W kraju niewiernych II

1. Katedra – najlepsze opowiadanie w zbiorze. Kojarzy mi się z Hyperionem Simmonsa, ale może to tylko powierzchowne poodbieństwa (ksiądz uwięziony na odległej planecie? Tajemnicze pozostałości po Obcych?) Bardzo zgrabnie zarysowany świat.

2. In partibus infidelium – bardzo lemowskie opowiadanie – może bardziej esej? "W dupie mamy sułtana kosmitów, nami rządzi papież."

3. IACTE – bardzo przypadło mi do gustu jak powoli przedstawiana jest tajemnica Bagna – najpierw z perspektywy człowieka wyrwanego z innego świata, potem z perspektywy załogi statku, która próbuje wytłumaczyć to co się dzieje, na koniec prawda wyjawiona przez wampira. (Wampir prowadzący statek kosmiczny! Jak w Ślepowidzeniu, tylko oczywiście IACTE było pierwsze.)

4. Irrehaare – najpierw miałam wrażenie, że przecież to już było tyle razy... a potem uświadomiłam sobie kiedy to opowiadanie zostało napisane. Bardzo przyjemne, tylko końcówka mi się niezbyt podobała.

5. Muchobójca – głównie nudy, plot twist na końcu też niespecjalny. Ewidentnie temu zbiorowi opowiadań patronuje słowo "brama".

6. Ziemia Chrystusa – pomysł na świat (multiświat właściwie) fantastyczny. Pomysł na świat, w którym Chrystus nie umarł niesamowity, niepokojący. Niestety, połowa opowiadania skupia się na technikach sci-fi wojny, a gdy w końcu docieramy do Ziemi Chrystusa – nie kupuję zachowania bohaterów. Czy grupa ateistów nie próbowałaby raczej znaleźć naturalnego wytłumaczenia dla tego co obserwują, zamiast dość szybko przyjąć że Bóg istnieje, a nie tylko że istnieje, ale że jego istnienie jest udowodnione?

7. Medjugorje – chwała panu Dukaju, że wyjaśnił na swojej stronie o co chodzi w tym opowiadaniu, bo po przeczytaniu ni w ząb nie rozumiałam. Zamysł fajny, więc może przydałoby się przeredagować to opowiadanie?

8. Ruch Generała – za dużo sałatki słownej, za mało wyjaśnień. Widać, że autor jeszcze nie znalazł tego balansu, który tak doceniam w jego kolejnych książkach – gdzie pierwsze strony wyglądają jak generator losowych słów, ale z biegiem stron wszystko staje się zrozumiałe. Świat zarysowany bardzo mgliście, postacie kiepsko zarysowane.

Ogólnie doceniam w tym zbiorze niesztampowe podejście do wątków chrześcijańskich.

1. Katedra – najlepsze opowiadanie w zbiorze. Kojarzy mi się z Hyperionem Simmonsa, ale może to tylko powierzchowne poodbieństwa (ksiądz uwięziony na odległej planecie? Tajemnicze pozostałości po Obcych?) Bardzo zgrabnie zarysowany świat.

2. In partibus infidelium – bardzo lemowskie opowiadanie – może bardziej esej? "W dupie mamy sułtana kosmitów, nami rządzi papież."

3....

Niesamowite. Chciałbym tak pisać

Niesamowite. Chciałbym tak pisać

Opowiadania Ruch generała oraz Katedra stanowią zdecydowanie o genialnosci tego zbioru i są świadectwem geniuszu warsztatu literackiego oraz światotwórczego pana Dukaja.

Opowiadania Ruch generała oraz Katedra stanowią zdecydowanie o genialnosci tego zbioru i są świadectwem geniuszu warsztatu literackiego oraz światotwórczego pana Dukaja.

Dukaj jest doskonały! Wprawdzie co do samej formy czy struktury niektorych opowiadań mam pewne uwagi, ale całość tych krótkich form odzwierciedla dobrze paletę możliwości literackich pisarza i jego niespożytą kreatywność.

Myśłę, że do historii literatury polskiej z przełomu XXi XXI wieku Jacek Dukaj przejdzie na pewno.

Dukaj jest doskonały! Wprawdzie co do samej formy czy struktury niektorych opowiadań mam pewne uwagi, ale całość tych krótkich form odzwierciedla dobrze paletę możliwości literackich pisarza i jego niespożytą kreatywność.

Myśłę, że do historii literatury polskiej z przełomu XXi XXI wieku Jacek Dukaj przejdzie na pewno.

„Ruch Generała” zdecydowanie odstaje od reszty opowiadań i błyszczy. Reszta też może być, ale jak na TEGO autora dość przeciętna.

„Ruch Generała” zdecydowanie odstaje od reszty opowiadań i błyszczy. Reszta też może być, ale jak na TEGO autora dość przeciętna.

Uwielbiam twórczość Jacka Dukaja, mimo że ta pozycja ma już wiele lat, naprawdę przyjemnie się czyta.

Aby ktoś mógł odnieść się do moich słów, poniżej lista sci-fi z moimi ocenami:
Expansja - 9/10
Hyperion - 8,5/10
Lód - 8,5/10
Głębia - 8,4,/10
Projekt Hail Mary 8/10
Bobiverse -8/10

Uwielbiam twórczość Jacka Dukaja, mimo że ta pozycja ma już wiele lat, naprawdę przyjemnie się czyta.

