśnie mnie musiało spotkać. Moje pokolenie chyba najwięcej traci w tej wojnie. Właśnie teraz, kiedy najwięcej mogę, kiedy najwięcej chcę i mam najwięcej sił, muszę zajmować się czymś najgorszym, co istnieje na świecie — muszę walczyć".

Autorka na kartach tej książki dzieli się z nami historią swojego życia.

Joanna studentka z Krakowa, wyjeżdża na stypendium do Sarajewa. Dziewczyna jest zauroczona wielokulturowością, gościnnością, wielowyznaniowością tego miejsca.
Zakochuje się nie tylko w tym mieście, ale i w przystojnym studencie — Sejo. Ich uczucie jednak zostaje wystawione na próbę kiedy wybucha...

Czy wierzycie w miłość od pierwszego wejrzenia?

Czasami jedno spojrzenie wystarczy, by zmienić życie.
Idziesz gdzieś, a może siedzisz w kawiarni na kawie, i nagle czujesz spojrzenie na sobie. Podnosisz wzrok i... wszystko zamiera. Jesteście tylko wy i to, co się między wami rodzi.

Takie uczucie spotkało Joannę, studentkę z Krakowa, która wyjechała na stypendium naukowe do Jugosławii i Seja, Bośniaka.
Młodzi zakochują się w sobie, lecz ich szczęście przerywa wybuch wojny.
Sejo zostaje wcielony do armii, a Joanna czeka na ukochanego w Krakowie.

Przyznam, że początek lekko mnie znudził i odłożyłam książkę. Chyba nie ten czas.
W międzyczasie dowiedziałam się o czymś, co mnie zszokowało.
W latach 90. XX wieku, podczas wojny w Bośni i Hercegowinie, organizowano podróże do oblężonego Sarajewa, by ich uczestnicy mogli strzelać do cywilów.
Chętni na "sarajewskie safari" za możliwość strzelania do mieszkańców Sarajewa podczas oblężenia miasta płacili równowartość nawet 80 000 - 100 000, a najwyższą stawką było strzelanie do dzieci!!!

Wróciłam do książki i wtedy dopiero zrozumiałam i przepadłam.
Początek historii toczy się niespiesznie a autorka pokazuje miasto widziane jej oczyma. Miasto przyciągało turystów z całego świata swoją wielokulturowością, zróżnicowaną architekturą, religią i tradycjami. A później wszystko się kończy i ludzie walczą. O przetrwanie, ale i o miłość.

Chciałabym powiedzieć, że jest to tylko romantyczna historia, ale jednak jest tu coś więcej.
Autorka opisuje rodzące się uczucie między dwoma osobami z różnych kultur, których rozdziela konflikt zbrojny.
Autorka w szczery, ale też trochę reporterski sposób, bowiem korzysta z listów, wspomnień i wszelkie rodzaju dokumentów, opisuje miłość rozkwitającą w trudnych warunkach. Opisuje to, jak wojna wpłynęła na życie zwykłych ludzi.

Losy Joanny Stovrag i jej męża zainteresowały kiedyś Waldemara Milewicza, który nakręcił o nich film.

Tym razem bez oceny, bo jak ocenić cudze życie?

Czy wierzycie w miłość od pierwszego wejrzenia?

Czasami jedno spojrzenie wystarczy, by zmienić życie.
Idziesz gdzieś, a może siedzisz w kawiarni na kawie, i nagle czujesz spojrzenie na sobie. Podnosisz wzrok i... wszystko zamiera. Jesteście tylko wy i to, co się między wami rodzi.

Takie uczucie spotkało Joannę, studentkę z Krakowa, która wyjechała na stypendium naukowe...

Dwie kultury, dwa światy i miłość, która była siłą napędową bohaterów w walce o wspólną przyszłość...

"Chwila na miłość" to wzruszająca i prawdziwa historia; tutaj nie ma fikcji literackiej. Dlatego bardziej się ją czuje. Przeczytałam ją błyskawicznie.
Jest naszpikowana emocjami i determinacją głównych bohaterów: Joanny - Polki i Seja - Bośniaka; daje nadzieję. Zawiera ich osobiste zdjęcia i korespondencję.

