Dobry omen

Początek bardzo solidny, od połowy akcja staje się przedziwnie chaotyczna i rozwleka. Ostatnie 100 stron było dla mnie bardzo męczące. Co więcej mam wrażenie, że dla autorów też - jakby zabrakło pomysłów do zamknięcia wątków; a przeskok do wydarzeń z "epilogu" jest wygodną "ucieczką w przód".
Znając twórczość obu autorów, podziewałem się czegoś więcej.

Początek bardzo solidny, od połowy akcja staje się przedziwnie chaotyczna i rozwleka. Ostatnie 100 stron było dla mnie bardzo męczące. Co więcej mam wrażenie, że dla autorów też - jakby zabrakło pomysłów do zamknięcia wątków; a przeskok do wydarzeń z "epilogu" jest wygodną "ucieczką w przód".
Znając twórczość obu autorów, podziewałem się czegoś więcej.

Bosko-diabelnie zabawna. Pratchett i Gaiman stworzyli historię pełną absurdu, ciepła i genialnych dialogów. Idealna dla fanów inteligentnego humoru

Bosko-diabelnie zabawna. Pratchett i Gaiman stworzyli historię pełną absurdu, ciepła i genialnych dialogów. Idealna dla fanów inteligentnego humoru

Początek świetny. Fajny inteligentny humor. Mam tylko wrazenie ze od połowy trochę się ciągnęła. Mam wrażenie że książka napisana pod ekranizację, to żaden zarzut ale film pewnie niezły.

Początek świetny. Fajny inteligentny humor. Mam tylko wrazenie ze od połowy trochę się ciągnęła. Mam wrażenie że książka napisana pod ekranizację, to żaden zarzut ale film pewnie niezły.

Dużo, dużo nawiązań. Lubię!

Dużo, dużo nawiązań. Lubię!

„Dobry omen” autorstwa Terry’ego Pratchetta i Neila Gaimana to powieść, która od początku zapowiadała się jak literackie trzęsienie ziemi. Dwóch pisarzy o niebywałej wyobraźni, z których jeden potrafi rozśmieszyć do łez a drugi urzeka klimatem i mroczną magią – cóż mogło pójść nie tak? Teoretycznie nic. A jednak efekt końcowy okazał się... po prostu dobry. Nie wspaniały, nie porywający, ale solidny, poprawny. Mimo że pomysł – apokalipsa w wydaniu humorystycznym, Antychryst wychowywany w spokojnym angielskim miasteczku, anioł i demon współpracujący, by zapobiec końcowi świata – brzmi jak przepis na arcydzieło, zabrakło w tym wszystkim tej iskry, która czyni książki Pratchetta niezapomnianymi.

Owszem, jest zabawnie, momentami wręcz błyskotliwie. Ironia i absurd mieszają się z filozoficznymi obserwacjami, a narracja skrzy się dowcipem i aluzjami. Tyle że tym razem śmiech nie wybucha spontanicznie – zamiast tego pojawia się raczej lekki uśmiech, czasem ciepłe rozbawienie. Brakuje tej typowej dla Pratchetta kaskady żartów, które trafiają raz po raz a ich rytm wciąga w świat pełen inteligentnego szaleństwa. Gaiman wnosi tu więcej melancholii i refleksyjności, co samo w sobie nie jest wadą ale chwilami sprawia, że całość traci lekkość i tempo.

W trakcie lektury wielokrotnie zastanawiałem się, który z autorów odpowiadał za poszczególne fragmenty. Czy błyskotliwe dialogi anioła Azirafala i demona Crowleya wyszły spod pióra Pratchetta? A może Gaiman wplótł swoje mroczniejsze tony w opisy świata i klimatyczne szczegóły? Ta mieszanka stylów jest fascynująca ale nie do końca harmonijna. Miejscami tekst wydaje się przekombinowany a finał – choć pomysłowy – nie przynosi satysfakcji na miarę wcześniejszych obietnic. Jakby autorzy mieli znakomite składniki ale przepis nie do końca zadziałał.

