Dziedziczka Cieni

Kolejna z serii. Polecam.

Kolejna z serii. Polecam.

Nie wiem kto redagował tą książkę, ale zawiera tyle literówek, że wydaje się to aż nieprawdopodobnie. Zdecydowanie za dużo postaci, ale głównych bohaterów da się lubić.

Nie wiem kto redagował tą książkę, ale zawiera tyle literówek, że wydaje się to aż nieprawdopodobnie. Zdecydowanie za dużo postaci, ale głównych bohaterów da się lubić.

Drugi tom lepszy od pierwszego😄

Jedyne co mi nie pasowało to to, że dzieje się ajkcja, opis jak Jeanelle dochodzi do siebie. Zaczynam następny rozdział a w nim cyk 2 lata później.

Autorka bardzo szczegółowo opowiada o czymś i nagle robi przeskok o kilka miesięcy albo lat...

W końcu nasza główna bohaterka utworzyła swój dwór🙂 Jestem ciekawa tomu 3😁

Drugi tom lepszy od pierwszego😄

Jedyne co mi nie pasowało to to, że dzieje się ajkcja, opis jak Jeanelle dochodzi do siebie. Zaczynam następny rozdział a w nim cyk 2 lata później.

Autorka bardzo szczegółowo opowiada o czymś i nagle robi przeskok o kilka miesięcy albo lat...

W końcu nasza główna bohaterka utworzyła swój dwór🙂 Jestem ciekawa tomu 3😁

No i udało się nam wybrazić bardziej świat opisany w książce. Bardzo dobrze, cieszę się że autorka nie została przy stylu z pierwszego tomu. Mamy tu więcej akcji, wiecej magii, więc ciekawych a czasem nieciekawych intryg ale autorka odeszła od ciągłego pisania o stosunkach i głupich pokazów dla czarownic. Wreszcie dowiadujemy się jaką mocą włada nasza bohaterka Janelle i do czego mogą być wykorzystane gdy wpadnie "w złe ręce". Dzieje się więcej i fajnie, ale niestety król piekieł nam z dziadział a szkoda bo lubiłam gdy był gburowaty i był wkońcu władcą. No cóż nie wiem czy książka zasługuje na 6, bo nadal jest dużo niedopowiedzeń, kilka niedociągnięć, oczywiście błędy w tekście gdzie no już zaczynało mnie to wkurzać a to przeszkadza niestety w czytaniu... Zobaczymy co przyniesie 3 tom, książka dla chętnych i tych którzy nie poddali się po 1 tomie.
Pozdrawiam 😊

No i udało się nam wybrazić bardziej świat opisany w książce. Bardzo dobrze, cieszę się że autorka nie została przy stylu z pierwszego tomu. Mamy tu więcej akcji, wiecej magii, więc ciekawych a czasem nieciekawych intryg ale autorka odeszła od ciągłego pisania o stosunkach i głupich pokazów dla czarownic. Wreszcie dowiadujemy się jaką mocą włada nasza bohaterka Janelle i do...

Na szczęście w tej części autorka trochę zastopowała z przemocą i brutalnością, ale też wyhamowała akcję. Niezrozumiałe dla mnie jest za co tak konkretnie Janelle jest taka uwielbiana, przecież cokolwiek się nie stanie, ona opada z sił i zapada w śpiączki na dwa lata. Zresztą wszystkie akcje odbywają się w dwuletnich przerwach, co było bardzo irytujące, bo autorka zawiesza na ten czas akcję. Ta część raczej mnie nudziła.

Na szczęście w tej części autorka trochę zastopowała z przemocą i brutalnością, ale też wyhamowała akcję. Niezrozumiałe dla mnie jest za co tak konkretnie Janelle jest taka uwielbiana, przecież cokolwiek się nie stanie, ona opada z sił i zapada w śpiączki na dwa lata. Zresztą wszystkie akcje odbywają się w dwuletnich przerwach, co było bardzo irytujące, bo autorka zawiesza...

Jaenelle po dwóch latach wybudziła się ze śpiączki. Jej stan psychiczny jest niezbyt dobry, dlatego Saetan robi wszystko, żeby jego córka wróciła. W tym także, zgadza się na odwiedziny krewniaków oraz koleżanek i kolegów młodej czarownicy (niezbyt będzie później zadowolony z tej decyzji :D ).

Daemon próbując odnaleźć Wrota zostaje zmanipulowany przez Hekatah i zapada się w Wykrzywione Królestwo. Czy uda mu się stamtąd uciec, zanim pochłonie go ono do końca?

Lucivar Yaslana również zostaje zmanipulowany. Dorothea saDiablo wmówiła mu, że Jaenelle nie żyje, a za jej śmierć odpowiedzialny jest Daemon. Książe Yaslana obiecuje bratu śmierć …

Do jakiego końca zmierzają te wydarzenia i czy Jaenelle zostanie obiecaną przez legendy Czarownicą?