Pani Joanna ukazała przedwojenne Sarajewo, które było uznawane jako miasto wielokulturowe, w którym ludzie byli otwarci, przyjaźni, żyli beztrosko a wokół unosił się zapach kawy. Wojna w Jugosławii zmieniła wszystko diametralnie...

Jeśli lubicie książki oparte na faktach, to polecam Wam "Chwilę na miłość". Sięgnijcie po nią i zaczytajcie się w lekkim piórze Autorki.

Dwie kultury, dwa światy i miłość, która była siłą napędową bohaterów w walce o wspólną przyszłość...

"Chwila na miłość" to wzruszająca i prawdziwa historia; tutaj nie ma fikcji literackiej. Dlatego bardziej się ją czuje. Przeczytałam ją błyskawicznie.
Jest naszpikowana emocjami i determinacją głównych bohaterów: Joanny - Polki i Seja - Bośniaka; daje nadzieję. Zawiera ich...

Tragizm wojny najmocniej wybrzmiewa nie w wielkich momentach historii, a w codziennych sprawach zwykłych ludzi. Tak właśnie też uchwyciła to Joanna Stovrag, która w książce ,,Chwila na miłość" opisuje historię swoją i swojego męża. Jest to opowieść o niezwykle silnym uczuciu Polki i Bośniaka. Ich miłość pozbawiona była beztroski, bo tuż obok widniały wymierne pozostałości konfliktu na Bałkanach: gruzy, zniszczenia, pożary. A także płacz, strach, niepewność i śmierć.
Ślub w oblężonym Sarajewie okazał się jednak czymś przełomowym, a bohaterowie tej historii udowodnili, że w tak ciężkich czasach jest czas i miejsce na piękne uczucia.
Joanna i jej mąż od lat mieszkają w Krakowie. Trauma jednak pozostała. Jak mogłaby zniknąć po tym wszystkim, co się wydarzyło? I przed tym wszystkim, co niestety, ale może się znowu wydarzyć, kiedy głupiec z Zachodu spotyka się z szaleńcem ze Wschodu?
Bardzo trudno się pisze o tak osobistej książce, znając jej autorkę a równocześnie bohaterkę. Bo cały czas mam świadomość i takie niepokojące uczucie, że opowiedziana historia wydarzyła się w rzeczywistości i to komuś, kogo znam.
Niech ta książka będzie przestrogą, ale i nadzieją na piękno i dobro podczas podczas chaosu wojny.

Tragizm wojny najmocniej wybrzmiewa nie w wielkich momentach historii, a w codziennych sprawach zwykłych ludzi. Tak właśnie też uchwyciła to Joanna Stovrag, która w książce ,,Chwila na miłość" opisuje historię swoją i swojego męża. Jest to opowieść o niezwykle silnym uczuciu Polki i Bośniaka. Ich miłość pozbawiona była beztroski, bo tuż obok widniały wymierne pozostałości...

"Niektóre wybory w życiu człowieka są jak kamienie leżące na naszej drodze. I choć nie wiemy, jak przejść obok nich, musimy podążać do przodu. A one, jeśli się o nie potkniemy, ściągają nas w dół, albo, jeśli leżą wśród rwącego potoku, który musimy przekroczyć, pozwalają nam odbić się w górę i suchą nogą stanąć na drugim brzegu."

