Człowiek - Nietoperz

Powieść na podstawie scenariusza i taka jest mniej więcej w odbiorze, akcja goni błyskawicznie, strona za stroną właściwie sama się czyta. A nie, nie ma co poszukiwać tu jakiejkolwiek głębi, niemniej jakoś to wyszło, na raz, na szybko. Na pozytywny odbiór w moim przypadku na pewno rzutował obejrzany serial, który zapisał się w czołówce tych, które warto.

Sarah Lund, po dwuletniej banicji w kopenhaskiej policji, zostaje poproszona o pomoc w wyjaśnieniu bestialsko zamordowanej kobiety. Tropy nierozerwalnie łączą się z obecną polityką. Wciąż emocje, choć tutaj trochę dłużej się rozkręcają. Główna bohaterka również tak samo, na przemian niezmiennie irytująca i wzbudzająca podziw. Nadal świetne połączenie świata "wielkiej" polityki ze światem służb wewnętrznych i ich wzajemne przenikanie.

„Zemsta jest wielką siłą napędową.” Kolejna porcja mega fantastycznej sensacji w wykonaniu Stiega Larssona. Poprzednie tomy („Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet” i „Dziewczyna, która igrała z ogniem”) rewelacyjnie czytało się. Także trzecia odsłona serii wywarła spore wrażenie. Wyjątkowo solidnie umocowana intryga, pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji, zagadek o kryminalnym podłożu. Mnóstwo pierwszorzędnej zabawy w śledzenie losów postaci, jednych stojących po stronie prawdy i sprawiedliwości, aczkolwiek niekoniecznie prawa, i drugich opowiadających się za mrokiem, zdolnych do czynienia perfidnego zła. Paleta bohaterów przekonująco wykreowana, nie tylko różnorodni i ciekawi, ale również liczni. Nieco straciła na zaskakującym kolorycie kluczowa kobieca postać, ale zrobiła miejsce dla innych kobiet w scenariuszu. Warto notowywać nazwiska i przypisane funkcje, aby nie pogubić się w gąszczu zależności między nimi. Szybkie tempo akcji, prężne i energiczne, powstało uczucie jazdy po fabule z dużą prędkością, ale jednak można było celebrować szczegóły w opisach scen. „Zamek z piasku, który runął” to przykład mega wciągającej przygody czytelniczej, perfekcyjnie zgranej z poprzednimi odsłonami serii, a przy tym wkręcającej we własną przestrzeń zdarzeń. Drobne zastrzeżenia miałam do przebiegu procesu sądowego, ale został na tyle atrakcyjnie przedstawiony, że stał się jednym z kluczowych motorów napędzających przebieg i rytm scenariusza zdarzeń. Kolejny raz, nie przybliżam tego, co działo się w powieści, aby nie psuć smaku poznawania. Gorąco zachęcam do uwzględnienia trylogii pióra Stiega Larssona w planach czytelniczych. Jeśli lubicie spiski, sensację, thriller, kryminał i ich wyjątkowo udaną mieszankę, to zdecydowanie będzie to dla was satysfakcjonująca przygoda, podkręcająca wyobraźnię i wywołująca ekscytujące przeżycia. bookendorfina.pl

Harry Hole tym razem po Australii zostaje wysłany do Bangkoku aby rozwiązać sprawę morderstwa norweskiego dyplomaty. Jak dla mnie druga część jest lepsza od pierwszej, akcja pomimo że nie jest zbyt dynamiczna wciąga, życie w Tajlandii przedstawione jest bardziej dyskretnie, no i bardzo ciekawa postać drugoplanowa. Solidny kryminał.

