W gąszczu luster

Dojechałam do 150 strony i stwierdziłam: basta, dalej się nie męczę. Nie dlatego, że książka jest zła - przeciwnie, jest dobrze napisana, widać, że Littlel wykonał kawał solidnej roboty dokumentując historię CIA i KGB Mam pretensje do wydawnictwa Noir sur Blanc, że wydrukowało to najmniejszą czcionką z dużą interlinia. Wiem, że grafików czasami ponosi i chcą stworzyć dzieło sztuki ale zapominają, że jest to sztuka użytkowa.

Dojechałam do 150 strony i stwierdziłam: basta, dalej się nie męczę. Nie dlatego, że książka jest zła - przeciwnie, jest dobrze napisana, widać, że Littlel wykonał kawał solidnej roboty dokumentując historię CIA i KGB Mam pretensje do wydawnictwa Noir sur Blanc, że wydrukowało to najmniejszą czcionką z dużą interlinia. Wiem, że grafików czasami ponosi i chcą stworzyć...

doskonałe tło (historyczne) i zgodnie z kanonem - świetne....

doskonałe tło (historyczne) i zgodnie z kanonem - świetne....

Długo wahałem się, czy ocenić "W gąszczu luster" Roberta Littella na dziesięć gwiazdek czy "tylko" na siedem.

Powieść imponuje nie tylko objętością (prawie 900 stron tekstu!),ale i rozmachem oraz ambitnym zamiarem objęcia prawie pięćdziesięciu lat historii i działań CIA. Opis tajnych akcji CIA, cala geografia świata, bohaterowie,... Naprawdę budzi podziw. Zwłaszcza, że czyta się to dobrze.

Zaimponowal mi także Littell manierą pisania, umiejętnie splatającą historię czyli fakty, które się zdarzyły, z fikcją. Postaci historyczne sąsiadują i wchodzą w interakcję z tymi, wymyślonymi przez pisarza. Znakomite.

I tu właśnie tkwi mały szkopuł. Czyli - gdzie poległ Littell. Otóż na faktach właśnie. Ponieważ opisuje autor głównie czasy zimnej wojny i okres tuż po, to w roli przeciwników obsadza CIA i KGB. Wiedza Littella na temat ZSRR i Rosji jest, przyznajmy uczciwie, na poziomie, który może wprawdzie zaimponować współczesnemu amerykańskiemu studentowi z jakiegoś podrzędnego uniwersytetu stanowego, ale która nas, Polaków, znających ten czas i te okoliczności, i drażni, i bawi. Jest to wiedza szablonowa, wzięta z książek i amerykańskiej (nawet nie analitycznej) prasy, pełna uproszczeń i zabawnych mitów. Łącznie z takimi (jako przykład wyłącznie!) potknięciami, jak scena, w której bohater nuci w 1950 roku piosenkę "Podmoskiewskie wieczory". A piosenka powstała pięć lat później. To, oczywiście, drobiazg, lecz pokazuje, że nawet autor literatury sensacyjnej nie powinien przedstawiać się jako mądrzejszy niż jest w rzeczy samej.

Lepiej by jednak postąpił autor, jeśliby nie starał się ujść w oczach czytelnika za eksperta od Rosji. Od eksperta wymaga się wiele wiele więcej, a Mr Littell ekspertem od Rosji ewidentnie nie jest. Chociaż pisza potoczyśnie i zajmująco.

Długo wahałem się, czy ocenić "W gąszczu luster" Roberta Littella na dziesięć gwiazdek czy "tylko" na siedem.

Powieść imponuje nie tylko objętością (prawie 900 stron tekstu!),ale i rozmachem oraz ambitnym zamiarem objęcia prawie pięćdziesięciu lat historii i działań CIA. Opis tajnych akcji CIA, cala geografia świata, bohaterowie,... Naprawdę budzi podziw. Zwłaszcza, że...

Zbeletryzowana historia zimnej wojny z perspektywy pracowników CIA. Rozpoczyna się w latach pięćdziesiątych i trwa aż do dziewięćdziesiątych. Autor w ciekawy sposób wplata fakty historyczne w życie swoich bohaterów i te 900 stron na prawdę dobrze się czyta..