Joanna wyjeżdża z Krakowa na stypendium naukowe do Jugosławii i rozpoczyna studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu w Sarajewie. Przyznam, że początek książki troszkę mnie nudził bo brzmiał jak przewodnik. Razem z bohaterką spacerowałam po ulicach i zaułkach głośnego i kolorowego miasta, odwiedzałam kawiarnie, sklepy i muzea. Poznawałam klimat i piękno tego wielokulturowego i wielowyznaniowego miasta, czułam smaki i zapachy bałkańskich potraw oraz aromat mocnej kawy. Poznawałam też życie młodych ludzi i razem z nimi słuchałam bałkańskiej muzyki. Ale potem zaczyna robić się bardzo ciekawie. W popularnym wśród studentów uniwersyteckim bufecie Joanna poznaje Seja. Chłopak zauroczył ją od pierwszego wejrzenia i zaczynają spędzać ze sobą każdą wolną chwilę. Sejo urodził się w rodzinie muzułmańskiej, ale czuje się przede wszystkim sarajewianinem. Jest człowiekiem bardzo serdecznym, z szacunkiem odnoszącym się do ludzi. Młodzi są ze sobą bardzo szczęśliwi. Ich szczęście zostaje przerwane w brutalny sposób kiedy na Bałkanach wybucha wojna. Joanna i Seja zostają rozdzieleni na kilka lat. On zostaje wcielony do armii, a ona czeka na niego w Krakowie. Jednak pomimo rozłąki zakochani nie rezygnują ze swoich uczuć bo wiedzą, że o taką miłość warto walczyć.
Ale czy uda im się jeszcze spotkać?

Bardzo kibicowałam tej parze. Zadziwiała mnie ich odwaga i determinacja. Byli gotowi zrobić wszystko aby wreszcie być razem i zalegalizować swój związek. To było prawdziwe i ogromne uczucie.
Joanna Stovrag podzieliła się z czytelnikami swoją smutną i jakże niezwykłą historią. "Chwila na miłość", którą napisała to poruszająca i porywająca opowieść o narodzinach niezwykłej miłości pomiędzy Polką i Bośniakiem. Miłości, która została wystawionej na bardzo ciężką próbę. To również opowieść o rozłące, nadziei i wojnie. Autorka przedstawia w niej konflikt na Bałkanach i pokazuje jego tragizm z perspektywy osób, które brały w tej wojnie udział. Ludzi, którzy tracili wszystko co było dla nich najcenniejsze, swoje domy i bliskich. Autorka pokazuje swoje próby spotkania z ukochanym, który przebywał w oblężonym Sarajewie. I nie byłoby to możliwe gdyby nie bezinteresowna pomoc i wsparcie od osób, których właściwie w ogóle nie znała. Ta historia daje nadzieję na to, że nawet w tak trudnym czasie jak wojna, jest miejsce na miłość. Książka trzyma w napięciu do samego końca. Pomimo tego, że wiemy jak ta historia się zakończy.

Nie będę jej oceniać bo nigdy nie wystawiam ocen książkom na faktach, które napisało samo życie. Powiem tylko, że to piękna i wzruszająca opowieść. Polecam ją wszystkim, a szczególnie tym, którzy chcą poznać historię konfliktu na Bałkanach z perspektywy osób, którzy w nim uczestniczyli.

"Niektóre wybory w życiu człowieka są jak kamienie leżące na naszej drodze. I choć nie wiemy, jak przejść obok nich, musimy podążać do przodu. A one, jeśli się o nie potkniemy, ściągają nas w dół, albo, jeśli leżą wśród rwącego potoku, który musimy przekroczyć, pozwalają nam odbić się w górę i suchą nogą stanąć na drugim brzegu."

Joanna wyjeżdża z Krakowa na stypendium...

Nie czytałam pierwszej edycji „Chwili na miłość” Joanny Stovrag, więc sięgnęłam po tę książkę z zaciekawieniem, tym bardziej, że bardzo przeżywałam wojnę domową w byłej Jugosławii. Aż trudno uwierzyć, że minęło od jej wybuchu ponad trzydzieści lat… I że historia wciąż powtarza się w innych zakątkach Europy oraz świata.

