Droga do Sieny

Pocztówka z innego świata, bliższa poezji niż prozie. Eseje sensualne, skupione bardziej na nastroju niż na faktografii. Zagańczyk maluje portret Włoch, choć, mam wrażenie, maluje z pamięci, nie stroniąc od idealizacji, od nasycenia koloru, a robi to tak przekonująco, że czujemy na skórze słońce, choćbyśmy czytali jesienią. Eseistyka wybitna!

Pocztówka z innego świata, bliższa poezji niż prozie. Eseje sensualne, skupione bardziej na nastroju niż na faktografii. Zagańczyk maluje portret Włoch, choć, mam wrażenie, maluje z pamięci, nie stroniąc od idealizacji, od nasycenia koloru, a robi to tak przekonująco, że czujemy na skórze słońce, choćbyśmy czytali jesienią. Eseistyka wybitna!

Zbigniew Herbert wydał „Barbarzyńcę w ogrodzie” w 1962 roku, tworząc pewnego rodzaju wzorzec eseistyki podróżniczo-kulturowo-literackiej. Z tym, że od tamtego czasu zmienił się świat, Europa oraz czytelnicy tego typu lektur i ich świadomość. Upowszechniła się wiedza, a przede wszystkim uprościły możliwości dotarcia do niej.
Tom esejów polskiego autora, redaktora i wydawcy wskazuje, że nie wszyscy to zauważyli. Szanując wiedzę, erudycję i zainteresowania Marka Zagańczyka nie sposób uwolnić się od wrażenia, że chciał wydać swojego „Barbarzyńcę …”, ograniczając go geograficznie do Włoch z dodatkiem refleksji o kilku autorach i podróżnikach, w tym o Nicolasie Bouvier i Jerzym Stempowskim.
Autor w zasadzie opisuje to, co ceni w Italii, jednocześnie – czego nie da się ukryć – snobując się na na wytrawnego podróżnika-intelektualistę, tropiącego nieznane (i prawdziwe oraz jedyne godne uwagi) arcydzieła w trudno dostępnych obiektach mało znanych miejscowościśrodkowych Włoch. Dawid i Ufizzi są dla plebsu, prawdziwe skarby są pochowane w zakrystiach niszczejących kościółków, a wy biedni czytelnicy o tym nie wiecie. Taki to niestety wygląda.
Obecnie jednak trudno entuzjazmować się rozwlekłymi opisami nieznanych obrazów, rzeźb czy obiektów architektonicznych, okraszonymi długimi cytatami z dzieł klasyków. A w każdym razie traktować tego typu refleksje inaczej niż jako ciekawostki. Dzisiejsze możliwości edycyjne czynią pisanie o dziełach sztuki bez ich ilustracji anachronizmem. Tak samo streszczenie poglądów innych pisarzy wymaga niewątpliwie większego wysiłku intelektualnego niż ich przepisanie i zamieszczenia jako cytaty.
Połączenie „włoskiej” części z sylwetkami autorów także nie jest udane. Przybliżone postacie Bruce’a Chatwina czy Nicolasa Bouvier są bardzo ciekawe, aczkolwiek trudno znaleźć łącznik pomiędzy nimi a szkicami o sztuce Italii.
Tym niemniej przeczytać warto, jeśli lubi się historię, sztukę, podróże i literaturę.

Zbigniew Herbert wydał „Barbarzyńcę w ogrodzie” w 1962 roku, tworząc pewnego rodzaju wzorzec eseistyki podróżniczo-kulturowo-literackiej. Z tym, że od tamtego czasu zmienił się świat, Europa oraz czytelnicy tego typu lektur i ich świadomość. Upowszechniła się wiedza, a przede wszystkim uprościły możliwości dotarcia do niej.
Tom esejów polskiego autora, redaktora i wydawcy...

To luźna historia podróży, ale pełna inspiracji. Oczywiście, czytając, chcesz być koniecznie w Toskanii. Z wieloma spostrzeżeniami o tym regionie rezonuję. Zagańczyk ze swoją ogromną wiedzą bardzo mi imponuje.

https://mowaprosta.wixsite.com/mowaprosta
https://www.instagram.com/mowaprosta/
https://www.facebook.com/profile.php?id=100042493992931

To luźna historia podróży, ale pełna inspiracji. Oczywiście, czytając, chcesz być koniecznie w Toskanii. Z wieloma spostrzeżeniami o tym regionie rezonuję. Zagańczyk ze swoją ogromną wiedzą bardzo mi imponuje.

https://mowaprosta.wixsite.com/mowaprosta
https://www.instagram.com/mowaprosta/
https://www.facebook.com/profile.php?id=100042493992931

