Za wszelką cenę. Część I.

O dziwo, wątek romantyczne, choć nadal zbędny, tym razem aż tak nie irytuje. Być może dlatego, iż autor wreszcie "wpadł" na pomysł, jak rozwiązać całkowicie zbędne problemy polityczne, które z niego wynikały. Pomysł, który ja miałem już jakieś dwie książki temu.
Na scenę został wprowadzony nowy gracz, przedstawiony dużo wcześniej, teraz uzyskał nieco większą rolę. Jak na razie efekt tego zabiegu jest neutralny. Za to metoda dokonywania zamachów wymaga od czytelnika naprawdę mocnego przymykania oczu na cały pomysł.
Imperium Andermańskie niby jest w Sojuszu przeciw Republice, ale objawia się to tylko wspomnieniem, iż trwają przygotowania. Co jest kolejnym wymuszonym działaniem, żeby Republika mogła zachować swoją przewagę.
Intrygi polityczne i sama wojna poprawne, choć bez szału. Niestety bitwy kosmiczne na dużą skalę nadal wyglądają, jak tabelka w Excelu.
Tłumaczenie i korekta nadal słabe, ale da się przeżyć.
Nadal jestem zdania, iż cała seria powinna się skończyć satysfakcjonującym zwycięstwem parę książek temu, ale zamiast tego mieliśmy udany zamach na Księcia Cromarty'ego, zmianę rządu i fabularnie wymuszoną kontynuację wojny. Teraz kiedy główny antagonista, czyli Haven, nie jest już "tymi złymi", a cała wojna jest tylko wynikiem spisku i pomyłki, ciężko mi wyobrazić sobie prawdziwie satysfakcjonujące zakończenie całej serii. Może jednak autor zdoła mnie zaskoczyć, choć do tej pory nawet tego (zaskakiwania czytelnika) nie próbował.

Mimo całej tej krytyki książkę czyta się zaskakująco dobrze. Autor posiada specyficzny talent i charakterystyczny styl, które sprawiają, iż książki "czytają się same", mimo iż jestem boleśnie świadomy wszystkich niedociągnięć. W skrócie: wartość rozrywkowa powieści jest wysoka, artystyczna - znikoma.

O dziwo, wątek romantyczne, choć nadal zbędny, tym razem aż tak nie irytuje. Być może dlatego, iż autor wreszcie "wpadł" na pomysł, jak rozwiązać całkowicie zbędne problemy polityczne, które z niego wynikały. Pomysł, który ja miałem już jakieś dwie książki temu.
Na scenę został wprowadzony nowy gracz, przedstawiony dużo wcześniej, teraz uzyskał nieco większą rolę. Jak na...

Jestem po lekturze setu liczącego 13 tomów. Zatem należy się krótkie podsumowanie.
Szacunek Panie Weber! Czytając cykl miałem wrażenie że zostałem przeniesiony w czasie z okresu wojen napoleońskich i przygód Horatio Hornblowera autorstwa C.S. Forestera do dalekiej przyszłości.
Niezłe tempo akcji.
Ku mojemu zaskoczeniu młócka i rąbanka wśród efektownych eksplozji laserów i reaktorów stanowi chyba mniej niż 1/4 zawartości cyklu za to pozostałe wątki prywatne i polityczne są całkiem ciekawe i wcale nie nużą.
Ruszam na poszukiwania 14 tomu.

Jestem po lekturze setu liczącego 13 tomów. Zatem należy się krótkie podsumowanie.
Szacunek Panie Weber! Czytając cykl miałem wrażenie że zostałem przeniesiony w czasie z okresu wojen napoleońskich i przygód Horatio Hornblowera autorstwa C.S. Forestera do dalekiej przyszłości.
Niezłe tempo akcji.
Ku mojemu zaskoczeniu młócka i rąbanka wśród efektownych eksplozji laserów i...

Prywatne życie głównej bohaterki zaczyna przypominać seriale argentyńskie z lat 90 :). Autor stracił umiar. Ale jak się przymknie na to oko da się przeżyć.

Prywatne życie głównej bohaterki zaczyna przypominać seriale argentyńskie z lat 90 :). Autor stracił umiar. Ale jak się przymknie na to oko da się przeżyć.