Joanna Stovrag zaczyna swoją wspomnieniową opowieść od studenckich czasów, gdy trafiła się jej okazja kontynuowania nauki na zagranicznym stypendium.
Wyjazd z Krakowa do Sarajewa u schyłku polskiej komuny był jak podróż do raju. W Polsce – puste sklepy i szarzyzna, w Jugosławii – kolorowo i do kupienia wszystko, co się młodej kobiecie zamarzy.
Joanna, mieszkając w jednym z sarajewskich akademików, miała okazję poznać wielu rówieśników, nawiązać bliskie znajomości i przyjaźnie. Opisy tych spotkań, wspólnej nauki, imprez, zwiedzania miasta i okolic stanowią obszerne fragmenty pierwszej części książki.
Wraz z autorką przemierzamy ulice miasta, zaglądamy do sklepów, lokali, zabytków, bibliotek… Poznajemy także historię obecnej stolicy Bośni i Hercegowiny, od odległych czasów po XXI wiek.

Co ciekawe, wiele historycznych i politycznych problemów Joanna Stovrag ukazuje przez pryzmat konkretnych ludzi – właśnie swoich znajomych, dla których nie było istotne pochodzenie etniczne ani religia. Byli młodzi, żądni życia i przygód, łączyły ich plany oraz marzenia…
Wszystko to zniszczył wybuch wojny domowej w 1992 roku. Gdy to się stało, autorka była w Polsce, ale utrzymywała kontakt z koleżankami i kolegami, a przede wszystkim z młodym mężczyzną, w którym zakochała się ze wzajemnością.
Sejo, jej przyszły mąż, został w Sarajewie, nie przypuszczając, że ze studenta będzie musiał zmienić się w żołnierza. Był też dziennikarzem, którego gorące relacje ukazywały się m.in. w „Gazecie Wyborczej”.

Jeszcze przed oblężeniem miasta Joannie udało się wyjechać do Sarajewa i tam pobrać się z ukochanym. A potem wrócić do Polski. Kolejne lata wojny to już nieustanny koszmar, nerwy, ale i poświęcenie oraz odwaga. A także zaangażowanie w niesienie pomocy i współpraca z Waldemarem Milewiczem, jednym z najwybitniejszych polskich korespondentów wojennych.

Czyta się „Chwilę na miłość” z napięciem i dużymi emocjami, chociaż od początku ma się świadomość, że ukochany autorki przeżył wojnę i udało im się potem założyć szczęśliwą rodzinę, którą są do dziś.

Nie mieli tyle szczęścia inni bohaterowie opowieści. Ich losy potoczyły się bardzo różnie, a ci, którzy przed wojną byli dobrymi znajomymi, a nawet przyjaciółmi, niejednokrotnie stanęli potem do dwóch stronach barykad. Nieraz zostali do tego zmuszeni, innym razem sami dokonali wyboru.
Jonna Stovrag ukazuje, jak wielki złem jest wojna, zwłaszcza wojna domowa, w której brat zwraca się przeciw bratu.

Wojna nigdy jednak nie wybucha nagle i bez powodów. Tu mamy bardzo dobrze ukazane nacjonalistyczne podłoże, siłę niewyobrażalnej i podsycanej nienawiści, która ostatecznie doprowadziła na Bałkanach do rzezi, czystek etnicznych i ludobójstwa. Pod koniec XX wieku, w środku Europy. Przy milczącym przyzwoleniu innych krajów, których przywódcy wycierali sobie gęby sloganami i próbowali oczyścić sumienia nagłaśnianą pomocą humanitarną.
W książce nieustannie ścierają się dwie siły – wojna i miłość. W tej walce nie ma zwycięzców i nie ma dobrych rozwiązań. Każdy wychodzi z niej poraniony…

Dziś „Chwila na miłość” nabiera szczególnego znaczenia, zwłaszcza gdy jeszcze bliżej nas toczy się kolejna wojna – tym razem na Ukrainie.
Warto sięgnąć po bałkańską opowieść. Ocala ona pamięć o ofiarach i skłania do wielu refleksji. Na pewno nie jest to lekka lektura do poduchy, ale właśnie na tym polega jej siła.

Nie czytałam pierwszej edycji „Chwili na miłość” Joanny Stovrag, więc sięgnęłam po tę książkę z zaciekawieniem, tym bardziej, że bardzo przeżywałam wojnę domową w byłej Jugosławii. Aż trudno uwierzyć, że minęło od jej wybuchu ponad trzydzieści lat… I że historia wciąż powtarza się w innych zakątkach Europy oraz świata.

