Szafa

Opowiadania „Szafa” oraz „Numery” bardzo mi się podobały. W krótkiej formie autorka zawarła ważne aspekty, które dzięki barwnemu językowi, z błahych zamieniła w intrygujące i skłaniające do refleksji.

Opowiadania „Szafa” oraz „Numery” bardzo mi się podobały. W krótkiej formie autorka zawarła ważne aspekty, które dzięki barwnemu językowi, z błahych zamieniła w intrygujące i skłaniające do refleksji.

Przedmioty nie ulegają uczłowieczeniu, a jednak są wyraziście sobą. Rządzą rzeczywistością i ludźmi. Na ich rzecz człowiek pozbywa się siebie. Rzeczy tworzą przestrzenie metafizyczne. Opowiadania ukazują nas – ludzi – bezwstyd istnienia. Pokojówka jest stałym wyposażeniem hotelu, kobieta i jej mąż stają się obok widelca z grawerem III Rzeczy jedną z sukni w szafie. Obecność jest spychana na margines i ciągle zamazywana przez nieobecność. Bo tylko Nic jest idealne. Postaciom oddaje się pozorny szacunek przez zwyczajowe pisanie imion wielkimi literami. Czy jednak nie byłoby bardziej adekwatne kłaniać się Rzeczom? Szafom, Pościelom, Łóżkom czy Komputerowi i ich idealnemu nie-byciu, nie-istnieniu, a jednak konstytuowaniu -wistości RZECZY-.

Tokarczuk stworzyła rzeczy-świat i jednocześnie próbowała czytelnika od niego odciągnąć złudnymi zabiegami skupiającymi uwagę na człowieku. Tymczasem powiedzenie, że człowiek jest rzeczą w świecie „Szafy”, byłoby jak przyznanie, że człowiek to bóg.

Tytułowa szafa to miejsce uświęcone metafizycznie. Pełne szlachetnej ciszy pozwalającej małżeństwu egzystować, a zatem zbliżyć swe życie do nie-życia mebla. Człowiek jednakże nie może w pełni stać się rzeczą, bo wtedy straciłby swą cechę swoistą, którą uporczywie próbuje zachować przy pomocy rzeczy: Kremów Przeciwzmarszczkowych, Korektorów, Talków. Śmierć bowiem oznacza nie-istnienie, do którego nikt nie chce dążyć; to ideał, którego nikt nie chce osiągnąć.

Przedmioty nie ulegają uczłowieczeniu, a jednak są wyraziście sobą. Rządzą rzeczywistością i ludźmi. Na ich rzecz człowiek pozbywa się siebie. Rzeczy tworzą przestrzenie metafizyczne. Opowiadania ukazują nas – ludzi – bezwstyd istnienia. Pokojówka jest stałym wyposażeniem hotelu, kobieta i jej mąż stają się obok widelca z grawerem III Rzeczy jedną z sukni w szafie. Obecność...

Ładny język i sposób pisania. Ale to chyba tyle. Jakoś mnie to nie porwało. Może takie krótkie formy nie są dla mnie. Nie ma czasu i sposobności żeby się przywiązać. Opowiadanie "Numery" najlepsze. Pierwsze- "Szafa" takie jakby nie dokończone, szkoda bo ma potencjał. A w ostatnim fajne odniesienie do biblijnego stworzenia świata. Nie są złe ale jak dla mnie też nie zachwycają.

Ładny język i sposób pisania. Ale to chyba tyle. Jakoś mnie to nie porwało. Może takie krótkie formy nie są dla mnie. Nie ma czasu i sposobności żeby się przywiązać. Opowiadanie "Numery" najlepsze. Pierwsze- "Szafa" takie jakby nie dokończone, szkoda bo ma potencjał. A w ostatnim fajne odniesienie do biblijnego stworzenia świata. Nie są złe ale jak dla mnie też nie...

Krótki zbiór trzech opowiadań. Niby niedużo, a bardzo wiele.. choć przyznam, że tytułowe opowiadanie "Szafa" mogłoby być moim zdaniem nieco dłuższe, po jego przeczytaniu odczułem niedosyt. Sam pomysł ciekawy.
"Deus Ex" zachwycił mnie swoją złożonością, na pozór opowiada o informatyku, a jest w nim dużo odniesień do stworzenia świata.
"Numery" to mój faworyt. Było dla mnie najbardziej satysfakcjonujące. Mocno poruszające jest to niezwykłe spojrzenie Tokarczuk na rzeczywistość i pracę pokojówki. Jest w tym czułość, uważność, coś zachwycającego. Czytając pragnąłem by się nie kończyło. Nie chciałem opuszczać hotelu "Capitol". Tęskno mi bardzo do takiego świata. Z pozoru zwykłego, jednak nie pozbawionego fascynujących złożoności, i wspomnianej przeze mnie czułości i uważności.
Siedząc w tłocznej kawiarni, czułem emocje tej kobiety, sprzątającej hotelowe pokoje. Wszystko co opisane było dla mnie niemalże namacalne. Tak dobrze jest to opisane.
Warto też wspomnieć o wydaniu. Posiadam wydanie z 2024 roku. Okładka jest twarda i aksamitna, co czyni ją przyjemną w dotyku.
To piąta książka pani Tokarczuk, którą przeczytałem, i każda z nich utwierdza mnie w przekonaniu, że Nobel dla tej pisarki jest jak najbardziej uzasadniony i zasłużony.

Krótki zbiór trzech opowiadań. Niby niedużo, a bardzo wiele.. choć przyznam, że tytułowe opowiadanie "Szafa" mogłoby być moim zdaniem nieco dłuższe, po jego przeczytaniu odczułem niedosyt. Sam pomysł ciekawy.
"Deus Ex" zachwycił mnie swoją złożonością, na pozór opowiada o informatyku, a jest w nim dużo odniesień do stworzenia świata.
"Numery" to mój faworyt. Było dla mnie...