Z Honor, ale bez honoru
Przykre jest, gdy lubiany niegdyś pisarz usiłuje zbyt długo odcinać kupony od swojego sukcesu i degraduje niegdyś lubiany cykl do średnio udanego czytadła. Co prawda "Za wszelką cenę" jest tomem o wiele lepszym od "W służbie Miecza", "Wojny Honor", "Cienia Saganami" (w którym główna bohaterka cyklu praktycznie nie występuje),a zwłaszcza od masakrycznie kiepskiej "Królowej niewolników", jednak autor i tu nie uchronił się tu od patologicznej rozwlekłości i opisuje drobiazgowo epizody pozbawione większego znaczenia. Trudno o lepszy dowód tego, że bohater się przeżył. Weberowi trudno się natomiast od Honor uwolnić, wobec czego idzie w pomysły przypominające miejscami zawiłą fabułę i poplątane seksualne relacje "Mody na sukces", do której nawiązuje też rozwlekłością. Podwójnie przykre jest to, że zabawę psuje też czytelnikowi wydawnictwo. Od lat ten sam tłumacz popełniający te same błędy, od lat brak solidnej redakcji i CAŁKOWITY brak korekty językowej powodują, że w "Za wszelką cenę" znów czytamy zestaw klasycznych błędów w rodzaju "trwać nadal", "ulegać poprawie", neologizm-potworek "wygłupiony" zamiast "ogłupiały". Prócz tego kilka kosmicznych baboli w rodzaju "wzmożyć(!!!) wysiłki" zamiast "wzmóc wysiłki" skutecznie psują oczytanemu człowiekowi radość z lektury. Właśnie po to jest REDAKCJA i KOREKTA, by nie puszczać takich szkolnych błędów do druku, panie i panowie z Rebisa.

Z Honor, ale bez honoru
Przykre jest, gdy lubiany niegdyś pisarz usiłuje zbyt długo odcinać kupony od swojego sukcesu i degraduje niegdyś lubiany cykl do średnio udanego czytadła. Co prawda "Za wszelką cenę" jest tomem o wiele lepszym od "W służbie Miecza", "Wojny Honor", "Cienia Saganami" (w którym główna bohaterka cyklu praktycznie nie występuje),a zwłaszcza od...

Podobnie jak poprzednie - rewelacja;)
Swietnie wykreowane universum z mnogoscia swiatow, roznych opcji politycznych. Ciekawie przedstawione bitwy w kosmosie.

Z wad to momentami dosc przydlugie opisy i dialogi,

Podobnie jak poprzednie - rewelacja;)
Swietnie wykreowane universum z mnogoscia swiatow, roznych opcji politycznych. Ciekawie przedstawione bitwy w kosmosie.

Z wad to momentami dosc przydlugie opisy i dialogi,

Jak to w całej Honorverse więcej polityki niż akcji ale i tak czyta się doskonale. A co nowego?
Royal Manticorian Navy wprowadza do uzbrojenia nowy system który pozwala naprowadzać rakiety w czasie rzeczywistym wykorzystując grawitacyjną łączność nad świetlną. Rakiety kierowane przez komputery macierzystych statków potrafią ominąć wszelkie elektroniczne pozoranty i niemalże ze stu procentową dokładnością naprowadzić sie na zadany cel. Na razie w nowy system nazwany Apollo wyposażone są tylko okęty 8 Floty którą dowodzi Honor Harrington jednak i tak RMN zyskuje niebywałą przewagę.
Głównodowodzący Floty Republiki Heaven Thomas Theisman wie ,że ZA WSZELKĄ CENĘ musi wygrać wojnę zanim RMN uzbroi w nowy system więcej okrętów......

Jak to w całej Honorverse więcej polityki niż akcji ale i tak czyta się doskonale. A co nowego?
Royal Manticorian Navy wprowadza do uzbrojenia nowy system który pozwala naprowadzać rakiety w czasie rzeczywistym wykorzystując grawitacyjną łączność nad świetlną. Rakiety kierowane przez komputery macierzystych statków potrafią ominąć wszelkie elektroniczne pozoranty i niemalże...

Zdaje się, że każda następna powieść z serii jest dłuższa, co samo w sobie nie jest wadą. Problem w tym, że sposób konstrukcji fabuły zmienia się w niewielkim stopniu. Weber poświęca tylko coraz więcej czasu na opisywanie życia osobistego rosnącej ilości postaci.

Tym razem odniosłem wrażenie, że część pierwsza jest przydługim wstępem do części drugiej. Weber umieszcza aktorów w odpowiednim miejscu oraz przygotowuje odpowiedni kontekst emocjonalny do tego co ma wydarzyć się w następnych rozdziałach. Powieść do tego momentu jest całkowicie przewidywalna i pozbawiona zwrotów akcji. Monotonia zostaje przerwana dosłownie kilkanaście stron przed końcem pierwszej części.

Zdaje się, że każda następna powieść z serii jest dłuższa, co samo w sobie nie jest wadą. Problem w tym, że sposób konstrukcji fabuły zmienia się w niewielkim stopniu. Weber poświęca tylko coraz więcej czasu na opisywanie życia osobistego rosnącej ilości postaci.

Tym razem odniosłem wrażenie, że część pierwsza jest przydługim wstępem do części drugiej. Weber umieszcza...

Dalszy ciąg przygód Honor Harrington, powieść rozwija znane wcześniej wątki i dodaje nowe. Książkę czyta się jednym tchem. Bardzo przekonujące opisy bitew i walk w kosmosie.

Dalszy ciąg przygód Honor Harrington, powieść rozwija znane wcześniej wątki i dodaje nowe. Książkę czyta się jednym tchem. Bardzo przekonujące opisy bitew i walk w kosmosie.