Joanna Stovrag zaczyna swoją wspomnieniową opowieść od...

Joannę pociągały Bałkany. Ukończyła slawistykę na UJ i jest tłumaczem przysięgłym języków chorwackiego, bośniackiego i serbskiego. Jej historia zaczyna się w trakcie studiów, kiedy to miała możliwość wyjechać do Sarajewa. Tam poznaje Seja – swojego przyszłego męża. Joanna pokochała to miejsce, lecz wybuch wojny wystawił na próbę uczucie do mężczyzny. On został w kraju walcząc na wojnie, a ona musiała wracać do Polski. Waldemar Milewicz – legenda polskiego dziennikarstwa nakręcił o nich film. Na końcu książki są zdjęcia Joanny i Seja.
To napisana przez życie historia miłości Polki i Bośniaka. Nie ma w niej fikcji literackiej. To wspomnienia samej autorki kiedy była studentką, rozpoczynające się od wyjazdu do Sarajewa.
Przebywała tam na wymianie studenckiej i poznała mężczyznę. Jest to opowieść o wielkiej miłości. Rozdzieliła ją wojna na Bałkanach, ale nie przerwała jej. Czytając książkę czuje się strach i obawę, czy dwoje kochających się ludzi będzie razem. Ich historia porusza emocje.
Autorka opisała walkę o miłość i kontakt z ukochanym, pomoc wielu ludzi i wsparcie. Pokazała obraz różnorodności kultur i religii.
To piękna i wzruszająca powieść, która pokazuje bolesną rozłąkę, rzadki dostęp do informacji i nadzieję. Historia prawdziwa, poruszająca, pełna determinacji i walki. To piękna i wzruszająca opowieść o prawdziwej miłości, która pokazuje jak wielką ma ona moc.

Joannę pociągały Bałkany. Ukończyła slawistykę na UJ i jest tłumaczem przysięgłym języków chorwackiego, bośniackiego i serbskiego. Jej historia zaczyna się w trakcie studiów, kiedy to miała możliwość wyjechać do Sarajewa. Tam poznaje Seja – swojego przyszłego męża. Joanna pokochała to miejsce, lecz wybuch wojny wystawił na próbę uczucie do mężczyzny. On został w kraju...

CHWILA NA MIŁOŚĆ 🌹

Wydawnictwo 📚 Replika 
Autor 📝 Joanna Stovrag

〰️List przyszedł otwarty,bo klej był pewnie tak stary, że próba zalepinia się nie udała.
Kto i skąd miał archaiczną kopertę?
Widniało na niej kilka pieczątek, m.in.Chorwacki Czerwony Krzyż - Split,Organizacja Humanitarna Arda . Nadawcy nie było, ale jedno moje spojrzenie na charakter pisma,jakim zanotowano imię, nazwisko i adres, wystarczyło, żebym wiedział....

Dzień dobry Moliki!

Dziś przychodzę do Was z piękna, poruszającą historią, bo miłość w czasie wojny zawsze taka jest, jest nadzieją , światełkiem w tunelu na lepsze dni,na przyszłość.
A ,jak jeszcze naprawdę miała miejsce i jest oparta na prawdziwych wydarzeniach, spisana przez samą bohaterkę, to już nic więcej nie trzeba dodawać.
Tak historia wkrada się w serce i duszę, aż wierzyć się nie chce, że dwoje ludzi pokonało tyle trudność, tyle przeciwności losu.
Inna kultura, inny kraj, odległość aż wreszcie wojna!
Najgorsza z możliwości.

Konflikt na Bałkanach był jedenym z tragiczniejszych wydarzeniem dwudziestego wieku. W oblężonym Sarajewie odciętym od świata znalazły się tysiące niewinnych rodzin,z dnia na dzień stracili nie tylko swoje domy, bezpieczeństwo i Kraj ale ,też często życie najbliższych.
Wśród tych osób znalazł się ukochany Joanny, to on pisząca do niej lisy pełne miłości i nadziei opisaław szarą wojenną rzeczywistość, naoczny świadek tamtejszych wydarzeń.
Co ciekawe ich losem zainteresował się polski dziennikarz który nakręcił o nich film.