Zanurzenie w historii Sandomierza to ciekaw tło dla wydarzeń. dowiedziałam się sporo o Żydowskich zwyczajach, historii i legendach. Na kryminał trochę za dużo opisów pobocznych: pogody, odczuć, miejsc – to spowalnia akcję. Duży minus za romanse bohatera. Zdaje się, że może mieć każdą, a kolejny raz pojawia się wątek pseudo-romantycznej przygody. Nie unosi to, nie przekonuje i nie ma dla mnie romantycznego wydźwięku, tym bardziej że to powtórka z poprzedniej części. Wyobraźnia bohatera co do stosunków nawet ze starszą przełożoną? Trochę niepotrzebna przesada. Zastanawiam sie czy tak obfite opisy seksualne i prozaiczny wulgaryzm erotyczny występuje też w zagranicznej literaturze kryminału ? Raczej nie… narazie zauważam to tylko w polskiej… Ogólnie solidny kryminał z historią w tle, ale romanse na minus. Ciekawe żaglowanie postaciami i ich przenikanie na plus. Lubie postać prokuratora Szackiego za jego sceptycyzm i przenikliwość

Kolejna książka z serii jo nesbo. Kolejna historia o przygodach Harrego Holla, gdzie przez przypadek przechodzi do jednostki POT, gdzie będzie musiał odpowiedzieć na pytanie kto i po co zamówił najlepszy karabin snajperki, czy jest to zamachowiec czychajacy na wysoko postawione osoby w państwie czy może psychopata który chce zastraszyć społeczeństwo. Między innymi w książce dowiadujemy się jak Harry poznaje Rakel i Olega. Dodatkowo możemy przeczytać o wątku handlarzy bronią, nazywanym księciem (w następnych tomach sprawa handlu bronią zostaje rozwiązana, i to z niezłym hukiem).

Najbardziej spodobała mi się sama fabuła. Oryginalna, dobrze przemyślana i taka, która od razu wciąga. Do tego bohaterowie nie są papierowi, tylko wyraźni, z charakterem, dzięki czemu łatwo się w tę historię wkręcić. Czytało mi się to naprawdę świetnie i z każdą kolejną stroną byłam coraz bardziej ciekawa, co wydarzy się dalej. Bardzo udana książka i zdecydowanie warta polecenia.

„Prawda często jest nieprawdopodobna. To ją nawet wyróżnia.” Bardzo spodobała mi się twórczość Davida Lagercrantza, książki jego pióra, które dotychczas poznałam, sprawiły wiele przyjemności czytelniczej („Człowiek, który wyszedł z mroku”, „Memoria”, „Post mortem”). Z kolei, po odbyciu przygody czytelniczej z „Co nas nie zabije”, czwartego tomu niesamowitej serii „Millennium” ("Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet", "Dziewczyna, która igrała z ogniem", "Zamek z piasku, który runął"),stwierdziłam, że wybór pisarza na kontynuatora serii, okazał się strzałem w dziesiątkę. Udało mu się wpasować nie tylko w profile postaci wykreowane przez Stiega Larssona, konsekwencje scenariusza zdarzeń, sensacyjny klimat, ale też w przesłania płynące z fabuły i styl narracji, chociaż w tym ostatnim w naturalny sposób przemyca też coś od siebie. Powieść trzymała w napięciu, nie tak bardzo jak u Larssona, ale na wysokim poziomie. Wiele się działo od strony dziennikarskiego śledztwa, państwowych agencji, informatycznych przełomów, spiskowych teorii, biznesowych zależności, hakerskiej aktywności, osobistej zemsty i bezwzględnych zabójstw. Okazało się, że można jednocześnie kochać swoją pracę i się jej bać, zwłaszcza jeśli wejdzie się w sferę sztucznej inteligencji, a tym bardziej superinteligencji. Jako, że studiowałam cybernetykę, chętnie wnikałam w zagadnienia sieci neuronowych, entuzjastycznie przyjęłam wstawki o technologicznej osobliwości, hipotetycznym momencie w rozwoju cywilizacji, ogromnym ryzyku dla ludzkości, jeśli nawet nie zagładzie, to kolosalnych zmian gatunku ludzkiego, szykującym się nowym porządku inteligencji i egzystencji. Mogłam śmiało sparafrazować myśl ten, kto nadzoruje naród, w końcu sam znajdzie się pod nadzorem w myśl: ten, kto nadzoruje AI, w końcu sam znajdzie się pod jej nadzorem. Przychylnie przyjęłam pojawienie się postaci z autystycznymi cechami, ejdetyczną pamięcią i ponadprzeciętną umiejętnością dostrzegania szczegółów, owocującymi zadziwiającymi zdolnościami matematycznymi i trójwymiarową perfekcją rysunku. Przedstawienie innej niż zazwyczaj formy wybitnego geniuszu, tym razem z zaburzeniami, mocno ograniczonymi możliwościami poznawczymi, przybliżało do zrozumienia niesamowitych efektów funkcjonowania mózgów sawantów. bookendorfina.pl