Króciutkie. Wciągające. Płyny, łatwy w odbiorze język. Przeczytane przed snem.
.
Lubię niekiedy tak podejść do treści książki, że nie zadaję jedynie pytań o to, o czym było konkretne opowiadanie, ale znajdę pytania niejako ponad treścią. Jeśli komuś spodoba się powiedzieć to inaczej — pytania, które będą wkopywały się głębiej. Uważam, że „Szafa” Olgi Tokarczuk i jej „trzy przegrody”, czyli trzy opowiadania, z których się składa, dają taką możliwość. Przykładowo:
.
• „SZAFA”
– Co pełni rolę owej szafy w moim życiu?
– W jakim kontekście jest mi ona potrzebna? Jakie osoby zabieram do swojej szafy i dlaczego właśnie te?
– Czy wyobrażam sobie życie bez szafy?
.
• „NUMERY”
– Czy jestem bardziej pokojówką swojego życia czy raczej życia obcych mi ludzi?
– Na ile każdy z pokoi, a może precyzyjniej, każdy z jego gości to ikona dobra na odzwierciedlenie moich sposobów myślenia i określonych zachowań?
– Czy moja chęć częstego wracania do niektórych pokoi i dłuższe przebywanie w nich jest przeze mnie uświadomione?
– Czy mam w swoim życiu pokój, w którym zawsze jest miejsce dla nieoczekiwanych gości, który jest zawsze dyżurny? Czym jest ten pokój?
.
• „DEUS EX”
– Na ile fascynuje mnie marzenie o byciu bogiem, o tworzeniu/niszczeniu siebie i/lub innych?
– Na ile tworzenie fikcji (na kartce papieru, w komputerze, gdzieś indziej) jest moim narkotykiem dla ucieczki od rzeczywistości, której nie mogę zmieniać, a tym bardziej przekreślić?
– Czy przeżyłem już dojście do granicy, za którą nauka nie daje odpowiedzi na pytanie o prawdziwego Stwórcę świata, życia, człowieka?
.
Zachęcam do lektury.
.
ks. Paweł Kamola
.
P.S.
Ciekawe dlaczego samo opowiadanie "Szafa" kojarzy mi się z "Opowieściami z Narnii"? :-)

Króciutkie. Wciągające. Płyny, łatwy w odbiorze język. Przeczytane przed snem.
.
Lubię niekiedy tak podejść do treści książki, że nie zadaję jedynie pytań o to, o czym było konkretne opowiadanie, ale znajdę pytania niejako ponad treścią. Jeśli komuś spodoba się powiedzieć to inaczej — pytania, które będą wkopywały się głębiej. Uważam, że „Szafa” Olgi Tokarczuk i jej „trzy...

. Tytułowa Szafa to jedno z lepszych opowiadań Tokarczuk. Widzę tam kwintesencję jej twórczości, opisy raz dosłowne, namacalne, a zaraz ogólne i intuicyjne. Buduje to bardzo mistyczny obraz za co kocham tę autorkę. Jednak dwa pozostałe opowiadania nie utrzymały dla mnie tak samo wysokiego poziomu.

. Tytułowa Szafa to jedno z lepszych opowiadań Tokarczuk. Widzę tam kwintesencję jej twórczości, opisy raz dosłowne, namacalne, a zaraz ogólne i intuicyjne. Buduje to bardzo mistyczny obraz za co kocham tę autorkę. Jednak dwa pozostałe opowiadania nie utrzymały dla mnie tak samo wysokiego poziomu.

Nierówne - tytułowe opowiadanie najlepsze, bo zwięzłe, a mimo tego udało mu się chociaż minimalnie zadziałać na moich emocjach. "Deus ex" jak na dzisiejsze standardy nie jest szczególnie odkrywcze, a sama alegoria wydaje się być dość powierzchowna. "Numery" jest całkiem.

Nierówne - tytułowe opowiadanie najlepsze, bo zwięzłe, a mimo tego udało mu się chociaż minimalnie zadziałać na moich emocjach. "Deus ex" jak na dzisiejsze standardy nie jest szczególnie odkrywcze, a sama alegoria wydaje się być dość powierzchowna. "Numery" jest całkiem.

Trzy opowiadania w pięknie wydanej książeczce z okładką Joanny Concejo. Dwa opowiadania są napisane ponad 30 lat temu. Mnie urzekło opowiadanie ,,Numery''; widziałam miejsce pracy bohaterki i czułam jej emocje.

Trzy opowiadania w pięknie wydanej książeczce z okładką Joanny Concejo. Dwa opowiadania są napisane ponad 30 lat temu. Mnie urzekło opowiadanie ,,Numery''; widziałam miejsce pracy bohaterki i czułam jej emocje.

To pierwsza pozycja z twórczości naszej Noblistki, którą przeczytałam. Rodzaj pisarstwa mnie zaskoczył, ale raczej pozytywnie. Oceniłam na 6, bo tytułowego opowiadania nie zrozumiałam.

To pierwsza pozycja z twórczości naszej Noblistki, którą przeczytałam. Rodzaj pisarstwa mnie zaskoczył, ale raczej pozytywnie. Oceniłam na 6, bo tytułowego opowiadania nie zrozumiałam.

Można jednak w sposób ciekawy ożywić z pozoru martwą przestrzeń, której na codzień nie dostrzegamy a bez której jesteśmy bezradni.

Można jednak w sposób ciekawy ożywić z pozoru martwą przestrzeń, której na codzień nie dostrzegamy a bez której jesteśmy bezradni.