Bardzo dobra kontynuacja tomu pierwszego. Poczucie humoru autorki przelane na karty tej opowieści bawi, a sposób prowadzenia wydarzeń, splatanie wątków, wprowadzanie kolejnych, powoduje, że aż chce się czytać. Zdecydowanie z ogromną ochotą sięgam po trzeci tom!

Jaenelle po dwóch latach wybudziła się ze śpiączki. Jej stan psychiczny jest niezbyt dobry, dlatego Saetan robi wszystko, żeby jego córka wróciła. W tym także, zgadza się na odwiedziny krewniaków oraz koleżanek i kolegów młodej czarownicy (niezbyt będzie później zadowolony z tej decyzji :D ).

Daemon próbując odnaleźć Wrota zostaje zmanipulowany przez Hekatah i zapada się w...

Nie wiem dlaczego jakoś nie mogę się wczuć w tą serię. Przeczytałam Wszystkie dostępne książki Anne Bishop z serii "Inni" i jestem w niej zakochana, ale seria "Czarne kamienie" jakoś do mnie nie przemawia. Właśnie zaczynam część trzecią, może po prostu potrzebuję impulsu żeby zarybić.

Nie wiem dlaczego jakoś nie mogę się wczuć w tą serię. Przeczytałam Wszystkie dostępne książki Anne Bishop z serii "Inni" i jestem w niej zakochana, ale seria "Czarne kamienie" jakoś do mnie nie przemawia. Właśnie zaczynam część trzecią, może po prostu potrzebuję impulsu żeby zarybić.

Trzyma poziom poprzedniej części. Wciąga i to mocno!

Trzyma poziom poprzedniej części. Wciąga i to mocno!

Zdecydowanie lepsza niż pierwszy tom. Porwała mnie i czytam po więcej :) Polecam.

Zdecydowanie lepsza niż pierwszy tom. Porwała mnie i czytam po więcej :) Polecam.

Jaenelle potrzebowała dwóch lat by uleczyć swoje ciało i umysł po ostatnich traumatycznych wydarzeniach. I choć fizycznie nic już jej nie dolega, psychicznie wciąż jest bardzo krucha. Bezpieczna i otoczona miłością odnawia kontakty z dzieciństwa, jednocześnie zmagając się z ludźmi, którzy chcieliby ją zniewolić i wykorzystać jej moc. Pchnięta do granic wytrzymałości, by ochronić królestwo musi stanąć twarzą w twarz z przeznaczeniem, którego tak bardzo starała się uniknąć. Tymczasem błakającemu się po Wykrzywionym Królestwie Daemonowi kończy się czas.

Drugi tom Czarnych Kamienibpołknęłam jak zwykle ekspresowo. Muszę jednak przyznać, że jest dla mnie jednym z cięższych – jest w nim najmniej Daemona, a fakt, że jest z dala od Jaenelle sprawia mi niemal fizyczny ból i pewnie nigdy się nie pogodzę z faktem, że przez tak długi czas nie starali się go ściagnąć do Kaeleer. Nie tylko Czarownica odniosła rany w Terreille. W tej części poznajemy też wspominanych w „Córce Krwawych” przyjaciół Jaenelle oraz zdecydowanie więcej krewniaków. „Dziedziczka cieni” jest mroczną i zmysłową powieścią, ale wciąż ze spora dozą przemocy, przez co nie każdemu przypadnie do gustu. Moim zdaniem jednak właśnie ta brutalność historii świetnie pokazuje róznice pomiedzy Krwawymi przestrzegającymi protokołu, a tymi skażonymi przez Dorotheę i Hekatah.

Niezależnie od tego ile razy już ją czytałam zawsze gwarantuje mi burze emocji i doprowadza do śmiechu oraz do łez. Jeśli to nie jest definicja ulubionej powiesci to nie wiem co nią jest. Jesli jesteście fanami dwórów Maas to relacje damsko-męskie w Kaeleer oraz tworzący się Ciemny Dwór też was oczarują.

Moja ocena 10/10

Po wiecej recenzji zapraszam na mojewgo bloga: napolcerenaty.pl

Jaenelle potrzebowała dwóch lat by uleczyć swoje ciało i umysł po ostatnich traumatycznych wydarzeniach. I choć fizycznie nic już jej nie dolega, psychicznie wciąż jest bardzo krucha. Bezpieczna i otoczona miłością odnawia kontakty z dzieciństwa, jednocześnie zmagając się z ludźmi, którzy chcieliby ją zniewolić i wykorzystać jej moc. Pchnięta do granic wytrzymałości, by...