Dom nad rozlewiskiem

Do czytania "Domu nad rozlewiskiem" podchodziłam z mieszanymi uczuciami, gdyż na lubimyczytac.pl przeczytałam wiele niezbyt pochlebnych opinii innych czytelników. Mimo wszystko zaryzykowałam. I uważam, że zrobiłam dobrze! Książka bardzo mi się podobała. Owszem, napisana jest prostym językiem, jednak dla mnie, osoby czytającej głównie kryminały, była to miła odskocznia. Fabuła umiejscowiona jest w jednej z moich ulubionych krain geograficznych w Polsce- na Warmii i Mazurach. Jest to dla mnie bardzo miłe doznanie- wrócić do krainy pełnej lasów i jezior. W miejsce, gdzie dużo zwiedzałam i w którym doznałam wielu miłych oraz romantycznych chwil z moim ś.p. mężem.
"Dom nad rozlewiskiem" gloryfikuje rzeczy, o których nasze społeczeństwo już zapomina: wartości rodzinne, uczciwa praca, godność osobista i człowieczeństwo. Poza tym czuję się jak Gosia na początku książki: rozterki kobiety, która kolejne urodziny spędzi już z cyfrą "4" na początku. Dzięki temu jest mi łatwiej oswoić się z tą myślą, że nie tylko ja mam takie "dziwactwa".

Do czytania "Domu nad rozlewiskiem" podchodziłam z mieszanymi uczuciami, gdyż na lubimyczytac.pl przeczytałam wiele niezbyt pochlebnych opinii innych czytelników. Mimo wszystko zaryzykowałam. I uważam, że zrobiłam dobrze! Książka bardzo mi się podobała. Owszem, napisana jest prostym językiem, jednak dla mnie, osoby czytającej głównie kryminały, była to miła odskocznia....

Taka sobie.

Taka sobie.

Lekka, przyjemna, w sam raz na weekendowy zimowy relaks. Opisy Mazur piękne, tego sielskiego klimatu.
Jednakże książka do przeczytania na jeden raz, płytkie problemy i ciągłe rozwiązywanie ich przy alkoholu są trochę męczące..

Lekka, przyjemna, w sam raz na weekendowy zimowy relaks. Opisy Mazur piękne, tego sielskiego klimatu.
Jednakże książka do przeczytania na jeden raz, płytkie problemy i ciągłe rozwiązywanie ich przy alkoholu są trochę męczące..

Nie podoba mi się sposób w jaki to zostało napisane. Do tego wszystko jest takie płytkie, jak główna bohaterka.

Nie podoba mi się sposób w jaki to zostało napisane. Do tego wszystko jest takie płytkie, jak główna bohaterka.

Ciepła, spokojna opowieść o powrocie do siebie i prostego życia. Idealna książka na jesienne wieczory – pachnie kawą, drewnem i Mazurami. Po prostu dobre emocje

Ciepła, spokojna opowieść o powrocie do siebie i prostego życia. Idealna książka na jesienne wieczory – pachnie kawą, drewnem i Mazurami. Po prostu dobre emocje

Totalna ramota dla pensjonarek Łzawe grafomaństwo. Tego nie da się czytać.

Totalna ramota dla pensjonarek Łzawe grafomaństwo. Tego nie da się czytać.

Wiele rzeczy pozmieniało się w naszej rzeczywistości od napisania tej książki. Jeżeli lubisz czytać o ludziach "pogubionych", szukających swojego miejsca na ziemi to jest szansa że książka Ci się spodoba. Mazury, dom w zacisznym miejscu, rodzinne animozję, nowe łączące się ze starym.
Czyta się szybko i przyjemnie.

Wiele rzeczy pozmieniało się w naszej rzeczywistości od napisania tej książki. Jeżeli lubisz czytać o ludziach "pogubionych", szukających swojego miejsca na ziemi to jest szansa że książka Ci się spodoba. Mazury, dom w zacisznym miejscu, rodzinne animozję, nowe łączące się ze starym.
Czyta się szybko i przyjemnie.

Książka z rozdziału na rozdział coraz bardziej mnie męczyła, głównie za sprawą płytkości i infantylności głównych bohaterów. Przyjemne, sielankowe opisy przyrody nie były w stanie tego zrekompensować. Momentami książka była idylliczna, mam na myśli wątek powrotu do mamy, która porzuciła główną bohaterkę w dzieciństwie (serio? nagle tak zaczęły się dobrze dogadywać?) - czy momenty szkodliwe, przykładem mogą być trudne sytuacje lub te prozaiczne, towarzyskie, w których bohaterowie normalizują popijanie sobie koniaczku bądź innego trunku, żeby było nieco lżej. Im dalej brnęłam w opowieść Pani Kalicińskiej, tym bardziej denerwowała mnie protagonistka Gosia ze swoim przerośniętym, rzekomo feministycznym i pseudointelektualnym ego. Mam nadzieję, że nie była przykładem dla wielu młodych kobiet.
Gdy zaczynałam czytać książkę sądziłam, że jeszcze skuszę się na inne tomy z tej serii, jednak spłycone postaci, jak i poważne problemy w "Domu nad rozlewiskiem" skutecznie mnie od tego odciągnęły.

Książka z rozdziału na rozdział coraz bardziej mnie męczyła, głównie za sprawą płytkości i infantylności głównych bohaterów. Przyjemne, sielankowe opisy przyrody nie były w stanie tego zrekompensować. Momentami książka była idylliczna, mam na myśli wątek powrotu do mamy, która porzuciła główną bohaterkę w dzieciństwie (serio? nagle tak zaczęły się dobrze dogadywać?) - czy...

Pomimo, że książka ma aspiracje jest infantylna do bólu. Humor żenujący, postacie nie przekonywujące, płytkie grubą krechą rysowane, dialogi puste i prymitywne.. Bohaterka ze swym egocentryzmem irytująca. Nie polecam.

Pomimo, że książka ma aspiracje jest infantylna do bólu. Humor żenujący, postacie nie przekonywujące, płytkie grubą krechą rysowane, dialogi puste i prymitywne.. Bohaterka ze swym egocentryzmem irytująca. Nie polecam.

Kalicińska ma cudownie gawędziarski styl i to jest siła tej opowieści do której lubie czasem wrócić w ramach odstresowania

Kalicińska ma cudownie gawędziarski styl i to jest siła tej opowieści do której lubie czasem wrócić w ramach odstresowania