Ostatecznie „Dobry omen” to powieść, którą czyta się z przyjemnością ale bez zachwytu. To książka dobra, momentami bardzo dobra – lecz nie wybitna, mimo że napisana przez duet, który teoretycznie powinien stworzyć coś wyjątkowego. To trochę jak wspólna piosenka Whitney Houston i Mariah Carey – dwie wspaniałe artystki, których głosy same w sobie potrafią wznieść słuchacza w niebo. Każda z nich osobno jest zjawiskiem – Whitney z potęgą emocji, czystością i ciepłem barwy, Mariah z techniczną precyzją, rozpiętością i czarującą lekkością. A jednak, gdy połączono te dwa olbrzymie talenty w utworze „When You Believe”, efekt okazał się... po prostu ładny. Poprawny, momentami poruszający, ale bez tej eksplozji, której wszyscy się spodziewali. Tak właśnie jest z „Dobrym omenem” – zamiast fajerwerków otrzymujemy rzecz porządną, dopracowaną, lecz pozbawioną tej magicznej chemii, która mogłaby uczynić ją wielką. Dwóch geniuszy stworzyło coś dobrego – tylko szkoda, że nie genialnego.

„Dobry omen” autorstwa Terry’ego Pratchetta i Neila Gaimana to powieść, która od początku zapowiadała się jak literackie trzęsienie ziemi. Dwóch pisarzy o niebywałej wyobraźni, z których jeden potrafi rozśmieszyć do łez a drugi urzeka klimatem i mroczną magią – cóż mogło pójść nie tak? Teoretycznie nic. A jednak efekt końcowy okazał się... po prostu dobry. Nie wspaniały,...

Majstersztyk odniesień i fantazji, najlepsze co obu panów mogło dać od siebie fanom.

Majstersztyk odniesień i fantazji, najlepsze co obu panów mogło dać od siebie fanom.

Chyba w życiu tak długo książki nie czytałam. Przebrnięcie przez ten twór zajęło mi ponad rok. Serial świetny, ale książka szkoda słów. Daję 5 tylko z tego powodu, że kocham postacie, które według mnie są tu bardzo spłycone.

Chyba w życiu tak długo książki nie czytałam. Przebrnięcie przez ten twór zajęło mi ponad rok. Serial świetny, ale książka szkoda słów. Daję 5 tylko z tego powodu, że kocham postacie, które według mnie są tu bardzo spłycone.

O ile lubię Gaimana i Pratchetta, o tyle ich wspólne dzieło w ogóle mi nie podeszło. Książka chaotyczna, ze zbyt wieloma wątkami, dość szybko zaczyna męczyć.

O ile lubię Gaimana i Pratchetta, o tyle ich wspólne dzieło w ogóle mi nie podeszło. Książka chaotyczna, ze zbyt wieloma wątkami, dość szybko zaczyna męczyć.

Fajna, trochę różniąca się od Pretchetta którego znałem dotychczas, ale ciągle pełna ciętego humoru. Książka opowiada o mającym nadejść Armageddonie na który jak do wojny przygotowywały się siły niebios i piekieł; ale dla niektórych aniołów i diabołów to wcale nie jest dobra zmiana...

Fajna, trochę różniąca się od Pretchetta którego znałem dotychczas, ale ciągle pełna ciętego humoru. Książka opowiada o mającym nadejść Armageddonie na który jak do wojny przygotowywały się siły niebios i piekieł; ale dla niektórych aniołów i diabołów to wcale nie jest dobra zmiana...

Moje pierwsze spotkanie z Terrym Pratchettem, Neila Gaimana poznałem czytając Sandmana, Mitologię Nordycką, czy oglądając Koralinę. W niektórych miejscach zwłaszcza w brytyjskim humorze widać bardziej ręke Pratchetta niż Gaimana co uznaje za duży plus. Książka miła do poczytania, ale miejscami bardzo chaotyczna przez mnogość wątków fabularnych i narracyjnych można się pogubić co się właściwie dzieje. Język książki również bywa trudny do zrozumienia (brytyjski slang, charakteryzowanie akcentów u postaci, język biblijny i szekspirowski),więc ten kto chce przeczytać książkę w oryginale musi uzbroić się w dobry słownik. Całkiem przyjemna, postmodernistyczna dekonstrukcja Apokalipsy i walki Dobra ze Złym. Pora obejrzeć i ocenić serial.

Moje pierwsze spotkanie z Terrym Pratchettem, Neila Gaimana poznałem czytając Sandmana, Mitologię Nordycką, czy oglądając Koralinę. W niektórych miejscach zwłaszcza w brytyjskim humorze widać bardziej ręke Pratchetta niż Gaimana co uznaje za duży plus. Książka miła do poczytania, ale miejscami bardzo chaotyczna przez mnogość wątków fabularnych i narracyjnych można się...