Wspaniała rzecz o podróżowaniu. Poetycka, bardzo powolna, wręcz melancholijna podróż przez Toskanię. Dostajemy możliwość przyjrzenia się temu wyjątkowemu skrawki świata poprzez emocje i przemyślenia, które towarzyszą autorowi podczas wędrówki, i które wyśmienicie potrafił ująć w słowa. Nie jest chyba niczym dziwnym, że do podróży przygotowywał się czytając. Jednak specyficzny wybór lektur może być zaskoczeniem; absolutnie nie są to przewodniki. Książki, do których autor się odwołuje, często je cytując, zostały napisane przez romantyków i wagabundów. Również one warte są zainteresowania, dlatego bardzo mnie cieszy, że w końcowej części książki, autor bardziej szczegółowo przedstawia kilku pisarzy, których ceni szczególnie.
Pozycja erudycyjna i bardzo nastrojowa.
Plasuje się gdzieś pomiędzy Stasiukiem i Dariuszem Czają. Takich książek zawsze mi mało. Jeszcze nieraz do niej wrócę.

Wspaniała rzecz o podróżowaniu. Poetycka, bardzo powolna, wręcz melancholijna podróż przez Toskanię. Dostajemy możliwość przyjrzenia się temu wyjątkowemu skrawki świata poprzez emocje i przemyślenia, które towarzyszą autorowi podczas wędrówki, i które wyśmienicie potrafił ująć w słowa. Nie jest chyba niczym dziwnym, że do podróży przygotowywał się czytając. Jednak...

Dobrze się czytało, gdy książka była luźną opowieścią o podróżach po Włoszech. Potem pojawiły się eseje o pisarzach (nie do końca związanych z Italią) jakby doklejone na koniec książki. Nie rozumiem po co.

Dobrze się czytało, gdy książka była luźną opowieścią o podróżach po Włoszech. Potem pojawiły się eseje o pisarzach (nie do końca związanych z Italią) jakby doklejone na koniec książki. Nie rozumiem po co.

To wartościowa książka dla kogoś, kto zna już Toskanię, dobra, aby dowiedzieć się tego, czego o niej jeszcze nie wiemy. Dla kogoś, kto wybiera się tam po raz pierwszy, lepszy będzie klasyczny przewodnik.

To wartościowa książka dla kogoś, kto zna już Toskanię, dobra, aby dowiedzieć się tego, czego o niej jeszcze nie wiemy. Dla kogoś, kto wybiera się tam po raz pierwszy, lepszy będzie klasyczny przewodnik.

Bardzo mylący tytuł - Toskanii tutaj jak na lekarstwo. Luźne refleksje autora na tematy swobodnie przepływające przez jego świadomość.

Bardzo mylący tytuł - Toskanii tutaj jak na lekarstwo. Luźne refleksje autora na tematy swobodnie przepływające przez jego świadomość.

Tak pisać o pejzażach, artystach.... to wielka umiejętność. To wymagająca lektura, ale czyta się jednym tchem!!

Tak pisać o pejzażach, artystach.... to wielka umiejętność. To wymagająca lektura, ale czyta się jednym tchem!!

Zabrałem także. Siedząc przed katedrą w Pienzy przyglądałem się życiu i fragmentom tekstu. Uwielbiam takie chwile. We Włoszech dodatkowo jeszcze powietrze gorące stoi w miejscu jak czas. Zagańczyka przeczytałem po raz drugi. Z pozycji stolika kawiarni w Monticchiello szkice o literaturze, teatrze no i sztuce oczywiście smakują. Myślę że Marek Zagańczyk jest ciekawym przewodnikiem. Może kiedyś spotkamy się na drodze do Monteriggioni.

Zabrałem także. Siedząc przed katedrą w Pienzy przyglądałem się życiu i fragmentom tekstu. Uwielbiam takie chwile. We Włoszech dodatkowo jeszcze powietrze gorące stoi w miejscu jak czas. Zagańczyka przeczytałem po raz drugi. Z pozycji stolika kawiarni w Monticchiello szkice o literaturze, teatrze no i sztuce oczywiście smakują. Myślę że Marek Zagańczyk jest ciekawym...

Piękna, poetycka wyprawa do mojego ukochanego miejsca na ziemi - Toskanii, a tam - do Sieny i wielu innych małych miasteczek. Marek Zagańczyk ma swój charakterystyczny, urzekający styl pisania. Aż dziw bierze, że jeszcze dzisiaj ktoś tak potrafi.

Piękna, poetycka wyprawa do mojego ukochanego miejsca na ziemi - Toskanii, a tam - do Sieny i wielu innych małych miasteczek. Marek Zagańczyk ma swój charakterystyczny, urzekający styl pisania. Aż dziw bierze, że jeszcze dzisiaj ktoś tak potrafi.