Zbeletryzowana historia zimnej wojny z perspektywy pracowników CIA. Rozpoczyna się w latach pięćdziesiątych i trwa aż do dziewięćdziesiątych. Autor w ciekawy sposób wplata fakty historyczne w życie swoich bohaterów i te 900 stron na prawdę dobrze się czyta..

Naiwna i infantylna. Jak wróg z KGB, to pedofil i antysemita. Zdrajca musi zostać ukarany, a pracownicy CIA - bez skazy. Gdyby odwrócić role: CIA to pedofile i podli ludzie , a czekiści bez skazy, chyba by nam przypominała powieści milicyjne z głębokiego PRL-u...

Naiwna i infantylna. Jak wróg z KGB, to pedofil i antysemita. Zdrajca musi zostać ukarany, a pracownicy CIA - bez skazy. Gdyby odwrócić role: CIA to pedofile i podli ludzie , a czekiści bez skazy, chyba by nam przypominała powieści milicyjne z głębokiego PRL-u...

Szczerze mówiąc jestem trochę rozczarowany. Może niezupełnie tego się spodziewałem. Żadnych nowych informacji i mocno rozwleczona w czasie opowieść. O powstaniu i niektórych działaniach CIA i jej walce z odwiecznym wrogiem KGB, zaczynająca się w 1950 roku w Berlinie, poprzez powstanie na Węgrzech w 1956 roku, Zatokę Świń na Kubie w 1960 roku, Afganistan w 1983 r. aż do próby zamachu w Rosji 1991 r. mającej na celu przywrócenie ortodoksyjnego komunizmu i obalenie Gorbaczowa i Jelcyna. We wszystkie te wydarzenia wplecione są losy grupy przyjaciół, którzy zostali zwerbowani do pracy w agencji w tym samym czasie. W powieści występują autentyczne postacie, pewnie po to by dodać jej autentycznośći, m. in. James Angelton, szef kontrwywiadu CIA, kilku jej szefów, m.in. William Colby, najsłynniejszy rosyjski szpieg KGB brytyjczyk Kim Philby, kilku amerykańskich prezydentów i rosyjskich I -szych sekretarzy KPZR a nawet Władimir Putin, zaczynający swoją karierę polityczną. Książka kończy się na roku 1995 - gdzie pojawia się kolejny rosyjski szpieg /prawdopodobnie chodzi o Roberta Hanssena, skazanego w 2001 roku przez sąd amerykański na dożywocie/. Z powieści wynika że CIA pokonało imperium zła, czyli Rosję Sowiecką. Czy rzeczywiście? Czy można zabić idee? Życie dopisało do książki kolejne rozdziały i okazało się iż to zwycięstwo nie jest tak jednoznaczne jakby się wydawało. W Parlamencie Europejskim zasiadają byli członkowie partii komunistycznych dawnych satelitów ZSRR, były kanclerz Niemiec, po zakończonej kadencji zostaje dyrektorem w rosyjskiej spółce gazowej Gaz-Prom. Walka wywiadów trwa dalej - pozostaje pytanie - o co? I kto wygra?

Szczerze mówiąc jestem trochę rozczarowany. Może niezupełnie tego się spodziewałem. Żadnych nowych informacji i mocno rozwleczona w czasie opowieść. O powstaniu i niektórych działaniach CIA i jej walce z odwiecznym wrogiem KGB, zaczynająca się w 1950 roku w Berlinie, poprzez powstanie na Węgrzech w 1956 roku, Zatokę Świń na Kubie w 1960 roku, Afganistan w 1983 r. aż do...

Książka z cyku "i co dalej, co dalej...", a później "ha! wiedziałam!", chociaż wcale nie wiedziałam.
Na Littela trafiłam przez zupełny przypadek, bo myślałam, że to ten od "Łaskawych". Troszeczkę przestrzeliłam, bo autor okazał się być jego ojcem- zdarza się, ale dzięki temu wiem po kim odziedziczył talent do budowania intrygi.
Otóż, akcja dzieje się w XX wieku, mamy przekrój najważniejszych wydarzeń w historii świata- od wydarzeń w Berlinie, po "wypłynięcie" Władymira Władymirowicza (tak, tego o którym myślisz). Bohaterem jest CIA, która starając się uratować świat, macza palce w polityce innych krajów. Poznajemy grupkę przyjaciół ze studiów, którzy dzielnie będą walczyli z komunizmem aż do lat '90 ubiegłego wieku.
Ciekawa akcja, natomiast postaci są bardzo szablonowe. Intryga tak skonstruowana, że zupełnie nie pozwala spokojnie zasnąć i trudno jest odłożyć książkę na półkę. Po przeczytaniu "W gąszczu luster" z pewnością sięgniecie po "Alicję w krainie czarów".
Polecam- całkiem niezłe czytadło.