Kochani to taka książka, która jest naprawdę warta przeczytania, piękna w swoim tragizmie i co najważniejsza prawdziwa!

POLECAM SERDECZNIE!

CHWILA NA MIŁOŚĆ 🌹

Wydawnictwo 📚 Replika 
Autor 📝 Joanna Stovrag

〰️List przyszedł otwarty,bo klej był pewnie tak stary, że próba zalepinia się nie udała.
Kto i skąd miał archaiczną kopertę?
Widniało na niej kilka pieczątek, m.in.Chorwacki Czerwony Krzyż - Split,Organizacja Humanitarna Arda . Nadawcy nie było, ale jedno moje spojrzenie na charakter pisma,jakim zanotowano...

Jaką książkę przeczytaliście na raz, w jeden, dwa dni, ponieważ nie pozwoliła Wam się od niej oderwać?
U mnie taką była "Chwila na miłość" Joanny Stovrag.

Autorka opowiada w niej swoje przeżycia, począwszy od wyjazdu do Sarajewa podczas studiów. Maluje fascynujący obraz różnorodności kultur, religii, otwartości i tolerancji okraszony orientem i kolorowami. Tam poznaje Seja, swojego przyszłego męża, zanim jednak zawrą związek małżeński, swoją drogą w bardzo wyjątkowych warunkach, na Bałkanach wybucha wojna. Kiedy to następuje Joanna jest w rodzinnym Krakowie.

Relacja Joanny napisana jest w sposób prosty, przejrzysty, a jednak daje do głębi odczuć rozłąkę, próbę pomocy i w końcu tragedię tamtej wojny. Czuć siłę i determinację, z jaką próbowała utrzymać kontakt z Sejem, znaleźć sposób na dostarczenie prostych rzeczy, wydawałoby się to błahe, ale te drobne gesty, jak nawet sam list, były czymś wielkim w oczach osób, które zostały w kraju pogrążonym wojną, zamienionego w ruinę. W końcu robi wszystko, by dostać się do Sarajewa, zobaczyć ponownie ukochanego, zanim będzie za późno.

Historia prawdziwa, poruszająca, pełna determinacji, walki. Przepełniona bólem rozłąki, częstym brakiem dostępu do informacji, a jednocześnie nadzieją. Uderza mnie moment w którym, Joanna powraca do Sarajewa, i ten kontrast pomiędzy miastem, w którym się zakochała, kiedy poznaje częściowo losy osób, które znała, kiedy widzi co się dzieje na ulicach. Nie chciałabym ich widzieć, zwłaszcza, że poznałam, jak one wpłynęły na Joannę. To bardzo dużo mówi.
Czytając książkę wciąż czułam strach, obawę, czy kochającej się dwójce będzie dane znów się usłyszeć, spotkać. Jak długa będzie dla nich ta chwila na miłość.

Nie mogłam się oderwać. Na końcu książki załączone są zdjęcia Joanny i Seja, udowadniające jeszcze prawdziwość treści, którą czytelnik tylko co zdążył odkryć.
Cieszę się, że takie książki zostają wznawiane. Historię Joanny i jej męża można było już poznać w książce "Jeszcze żyję...", tylko czy gdzieś bym ją odkryła w takim oceanie książek? Wydanie od Wydawnictwa Replika zostało uzupełnione o dalsze losy bohaterów. To nie tylko opowieść o miłości, ale także świadectwo osób, które doświadczyły tej wojny.

Jaką książkę przeczytaliście na raz, w jeden, dwa dni, ponieważ nie pozwoliła Wam się od niej oderwać?
U mnie taką była "Chwila na miłość" Joanny Stovrag.

Autorka opowiada w niej swoje przeżycia, począwszy od wyjazdu do Sarajewa podczas studiów. Maluje fascynujący obraz różnorodności kultur, religii, otwartości i tolerancji okraszony orientem i kolorowami. Tam poznaje...