Aby ktoś mógł odnieść się do moich słów, poniżej lista sci-fi z moimi ocenami:
Expansja - 9/10
Hyperion - 8,5/10
Lód - 8,5/10
Głębia - 8,4,/10
Projekt Hail Mary 8/10
Bobiverse -8/10

Część tych opowiadań czytałem w latach dziewięćdziesiątych w periodykach. Trochę czasu minęło więc w pamięci wiele nie zostało, poza wrażeniem, że były to rzeczy wybijające się ponad ówczesne tło. Dziś jestem bardziej krytyczny :) , ale też chyba więcej zauważam.

Najpierw zalety.
Najmocniejszy aspekt to zdecydowanie warsztat, zwłaszcza u tak młodego człowieka jakim wtedy był pan Jacek. Elegancja zdań, naturalne w brzmieniu dialogi, stosownie modulowana narracja. Co prawda we wcześniejszych chronologicznie tekstach pojawia się pewna barokowa przesada pretensjonalnych napuszeń czy też próba lemowskiej szermierki słownikiem wyrazów obcych, nie zawsze perfekcyjna, ale to drobne zanieczyszczenia literackiej materii, zwłaszcza, że widać poprawę. Teksty późniejsze są w tym aspekcie wyraźnie dojrzalsze.
Druga sprawa to pomysłowość w kreacji rzeczywistości. Jest tu nieprzeciętna wyobraźnia, brak zahamowań, rozmach, wędrówki myśli w obszary dla innych niedosiężne.
I trzeci aspekt pozytywny to problemowość. Widać w młodym filozofie ferment w poszukiwaniu absolutu. Wydaje się, że bardzo by chciał, ale w którym kierunku by nie poszedł, zawsze kończy się to brakiem satysfakcji.

Najsłabiej zaś oceniałbym warstwę fabularną i puenty. Fabuły w tym zbiorze, niemal jak jedna, są wyjątkowo proste, linearne, wydawałoby się nawet, że w zasadzie zbędne. Najsłabiej wypada tu "Irrehaare", gdzie fabularny szort rozbudowany jest kolejnymi scenkami do sporej noweli. Druga chudość tych historii objawia mi się w zamknięciach, puentach, a raczej ich braku. Autor konstruuje i buduje, nadyma, pączkuje i obrasta, intryguje i kusi, instyguje i obiecuje by na koniec nie dać nic (najsłabszy w zbiorze "Muchobójca", gdzie oprócz braku jakiejkolwiek puenty jest zgrzytająca konstrukcja rzeczywistości, czy "Ziemia Chrystusa" niedopracowana i kończąca się bezsensownie w pół drogi) albo niewiele i niezgrabnie (w zasadzie wszystkie opowiadania oprócz "Katedry").

Z całego zbioru jedynie "Katedrę" mam za rzecz skończoną i kompletną.

Sumując, "W kraju niewiernych" to zbiór literacko elegancki, niemal bez zarzutu, z jakimi tam młodzieńczymi ambicjami, który jednak ani razu nie spowodował u mnie napięcia się mięśnia emocjonalnego czy wzrostu ciśnienia intelektualnego. Dla mnie chyba już za późno na młodogniewne rozprawianie się ze stworzeniem.
7/10

Część tych opowiadań czytałem w latach dziewięćdziesiątych w periodykach. Trochę czasu minęło więc w pamięci wiele nie zostało, poza wrażeniem, że były to rzeczy wybijające się ponad ówczesne tło. Dziś jestem bardziej krytyczny :) , ale też chyba więcej zauważam.

Najpierw zalety.
Najmocniejszy aspekt to zdecydowanie warsztat, zwłaszcza u tak młodego człowieka jakim wtedy...

Świetna książka. Na początku tzeba przywyczaić się do stylu pana Jacka Dukaja. W opowiadaniach jest trochę niejasności, pewnych rzeczy trzeba sie domyśleć, ale w tym cały urok. Każde z opowiadań miało w sobie coś fascynującego. Warto przeczytać.

Świetna książka. Na początku tzeba przywyczaić się do stylu pana Jacka Dukaja. W opowiadaniach jest trochę niejasności, pewnych rzeczy trzeba sie domyśleć, ale w tym cały urok. Każde z opowiadań miało w sobie coś fascynującego. Warto przeczytać.

Kolejne podejście do prozy Pana Jacka. Jego książki wymagają skupienia, to nie jest literatura z kategorii „banalnie przyjemna”. Zdecydowałem się na trójtomową edycję „W kraju niewiernych”. Odczucia z tomu pierwszego, zawierającego cztery teksty, dość mieszane. Styl pisania nie do końca do mnie przemawia. Ale opowiadanie „IACTE” intrygujące.

Kolejne podejście do prozy Pana Jacka. Jego książki wymagają skupienia, to nie jest literatura z kategorii „banalnie przyjemna”. Zdecydowałem się na trójtomową edycję „W kraju niewiernych”. Odczucia z tomu pierwszego, zawierającego cztery teksty, dość mieszane. Styl pisania nie do końca do mnie przemawia. Ale opowiadanie „IACTE” intrygujące.

Inne światy, inne cywilizacje, inne problemy. Czytając odrywasz się od rzeczywistości choć - jak zwykle u Dukaja - zostajesz z filozoficzno-egzystencjalnymi pytaniami w głowie. W kilku opowiadaniach "męska, brutalna" akcja, jakbym oglądała film sensacyjny. Polecam

Inne światy, inne cywilizacje, inne problemy. Czytając odrywasz się od rzeczywistości choć - jak zwykle u Dukaja - zostajesz z filozoficzno-egzystencjalnymi pytaniami w głowie. W kilku opowiadaniach "męska, brutalna" akcja, jakbym oglądała film sensacyjny. Polecam