Książka z cyku "i co dalej, co dalej...", a później "ha! wiedziałam!", chociaż wcale nie wiedziałam.
Na Littela trafiłam przez zupełny przypadek, bo myślałam, że to ten od "Łaskawych". Troszeczkę przestrzeliłam, bo autor okazał się być jego ojcem- zdarza się, ale dzięki temu wiem po kim odziedziczył talent do budowania intrygi.
Otóż, akcja dzieje się w XX wieku, mamy...

Ta licząca sobie prawie 900 stron powieść to historią grupy przyjaciół pracujących w CIA oraz ich przeciwników z KGB.
Akcja toczy się na przestrzeni kilkudziesięciu lat (od 1951 do 1995 roku). Autor opisuje kilka najbardziej znanych, osadzonych w historii współczesnej faktów z punktu widzenia pracowników obu walczących ze sobą agencji wywiadowczych.
Na kartach powieści pojawiają się postacie autentyczne m.in. poszczególni prezydencji Stanów Zjednoczonych, szefowie CIA, przywódcy radzieccy czy legendarny łowca kretów KGB w strukturach CIA - James Jesus Angleton.

"W gąszczu luster" znajdziecie opis zaangażowania wywiadu amerykańskiego w działania na terenie Niemiec na początku lat 50, przygotowania do węgierskiego powstania w 1956 czy desantu Kubańczyków w Zatoce Świń z 1961 roku.
We wszystkich tych trzech operacjach zasada była prosta – wyciągamy kasztany z ognia cudzymi rękoma.
W Niemczech, a pewnie i w późniejszych czasach, panowała niepisana umowa pomiędzy wywiadem amerykańskim i radzieckim - wy nie strzelacie do nas, my do was. Nie porywamy sobie nawzajem członków rodzin itp. Zasada ta jednak nie obowiązywała w stosunku do innych agencji np. enerdowskiej STASI do której agentów Amerykanie strzelali jak do kaczek, a zapewne Rosjanie nie mieli oporów w robieniu tego samego ludziom z Organizacji Gehlena.

Amerykanie wspierali członków wszelkich ugrupowań, które miały chęć walczyć o niepodległość swoich krajów takich jak Polska, Węgry czy Albania. Szkolili ich w zakresie łączności, elementów walki partyzanckiej oraz zapewniali podstawowe wyposażenie i pieniądze. Tak więc istnienie grup dywersyjnych finansowanych przez CIA nie było li tylko wymysłem radzieckiej propagandy, a filmy typu „Spotkanie ze szpiegiem" z 1964 roku, miały w sobie ziarno prawdy.
Podobnie jak to, ze Organizacja Gehlena składała się nie tylko z „ludzi honoru”, którzy należeli do opozycji antyhitlerowskiej, ale również z zagorzałych nazistów, w tym członków SS wysokich szczebli.
Węgierskie powstanie było wspierane przez Amerykanów, ale podobnie jak później na Kubie ograniczali się oni tylko do minimalnej pomocy, aby wyrządzić jak najwięcej szkód ZSRR, bez ponoszenia jakiegokolwiek ryzyka starcia się z Armią Czerwoną. Ciekawą kwestią jest to, jak Rosjanie tworzyli sieć agenturalną w USA i nie tylko.

