Wampir z M-3

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Genialna, bardzo zabawna, zapewnia śmiech do łez. Znakomite remedium na nudę i zły humor. Cała seria doskonała. Często do niej wracam. Zdecydowanie polecam.

Genialna, bardzo zabawna, zapewnia śmiech do łez. Znakomite remedium na nudę i zły humor. Cała seria doskonała. Często do niej wracam. Zdecydowanie polecam.

Rozczarowanie. Ani straszna ani smutna. Momentami żenujący humor, szczególnie o relacjach damsko-męskich, na poziomie podpitego wujka na weselu. Realia PRL ratują fabułę.

Rozczarowanie. Ani straszna ani smutna. Momentami żenujący humor, szczególnie o relacjach damsko-męskich, na poziomie podpitego wujka na weselu. Realia PRL ratują fabułę.

Leka i przyjemna. Typowo Pilipiukowy humor. Warto przeczytać.

"Być wampirem w PRL to nie przelewki"

Leka i przyjemna. Typowo Pilipiukowy humor. Warto przeczytać.

"Być wampirem w PRL to nie przelewki"

Ciekawe podejście autora do życia wampirów w czasie PRL.
Lekka, humorystyczna dobrze się czyta

Ciekawe podejście autora do życia wampirów w czasie PRL.
Lekka, humorystyczna dobrze się czyta

Takie sobie to wszystko. Humor słaby, fabuła nudna i tylko osadzenie akcji w czasach PRL i realne ich oddanie nieco ratuje sytuację.

Rozczarowałam się bardzo, bo jednak ten autor przyzwyczaił mnie do wyższej jakości.

Takie sobie to wszystko. Humor słaby, fabuła nudna i tylko osadzenie akcji w czasach PRL i realne ich oddanie nieco ratuje sytuację.

Rozczarowałam się bardzo, bo jednak ten autor przyzwyczaił mnie do wyższej jakości.

Historia młodocianej pannicy która staje się wampirem a fakt, że jest nieźle zbudowana ale małoletnia oraz, że akcja dzieje się w komunie ma tworzyć superśmieszne sytuacje oraz gagi takie, że boki zrywać. Nic z tego niestety tutaj nie dostajemy. Wydaje się, że ciekawy pomysł został zmarnowany historiami których puenty w zamierzeniu śmieszne - przypominają wujowe opowieści na imieninach o tym jak kiedyś to było a dziś to nie ma już nic. Autor lolityzuje i stara się udowodnić na każdym kroku, że okres komunizmu był niesamowicie zabawny. Zła, pusta i kiepska książka. Jeśli w ogóle jest jakiś fenomen Pilipiuka to zupełnie nie rozumiem jego przyczyn... 3/10.

Historia młodocianej pannicy która staje się wampirem a fakt, że jest nieźle zbudowana ale małoletnia oraz, że akcja dzieje się w komunie ma tworzyć superśmieszne sytuacje oraz gagi takie, że boki zrywać. Nic z tego niestety tutaj nie dostajemy. Wydaje się, że ciekawy pomysł został zmarnowany historiami których puenty w zamierzeniu śmieszne - przypominają wujowe opowieści...

Nadspodziewanie dobrze się bawiłem czytając tę książkę. Jest ściśle osadzona na warszawskiej Pradze, i to tej starej, z Różycem i Drucianką, do tego ładnie gra motywami rodem z PRL-u - w którym zresztą jest osadzona cała akcja, no i jest miejscami przezabawna. Moim ulubionym motywem jest wilkołak, który przemienia się poprzez... włożenie sobie palca w owłosioną dziurę pod pachą i wywrócenie się na nice. Z wychodzącym na wierzch futrem, a chowającym się ubraniem. Cudna scena, opisana dosłownie jednym, krótkim zdaniem.

Jak to u Pilipiuka - są oczywiście i minusy. W ich poczet należy wliczyć "Drugą krew", czyli opowiadanie o parciu wampirzycy do związku lesbijskiego (krótkie, bez sensu i w kiepskim smaku),irytujące cameo z Wędrowyczem oraz użycie słowa "mugole", pasujące do realiów jak teflon do glinianej doniczki.

No i trzeba pamiętać, że formalnie rzecz biorąc nie jest to żadna powieść. To po prostu zbiór opowiadań o grupce bohaterów borykających się z różnymi, niekoniecznie zazębiającymi się ze sobą kłopotami.

Nadal jednak - to chyba jedna z lepszych książek Pilipiuka...

Nadspodziewanie dobrze się bawiłem czytając tę książkę. Jest ściśle osadzona na warszawskiej Pradze, i to tej starej, z Różycem i Drucianką, do tego ładnie gra motywami rodem z PRL-u - w którym zresztą jest osadzona cała akcja, no i jest miejscami przezabawna. Moim ulubionym motywem jest wilkołak, który przemienia się poprzez... włożenie sobie palca w owłosioną dziurę pod...

Dość kuriozalna opowieść o wampirach, tak bardzo inna od wszystkiego co znane, jak to tylko możliwe. A jednocześnie tak bardzo pilipiukowa. Lata 80, głęboki PRL, mnóstwo lokalnego, warszawskiego folkloru. Nastoletnia Gośka popełnia samobójstwo i po paru miesiącach budzi się w trumnie jako wampir. Szybko poznaje podobnych do siebie i razem przeżywają (???) mnóstwo przygód. Miesza się tu sporo wątków z innych książek Pilipiuka, ale czyta się bardzo szybko i przyjemnie.

Dość kuriozalna opowieść o wampirach, tak bardzo inna od wszystkiego co znane, jak to tylko możliwe. A jednocześnie tak bardzo pilipiukowa. Lata 80, głęboki PRL, mnóstwo lokalnego, warszawskiego folkloru. Nastoletnia Gośka popełnia samobójstwo i po paru miesiącach budzi się w trumnie jako wampir. Szybko poznaje podobnych do siebie i razem przeżywają (???) mnóstwo przygód....

Jak byłem nastolatkiem i wchodziłem w dwudziestkę, czytałem sporo książek z szeroko pojętej fantastyki. Czasem to było coś bardziej ambitnego, ale często też czysta rozrywka – szybka akcja, dużo dialogów i przerysowane postaci. Idealne do oderwania się od rzeczywistości.

Jak byłem nastolatkiem i wchodziłem w dwudziestkę, czytałem sporo książek z szeroko pojętej fantastyki. Czasem to było coś bardziej ambitnego, ale często też czysta rozrywka – szybka akcja, dużo dialogów i przerysowane postaci. Idealne do oderwania się od rzeczywistości.