Druga część nie zawodzi. Jestem fanką kryminałów, ale dopiero teraz nadrabiam tę trylogię, którą już chyba można nazwać kultową. I mam przemyślenie, które jest dla mnie słodko - gorzkie. Larsson nigdzie się nie spieszy w prowadzeniu narracji. Robi szczegółowe opisy, analizuje każdy detal. W tej części, jakoś szczególnie zwróciłam uwagę, że po przeczytaniu zapewne setek bardziej współczesnych kryminałów, nie jestem do tego przyzwyczajona i wielokrotnie w trakcie lektury tej książki miałam w głowie zniecierpliwienie. Jest to oczywiście subiektywna obserwacja, nie zmienia faktu, że fabuła jest wciągająca, a bohaterowie niebanalni. Trochę mnie również zaskoczył moment zakończenia książki. Liczyłam na jakieś konsekwencje, puentę. I oczywiście zaraz sięgam po trzecią część.

Czwarta książka Dana Browna, której bohaterem jest Robert Langdon. Widziałem z trzy razy film, ale po książkę sięgnąłem pierwszy raz. Słabsza od poprzednich pozycji Browna o przygodach Langdona, ale i tak dobra, mająca wartką akcję. Mniej teorii spiskowych dziejów, bardziej poruszająca istotnie momentami niepokojącą kwestię przeludnienia świata. Twórcy filmu trochę pozmieniali niektóre wątki, ale większość książki przeniesiona została na wielki ekran.

Druga część zdecydowanie bardzo mi się podobała niż pierwsza. Nadal nie polubiłam Henrika . Natomiast jego siostra Rebecca nie jest już tak irytująca. Chociaż i tak wydaje się, że HP trochę wydoroślał i pewne okoliczności w Dubaju zmusiły go przemyślenia swojej sytuacji podjęcia pewnych kroków. Najbardziej jednak wciągnął mnie wątek internetowych trolli i sposoby ich działania. Takie trolle mogą odwrócić każdą tendencje na różnych forach internetowych, wdrożyć własną i wywołać określoną reakcję innych uczestników. Wydaje się na początku, że powraca motyw gry gdzie tym czasem on na chwilę nie przestał istnieć. I trochę zaskakujące i jednocześnie niepokojące zakończenie. Niedługo sięgnę po ostatnią część cyklu.