Jeżeli socjalizm byłby tak skuteczny w działaniu, jak w marketingu to obecnie byłoby już po pierwszej załogowej wyprawie na Marsa, a wszyscy żylibyśmy w Ogólnoświatowym Kraju Rad.
Bo agentura radziecka nie składała się tylko z mieszkańców ZSRR, ale głównie z ideowych komunistów, którzy w imię wielkich ideałów socjalizmu zdradzili swoje kraje, a ich noga, do czasu dekonspiracji nigdy nie postała nie tylko w ZSRR (jeżeli oczywiście byli na tyle sprytni aby uciec, lub na tyle cenni, że ich wymieniono na szpiegów amerykańskich ujętych przez Rosjan) ale i żadnym innym kraju bloku wschodniego.
Takimi postaciami byli między innymi "Apostołowie z Cambridge” (Kim Philby, Donald Mac Lean, Guy Burgess, Anthony Blunt, John Cairncross).

Jedna z historii opowiedziana w książce, wbiła mnie dosłownie w fotel. Wiecie czyim mentorem, przyjacielem i powiernikiem był Kim Philby podczas II Wojny Światowej i kogo wprowadzał w arkana pracy wywiadu?
Otóż nie mniej, ni więcej tylko - Jamesa Jesusa Angletona.
Wpadka Philby`go (w książce- zaplanowana przez „Dziadka” będącego „Genius loci” Łubianki od czasów wczesnego Berii) doprowadziła do zamierzonego przez KGB celu – paraliżu CIA przez działania Angletona, który radzieckich „kretów” widział w każdym funkcjonariuszu Agencji. Dzięki jego działaniu i permanentnej inwigilacji własnego personelu, skuteczność CIA zdecydowanie spadła, bo zajmowała się ona samą sobą, a atmosfera wzajemnej nieufności mocno komplikowała pracę wywiadowczą.
Autor sugeruje, że taki kret KGB na wysokim szczeblu Langley istniał i nawet został wykryty przez Angletona.
Jednak w czasie prowadzonego śledztwa, po zatrzymaniu podejrzanego, nie udało się tego udowodnić, a ówczesny szef CIA William Colby mający już serdecznie dość Angletona i jego metod - wysłał go w 1974 na emeryturę.

Z tej pozycji dowiecie się również, że papież Jan Paweł I został zamordowany na zlecenie KGB, gdyż był blisko ujawnienia tajnej operacji, którą Rosjanie prowadzili wykorzystując Bank Watykański.

Jednak nie przywiązujcie się do wszystkich podanych w tej książce informacji. Część jest pewnie autentyczna, ale…
Po pierwsze – to tylko powieść.
Po drugie – nikt w USA nie pozwoliłby sobie na wydanie książki, w której choćby zbliżono się do danych wrażliwych dla bezpieczeństwa państwa.
Tam nie można bezkarnie ujawnić danych dotyczących pracy operacyjnej wywiadu dlatego, że komuś nie podobała się poprzednia administracja albo miał taką ułańską fantazję.
Za samą próbę publikacji takowych danych taki wesołek trafiłby do San Quentin albo Fort Leavenworth (jakby był wojskowym) a świat bez wzorku w szkocką kratę miałby szansę obejrzeć jakoś na wiosnę 2154 roku.
A po trzecie wreszcie – nie zapominajcie, że znaleźliście się w „gąszczu luster”.

Ta licząca sobie prawie 900 stron powieść to historią grupy przyjaciół pracujących w CIA oraz ich przeciwników z KGB.
Akcja toczy się na przestrzeni kilkudziesięciu lat (od 1951 do 1995 roku). Autor opisuje kilka najbardziej znanych, osadzonych w historii współczesnej faktów z punktu widzenia pracowników obu walczących ze sobą agencji wywiadowczych.
Na kartach powieści...

Bardzo dobra książka szpiegowska na faktach oparta i w historii mocno zakotwiczona. Czyta się to jak wielką księgę przygód panów ratujących świat a bliżej Europę, to monumentalne dzieło odkrywa wiele historycznych faktów w sposób wciągający i przystępny, jednocześnie rysując bardzo dobrą akcję pełną obyczajowych i psychologicznych treści.
To pozycja obowiązkowa dla miłośników kryminałów i historii najnowszej. Polecam.

Bardzo dobra książka szpiegowska na faktach oparta i w historii mocno zakotwiczona. Czyta się to jak wielką księgę przygód panów ratujących świat a bliżej Europę, to monumentalne dzieło odkrywa wiele historycznych faktów w sposób wciągający i przystępny, jednocześnie rysując bardzo dobrą akcję pełną obyczajowych i psychologicznych treści.
To pozycja obowiązkowa dla...