Pippi, dziwne dziecko

„Pippi, dziwne dziecko” jest zbiorem 34. felietonów publikowanych przez autora na łamach „Tygodnika Powszechnego” w pierwszych latach XXI wieku. We wszystkich autor odwołuje się do Pippi Långstrump słynnej bohaterki wykreowanej przez szwedzką pisarkę Astrid Lindgren.
Cykl zaczyna się od przedstawienia osobowości i życia pisarki zmarłej na początku 2002 r. W jej pogrzebie uczestniczyło ponad sto tysięcy osób:

🔰"To mało, jeśli wziąć pod uwagę, że żegnano ciocię milionów dzieci na całym świecie, których dzieciństwo stało się dzięki niej piękniejsze."

Jacek Podsiadło dostrzega w Pippi uosobienie nieskrępowanej wolności, protestującej przeciwko obłudzie, konwenansom, opresyjnym i jednostronnie narzuconym odgórnie umowom społecznym, regulaminom oraz biurokracji. Odnosząc się do przygód niesfornej rudej dziewczynki, felietonista rozprawia o współczesnym świecie. Mała rebeliantka Pippi wyręcza Podsiadłę w ironicznym poszturchiwaniu twardogłowych reprezentantów i zwolenników jedynie słusznych racji. Zza pleców Pippi publicysta szczypie urzędników i biurokratów, policjantów, wątpliwej wiarygodności filantropów, system edukacji oraz sytych, zadowolonych mieszczuchów zanurzonych po uszy w konsumpcji i traktujących zakupy na zapas jak regularną rozrywkę, ku uciesze speców od marketingu w galeriach handlowych oraz lobby producencko- handlowego, wykorzystującego aktualne trendy i niestrudzenie obmyślającego chwytliwe sposoby na zwiększanie zysków:

🔰"Cukier bez cukru już mamy, ale przynajmniej szczęśliwie nazywamy go słodzikiem; językowa nieprzyzwoitość napisu "cukier nie zawierający cukru" byłaby tu nazbyt widoczna. Ale piwo bezalkoholowe już nam przechodzi przez gardło, a sam odkryłem kiedyś na sklepowej półce: "Dżem pomarańczowy z dyni". Wynalazczość językowa właśnie w dziedzinie produktów spożywczych notuje szczególne osiągnięcia. O ile przymiotnik "sojowe" przywiązuje się do nazw typu "kiełbaski", "kotlety" albo "pasztety", aby wykorzystać ewentualne mięsożerne sentymenty zwolenników zdrowego jedzenia, o tyle w nazewnictwie trupich przetworów panuje wstydliwa powściągliwość. Jednym z jej przejawów jest skłonność do zdrobnień(...). Płucka, żeberka, flaczki, wątróbka, udka..."

🔰"Mnóstwo równie interesujących kwiatków znaleźlibyśmy, analizując (...) nowomowną manierę nadużywania przedrostka "eko"(...),jeden przykład zastąpi całą analizę. W sklepie AGD sąsiadowały ze sobą kije do "mopów" drewniane i plastikowe: pierwsze były eko, bo były naturalne, drugie były eko, bo oszczędzały las. Autentyk."

Najwięcej felietonów Jacek Podsiadło poświęcił jednak tematyce wychowania, rodzicielstwa i dzieciństwa. Dzieciństwa, które nie rzadko boryka się z takimi rodzicielskimi przypadłościami
jak emocjonalne zaniedbanie, nieczułość, dogmatyzm, obojętność i rodzicielstwo pozorne lub wręcz znikające:

🔰"Czasem myślę z goryczą, że gdyby jakimś administracyjnym nakazem zobowiązano ojców do prowadzenia "dzienniczka ojca", to byłoby się z czego pośmiać (do łez). Poniedziałek: "Co w szkole?". Wtorek: "A gdzie kapcie?". Środa: "Zęby myłeś?". Czwartek: "Podaj tatusiowi piwo!"... itd. No cóż, dobre i to."

Na koniec, aby nie uchybić zasadzie rzetelnego przedstawienia intencji publicysty nie mogę przemilczeć faktu, że autor felietonów (prywatnie ojciec dwóch smyków) zdefiniował zjawisko ... "tatusia statystycznego: prawdomównego, zatroskanego, zapracowanego, spełniającego swe obowiązki, nieobecnego duchem".

Właśnie tę niebanalną zagwozdkę pozostawiam pod rozwagę wszystkim tatusiom.

☃️ Wyzwanie czytelnicze na styczeń 2026r. Przeczytam książkę z imieniem w tytule. (2)

„Pippi, dziwne dziecko” jest zbiorem 34. felietonów publikowanych przez autora na łamach „Tygodnika Powszechnego” w pierwszych latach XXI wieku. We wszystkich autor odwołuje się do Pippi Långstrump słynnej bohaterki wykreowanej przez szwedzką pisarkę Astrid Lindgren.
Cykl zaczyna się od przedstawienia osobowości i życia pisarki zmarłej na początku 2002 r. W jej pogrzebie...