Oryginalny tytuł to „Mission Flats”, który dla polskiego czytelnika nic nie mówi. Dla amerykańskiego chyba jednak także nie. Dobrze, wydano tę książkę kiedyś w Polsce pod tytułem „Akta Denzigera”, a teraz dostaliśmy „Requiem dla Bostonu”. Co to za mania zmieniania tytułów? Choć nic nie przebije „Wirującego seksu”, to „Requiem …” i tak mnie przerosło. Nijak nie jestem w stanie znaleźć wyjaśnienia tego requiem dla miasta. Dla Danzigera owszem, ale miasta? Sam Boston też od biedy można przełknąć, choć jest to tylko miejsce większości akcji, tło, rzecz mogłaby się dziać w co najmniej kilku innych miastach. Mniejsza jednak o tytuł, bo reszta choćby w najmniejszym stopniu nie jest irytująca. Wciągnęła mnie nawet nie tyle sama akcja, nie to, „kto zabił?”, ale zaciekawienie tym, jak będą rozwijać się bohaterowie, jak na przykład zmienią relacje głównej postaci z ojcem, bo subtelne zapowiedzi takiego właśnie rozwoju dostrzegłem. I nie zawiodłem się. Fabuła kryminalna rozwija się, kręci, to przyspiesza, to zwalnia, meandruje, mami. Błądzi, lawiruje, a zwodniczą wielowątkowością trzyma w napięciu. Majstersztyk. Cóż jednak dziwnego, autor to były, a może nawet nadal aktywny, prokurator. Ma odpowiednią wiedzę i doświadczenie, by skonstruować wiarygodną historię, a nie wyssane z palca bzdety, jak pewien polski autor, którego jedną powieść porzuciłem w połowie, bo nie mogłem znieść, kiedy pisał o rzeczach, o których nie ma pojęcia. Bywam jednak uparty i przeczytam inną w całości, by mieć o nim opinię opartą nie na jednostkowym, a właściwie ułamkowym przypadku. ”Winter is coming” a zwiastuje ją frost. Bardzo mocną stroną tej opowieści są postacie. Nikt nie jest jednoznacznie dobry ani jednoznacznie zły, dobrzy robią złe rzeczy, a źli dobre. Też jednak nie na pewno, bo poruszone kwestie etyczne są prawdziwe, a nie zero-jedynkowe, a akurat praca policjanta obfituje w sytuacje wymagające podejmowania trudnych moralnie decyzji. Niejednoznacznych decyzji. Ustalenie więc tego, co jest dobre, a co złe nie jest takie proste. Ależ ten świat jest skomplikowany. Może przesadzam i kiedyś nie było aż tak źle, ale zdaje mi się, że kryminały ewoluowały od prostych, liniowych, czysto kryminalnych intryg do prawdziwych powieści o ludziach, w których sama intryga, zagadka są istotne, ale nie dominują i nie dewastują całej reszty. Realia czasów i miejsc uwiarygadnia historie, sprawia, że nie zastanawiamy się przez cały czas, “kto zabił”, ale po prostu zatapiamy w treści, a postacie stają się prawdziwe. Ot, taki smaczek, jak poniżej. „ - Proszę, proszę. A dokąd się wybierasz? - Do Pragi. - Do Pragi — powiedziała to tak, jakby pierwszy raz usłyszała to słowo. - Nawet nie wiem, gdzie to jest. - W Czechosłowacji. Dane parsknęła lekceważąco. - Teraz to Republika Czeska — wtrącił się Bobby Burke. - Tak nazwali ten kraj w czasie olimpiady, Republika Czeska. - Burke był mistrzem tego rodzaju niepotrzebnych informacji.“ Wyszydzana amerykańska ignorancja. Także przez nas, Polaków, czasami równie wielkich ignorantów. Kluczowa jest jednak fraza w ostatnim zdaniu: „niepotrzebnych informacji”. Czy komuś jest faktycznie niezbędna do życia wiedza, że Praga to stolica Czech i że Czechosłowacji już nie ma? Szczególnie komuś, kto żyje na innym kontynencie. Tak po prawdzie to nawet informacja o tym, że ziemia jest okrągła (ok, jajowata) i że krąży wokół Słońca, a nie odwrotnie, jest zbędna i na co dzień bezużyteczna. Użyteczność — podstawa systemowej amerykańskiej (choć chyba nie tylko) ignorancji. Pragmatyzm — jedyny zdaje się amerykański system filozoficzny. A przynajmniej funkcjonalnie się sprawdza. To książka ciekawa. Spieszyłem się, by lepiej poznać bohaterów. Spodziewałem się kilku zmian w bohaterach, ich wzajemnych relacji, ale nie zawsze moje domniemania okazywały się trafne. I bardzo dobrze, nie było nudno i przewidywalnie. Z przyjemnością też oglądałem, jak działa aparat państwowy, instytucje w normalnym kraju. Tak, oglądałem, bo język powieści maluje obrazy, a nie tylko przekazuje informacje. W sumie ta powieść to miłe zaskoczenie. Zamówiłem ją przy okazji zakupu innych książek i kiedy po jakimś czasie wziąłem ją do ręki, przeczytałem blurb i zacząłem się zastanawiać, dlaczego ją wybrałem? Nadal nie wiem, ale nie żałuję.

