Kichuś majstra Lepigliny

Świetnie się to czytało, ten język, to ludzkie myślenie i zachowania.. jakby cofnąć się w czasie. Niestety ten piękny staropolski język nie jest zrozumiały dla dzieci, córka wielu rzeczy nie rozumiała a tłumaczenie każdego wyrywało ją z historii więc po pewnym czasie daliśmy sobie z tym spokój i słuchała bez tłumaczenia. Nawet pomimo tego przygody Kichusia się jej podobały (gdyby kiedyś powstało nowe wydanie dobrze by było je wydać w dwóch wersjach: oryginalnej oraz z uwspółcześnionym językiem - słowniczek na końcu obowiązkowy bo część słów siłą rzeczy trzeba wyjaśnić co to był ten cały Babski Comber, ale już uwspółcześnione antałek, sionka, komornica czy inne ułatwiłyby tę lekturę dzieciom)

Świetnie się to czytało, ten język, to ludzkie myślenie i zachowania.. jakby cofnąć się w czasie. Niestety ten piękny staropolski język nie jest zrozumiały dla dzieci, córka wielu rzeczy nie rozumiała a tłumaczenie każdego wyrywało ją z historii więc po pewnym czasie daliśmy sobie z tym spokój i słuchała bez tłumaczenia. Nawet pomimo tego przygody Kichusia się jej podobały...

Najważniejsza książka mojego dzieciństwa :)

Najważniejsza książka mojego dzieciństwa :)

Przyznam, że nie pamiętam już dokładnie treści tej książki, ale w dzieciństwie czytałam ją wiele razy, więc musiała przypaść mi do gustu.
Bardzo podobały mi się ilustracje (nadal mam je w pamięci - w innym wydaniu tej książki).
I nie mogę odżałować, że ileś lat temu pozbyłam się swojego egzemplarza podczas jakiś wielkich porządków).

Przyznam, że nie pamiętam już dokładnie treści tej książki, ale w dzieciństwie czytałam ją wiele razy, więc musiała przypaść mi do gustu.
Bardzo podobały mi się ilustracje (nadal mam je w pamięci - w innym wydaniu tej książki).
I nie mogę odżałować, że ileś lat temu pozbyłam się swojego egzemplarza podczas jakiś wielkich porządków).

Kichuś. Śmieszne, urocze imię dla chłopczyka ulepionego z gliny przez majstra Lepiglinę. Bardzo sympatyczna książeczka dla dzieci. Janina Porazińska nie bez powodu nazywana była polską Astrid Lindgren.

Kichuś. Śmieszne, urocze imię dla chłopczyka ulepionego z gliny przez majstra Lepiglinę. Bardzo sympatyczna książeczka dla dzieci. Janina Porazińska nie bez powodu nazywana była polską Astrid Lindgren.

Ukochana książeczka mojego dzieciństwa:)

Ukochana książeczka mojego dzieciństwa:)

Jak dla mnie - lepsza wersja Pinokia. Bardziej mi się podobała, nie była tak "przerażająca", jak Pinokio. Ogólnie można przeczytać, ale bardzo nie powala.

Jak dla mnie - lepsza wersja Pinokia. Bardziej mi się podobała, nie była tak "przerażająca", jak Pinokio. Ogólnie można przeczytać, ale bardzo nie powala.

Są książki, które pamięta się mimo upływu lat. "Kichuś majstra Lepigliny" to jedna z moich ulubionych historii z tamtych czasów. Może to kwestia podobieństwa z inną bajką "Pinokio"C.Collodi...Kichuś został ulepiony z gliny przez majstra Lepiglinę, który na codzień zajmował się lepieniem i wypalaniem garnków. Kiedy samotny garncarz zorientował się, że ulepiony przez niego chłopczyk zyje nie posiadał się z radości. Pamiętam taki moment z tej bajki, kiedy Kichuś usłyszał serce bijące w piersi majstra i stwierdził, że też takie chce...Jakie to przyniosło skutki? Kichuś miał bardzo czułe i miękkie serce, nie było nikogo, kto by go nie lubił lub czegoś mu nie zawdzięczał. Bo Kichuś bardzo lubił pomagać ludziom w potrzebie...Polecam

Są książki, które pamięta się mimo upływu lat. "Kichuś majstra Lepigliny" to jedna z moich ulubionych historii z tamtych czasów. Może to kwestia podobieństwa z inną bajką "Pinokio"C.Collodi...Kichuś został ulepiony z gliny przez majstra Lepiglinę, który na codzień zajmował się lepieniem i wypalaniem garnków. Kiedy samotny garncarz zorientował się, że ulepiony przez niego...