Pięść boga

Nie wiele już z książki pamiętam ale uważam ją za jedno z lepszych dzieł Pana FF

Nie wiele już z książki pamiętam ale uważam ją za jedno z lepszych dzieł Pana FF

Nie wciągnęła mnie.

Nie wciągnęła mnie.

To jak rozplątywanie lampek choinkowych. Człowiek na początku się denerwuje i niecierpliwi, ale potem jak zabłyśnie...

To jak rozplątywanie lampek choinkowych. Człowiek na początku się denerwuje i niecierpliwi, ale potem jak zabłyśnie...

Akcja powieści rozgrywa się w pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych, kiedy to świat żył wydarzeniami na Bliskim Wschodzie, a konkretnie wojną iracką rozpoczynającą okupację Kuwejtu.

Brytyjczycy i Amerykanie powołują do życia Komitet Meduza zajmujący się szukaniem w Iranie magazynów z bronią typu ABC jak również o tajemniczej, potężnej broni Irakijczyków, nazwanej przez nich "Pięścią Boga".

Niemniej Forsyth znacznie więcej uwagi poświęca opisowi działań wojennych w Iraku, niż skupia się na szybkiej i wartkiej akcji w wykonaniu jednego bohatera. Nie brakuje charakterystycznej dla tego autora narracji dziennikarskiej, balansującej na pograniczu relacji i reportażu.

Natomiast Saddam Husajn nie ma nic wspólnego z islamskim myśleniem i wzorem postępowania, lecz swoimi czynami nawiązuje do schedy starożytnej Niniwy, w myśl „nie liczą się ludzie, a jedynie zwycięstwo”.

Tło fabuły jest oparte na autentycznych zdarzeniach. Przed laty Mossad korzystał z usług owianego tajemnicą informatora o pseudonimie Jerycho. Zadanie odnalezienia go i ustalenia lokalizacji Pięści Boga otrzymuję mówiący doskonale po arabsku oficer SAS, Mike Martin.

Forsyth skupia się na charakterystyce działań wojennych ze szczególnym naciskiem na sposób funkcjonowania broni i jej budowy (fani militariów powinni czuć się szczególnie usatysfakcjonowani).

Akcja powieści rozgrywa się w pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych, kiedy to świat żył wydarzeniami na Bliskim Wschodzie, a konkretnie wojną iracką rozpoczynającą okupację Kuwejtu.

Brytyjczycy i Amerykanie powołują do życia Komitet Meduza zajmujący się szukaniem w Iranie magazynów z bronią typu ABC jak również o tajemniczej, potężnej broni Irakijczyków, nazwanej...

Nieodkładalna. Świetna powieść

Nieodkładalna. Świetna powieść

Zawiodłem się bardzo na tej książce. Może dlatego, że czytałem ją w czasie covidowego odosobnienia z towarzyszącym mu podłym nastrojem i samopoczuciem. No męczyłem się z tą lekturą niesamowicie.
Te długie ponad miarę opisy polityczno-społecznych uwarunkowań kształtujących relacje pomiędzy wiodącymi nacjami anglosasów i wspierających ich Żydów oraz barbarzyńskimi plemionami bliskiego i średniego wschodu, były dla mnie trudne do przebrnięcia. Akcja momentami przyspiesza, żaby już po chwili znowu grzęznąć w gabinetowych dyskusjach bez końca.
NIe mam sily ani ochoty kontynuować czytania tej serii.

Zawiodłem się bardzo na tej książce. Może dlatego, że czytałem ją w czasie covidowego odosobnienia z towarzyszącym mu podłym nastrojem i samopoczuciem. No męczyłem się z tą lekturą niesamowicie.
Te długie ponad miarę opisy polityczno-społecznych uwarunkowań kształtujących relacje pomiędzy wiodącymi nacjami anglosasów i wspierających ich Żydów oraz barbarzyńskimi plemionami...

Forsyth'a czytałam będąc nastolatką, książki podobały mi się. Jednak po wysłuchaniu Pięści Boga, uznaję, że autor jest seksistą, sprawia wrażenie jakby pisał na zamówienie CIA oraz SIS. W posłowiu podaje proste (zupełnie oderwane od realiów) lekarstwo na zapobieganie wojnom, ewentualnie ich szybkim zakończeniom, dzięki geniuszowi krajów rozwiniętych (Wlk. Brytanii oraz USA). Inne państwa europejskie nie liczą się. Powieść o szpiegach oparta na autentycznych wydarzeniach (wojna w Zatoce z 1990 r. - najazd Iraku na Kuwejt) oraz historycznych postaciach (premier Thatcher, prezydent Bush ojciec, gen. Schwarzkopf). Totalna agitacja, pomimo, że w Iraku nie znaleziono broni masowego rażenia, ani tym bardziej skonstruowanej bomby atomowej.

Forsyth'a czytałam będąc nastolatką, książki podobały mi się. Jednak po wysłuchaniu Pięści Boga, uznaję, że autor jest seksistą, sprawia wrażenie jakby pisał na zamówienie CIA oraz SIS. W posłowiu podaje proste (zupełnie oderwane od realiów) lekarstwo na zapobieganie wojnom, ewentualnie ich szybkim zakończeniom, dzięki geniuszowi krajów rozwiniętych (Wlk. Brytanii oraz...

Nudna książka. Wiele opisów, które nie dość, że nic nie wnoszą to zwalniają akcję. Czyta się jak encyklopedie lub nudny artykuł w gazecie. Nie pamiętam kiedy tak długo męczyłam jedną książkę.

Nudna książka. Wiele opisów, które nie dość, że nic nie wnoszą to zwalniają akcję. Czyta się jak encyklopedie lub nudny artykuł w gazecie. Nie pamiętam kiedy tak długo męczyłam jedną książkę.

Uwielbiam tego typu książki! Trochę historii, kontekstu społecznego i świetnie zbudowana fabuła. Trzyma w napięciu i chce się czytać ciągle. Spory plus za opis techniki wojennej. Robi to wrażenie mimo, że było to prawie 30 lat temu. Aż trudno sobie wyobrazić czym dziś dysponuje USA.

Uwielbiam tego typu książki! Trochę historii, kontekstu społecznego i świetnie zbudowana fabuła. Trzyma w napięciu i chce się czytać ciągle. Spory plus za opis techniki wojennej. Robi to wrażenie mimo, że było to prawie 30 lat temu. Aż trudno sobie wyobrazić czym dziś dysponuje USA.

Forsyth znów w formie. Tym razem pisarz zabiera nas na Bliski Wschód w realia I wojny w Zatoce Perskiej.

Gra wywiadów, polityka najwyższego szczebla wprost z gabinetów przywódców światowych mocarstw, w końcu akcje dywersyjne tajnych agentów w sercu arabskich stolic - "Pięść..." napisana jest z właściwym Forsythe'owi rozmachem i przypadnie do gustu nie tylko fanom autora.

Dlatego czym prędzej sięgam po drugą część...

Forsyth znów w formie. Tym razem pisarz zabiera nas na Bliski Wschód w realia I wojny w Zatoce Perskiej.

Gra wywiadów, polityka najwyższego szczebla wprost z gabinetów przywódców światowych mocarstw, w końcu akcje dywersyjne tajnych agentów w sercu arabskich stolic - "Pięść..." napisana jest z właściwym Forsythe'owi rozmachem i przypadnie do gustu nie tylko fanom...