Jakże inna jest ta książka od tych,które wyszły spod pióra Simona. Jednak nie oznacza to,że nie warta uwagi wręcz przeciwnie. Mamy tutaj wszystko piękną Francję,farmę, wzraziste postacie jak i tajemnicę i to nie jedną. Ta książka już zaczyna się inaczej. Narracja prowadzona jest w zaskakujący sposób ponieważ czytelnik poznając pierwszego bohatera nie ma pojęcia czy jest on mordercą czy ofiarą. Możemy z czasem się domyślić kim jest,ale upłynie trochę kartek książki zanim zacznemy sklejąć życie bohatera. Kolejni bohaterowie przynoszą więcej pytań niż odpowiedzi. Ja daję 10 chociażby za same opisy przyrody i otaczającego świata. Czytając czułam sie jakbym sama mieszkała na farmie i przeżywała problemy bohaterów.

Zbliżają się święta Bożego Narodzenia, sprzyjające rodzinnym spotkaniom, a może będzie to wyjazd do ośrodka wczasowego z rodziną. Nie zapomnijmy jednak o książce np. Camilli Läckberg „Zamieć śnieżna i woń migdałów". Zgodnie z wolą patriarchy rodu Rubena, członkowie rodziny Liljecronas zbierają się na niewielkiej wyspie Valön. W trakcie kolacji Ruben ogłasza, że postanowił, wydziedziczyć wszystkich zaraz potem ląduje martwy z twarzą w talerzu. Jest z nimi młody policjant Martin Mohlin, który zaczyna śledztwo. Charakterystyka postaci jest wybiórcza. Ich poglądy oraz motywy zachowań poznajemy dopiero w trakcie przesłuchania. „Zamieć śnieżna i woń migdałów" nie jest złą książką, ale nie wyróżnia się też niczym szczególnym. Czytanie jest szybkie, lekkie, nawet chwilami emocjonalne. Jest ona oczywistym ukłonem wobec Agathy Christie (ale tylko ukłonem). Akcja tej mikropowieści toczy się bardzo płynnie, a dzięki małej objętości książki, nie jest nadmiernie rozwleczona. Napięcie utrzymywane jest na stałym poziomie, choć autorka dozuje nam z odpowiednią precyzją i częstotliwością wiele zagadek. Sam kryminał jest o lekkim kalibrze, który będzie świetną rozrywką podczas najbliższych świąt. Jak mi wiadomo, głównym hobby pisarki jest gotowanie. Czy dałbym się zaprosić np. na kolację świąteczną??? Jest to moja pierwsza styczność z twórczością tej autorki, która z pewnością będzie kontynuacją kolejnej czytelniczej przygody.

Nie jest to książka wyjątkowa, ale czyta się przyjemnie, z chęcią poznania dalszego ciągu. Ma też dozę oryginalności, a więc stanowi dobrą rozrywkę. W różnych częściach świata giną ludzie. Na ciele każdego z nich pojawia się szczególne znamię. Pytanie, czy to przypadek, że zginęli właśnie oni, czy dobór jest jednak starannie przygotowany. No i dlaczego giną? O ile w zarysie fabuły wszystko się zgadza, o tyle bzdurnym jest stwierdzenie z okładki, że powieść jest thrillerem filozoficznym. Z filozofią bowiem ma niewiele wspólnego. Nie dowiemy się z tej książki niczego, nie daje też do myślenia. Filozofii jest w niej tyle, co w książce telefonicznej. Ale, jak napisałem wcześniej, to całkiem przyjemna rozrywka.

Trochę mnie zaskoczyło, że ta książka zebrała aż tak niskie oceny w niektórych opiniach. Jasne, każdy ma swój gust, ale dla mnie to była naprawdę dobra lektura. Historia wciąga, intryga jest dobrze zbudowana, a połączenie wątków kryminalnych i obyczajowych wypada bardzo naturalnie. Czyta się to lekko i z zainteresowaniem. To jedna z tych książek, po których ma się ochotę sięgnąć po kolejne części. Zdecydowanie na plus.

Świetna książka, bardzo mnie zaskoczyła, wziąłem się za nią bez żadnych oczekiwań, myślałem nawet przez chwilę, że będzie to dokument o procesach pośmiertnych. Akcja była poprowadzona wzorcowo, nienachalnie, nie prostacko, w sposób nieoczywisty. Bez zdradzania szczegółów powiem, że była świetna. Może odrobinkę zawiódł mnie sam koniec, ale chyba się czepiam.

W mroźnych mrokach Fińskiej zimy w małym miasteczku zostaje popełnione makabryczne przestępstwo. Klimat tej książki jest niezwykły. Dzięki niej można poznać realia życia Finów w mrokach zimy. Wymiar depresji i przygnębienia spowodowanego brakiem światła. Ludzie są w stosunkach chłodni i specyficzni. Tajemnice są zakopane głęboko w śniegu, a największym problemem jest niechęć do radzenia Sobie z problemami. Alkohol leje się strumieniami, a radzenie Sobie z problemami również psychicznymi niemal niemożliwe. Wątek kryminalny nawiązuje do innej znanej zbrodni i tylko główny bohater jest w stanie Sobie poradzić z rozwiązaniem zagadki. Detektyw Kari Vaar jest idealnym śledczym dąży do prawdy jednocześnie walcząc w Sobie z emocjami związanymi ze sprawą. Sposób jego do dochodzenia do rozwiązania oraz podejście w śledztwie czynią go jednym z Moich ulubionych charakterów literackich. Najlepszą częścią książki jest mroźna i surowa zima tworząca doskonały nastrój, a opisy potęgują efekt. Do tego na uwagę zasługuje wątek Somalijski oraz religijny. Zamierzam kontynuować podróż z detektywem Vaardą po Finlandii i zimowych krajobrazach zbrodni.

Po literaturę niemiecką poza Fitzkiem nie sięgam. Po ’’Ptaszydło’’ sięgnęłam przypadkowo, zauroczona okładką i opisem. Niestety po lekturze mam mieszane uczucia. Nils Trojan jest berlińskim komisarzem, który został przydzielony do zbadania sprawy zabójstwa młodej kobiety, którą oszpecono, obcięto jej włosy, a obok ciała pozostawiono oskubanego ptaka. Choć Trojan obecnie niezbyt dobrze radzi sobie sam ze sobą, stara się jak najlepiej poprowadzić śledztwo. Pomaga mu w tym psycholog Jana Michels, do której Nils zaczyna czuć coś więcej. Kiedy morderca zabija kolejną kobietę, komisarz wie, że nie ma czasu do stracenia, ponieważ morderca nie cofnie się przed niczym, by dopaść kolejną ofiarę. Nils to fajny policjant, polubiłam go. Zagadka kryminalna była ciekawa, zakończenia się nie spodziewałam. Mam za to duży problem z tempem fabuły i ogólnie klimatem powieści. Pisarz ma swój styl, dość sztywny, który nie pomagał mi w przyswojeniu powieści. Gdyby nie krótkie rozdziały i dialogi, książkę czytałoby mi się jeszcze oporniej, niż miało to miejsce teraz. Nie uwiodła mnie ta powieść tak bardzo, jak na to liczyłam. Ode mnie 6/10.

Bardzo krwisty, doskonały i genialny kryminał nieznanego mi autora Franza,,,zaskakujące, intrygujące zwroty akcji, znakomita fabuła, tajemnicze morderstwa popełnione przez morderce psychopatycznego, egzotyczna trucizna. Przedstawiciele Kościoła w kościele Elohima zaczynają ginąć w niewyjaśnionych, brutalnych okolicznościach. A policja nie ma żadnych dowodów, poszlak w całym śledztwie w martwym punkcie utknęli, nie wiedzą gdzie szukać. Atrakcyjna, młoda, ładna Pani komisarz Julia Durant prowadzi dochodzenie w sprawie tych mordów, gdzie wydarzyły się w kościele, poszukuje morderce za wszelką cenę chce go dopaść. Cała historia bardzo spójna, przerażająca i poruszyła mnie bardzo. Zakończenie zaintrygowało mnie, nieprzewidywalne było. Jest to po prostu świetny, mocny kryminał z dobrym klimatem.