Dżungla we krwi

Historia niezla bo wciagnalem cala ksiazke na jedno posiedzenie. Dialogi natomiast tragiczne

Historia niezla bo wciagnalem cala ksiazke na jedno posiedzenie. Dialogi natomiast tragiczne

Tu był Paweł,on był w Kolumbii.I tam była sobie partyzantka.I też Kuba.
Lewacka partyzantka ,go porwała.
Ta książka jest ciekawa.

Tu był Paweł,on był w Kolumbii.I tam była sobie partyzantka.I też Kuba.
Lewacka partyzantka ,go porwała.
Ta książka jest ciekawa.

Po ciekawej okładce i notce o autorze książka nie zachwyca. Najciekawsze są informacje o działaniach operacyjnych agenta wywiadu. Widać, że autor zna się na tej pracy. Niestety dialogi są sztuczne i nic nie wnoszą do akcji. Książka mimo że jest krótka i bardzo teściowa dłuży się. Wielokrotnie powtarzane są te same stwierdzenia ( praca oficera wywiadu jest bardzo niebezpieczna i nie wygląda jak na filmach z Bondem!) Najciekawszą częścią były chyba informacje umieszczone w posłowiu opisujące prawdziwe akcje służb i operacje dotyczące karteli.

Po ciekawej okładce i notce o autorze książka nie zachwyca. Najciekawsze są informacje o działaniach operacyjnych agenta wywiadu. Widać, że autor zna się na tej pracy. Niestety dialogi są sztuczne i nic nie wnoszą do akcji. Książka mimo że jest krótka i bardzo teściowa dłuży się. Wielokrotnie powtarzane są te same stwierdzenia ( praca oficera wywiadu jest bardzo...

„Dżungla we krwi” z podtytułem „Roślina świętej śmierci” Tomasza Turowskiego jeszcze przed otwarciem dostaje u mnie plusa. Okładka zapowiada, czego możemy spodziewać się w środku. Kobieta z krwią na rękach, wciągająca kreskę, potrafi poruszyć wyobraźnie, szczególnie rozwiniętą wyobraźnię czytelnika. Kartele narkotykowe i miliony dolarów i mroczna, sensacyjna powieść – te słowa Leszka Bugajskiego umieszczone na okładce sprawiły, że nie mogłem się już doczekać lektury. Z notki biograficznej na skrzydełku dowiadujemy się, że autor jest byłym oficerem operacyjnym i szpiegiem polskiego wywiadu. Nie martwcie się, nie musicie o tym pamiętać, bo podczas lektury autor będzie wam przypominał o tym na każdym kroku. Kiedy już miniemy okładkę, notkę biograficzną i dedykację, docieramy do spisu bohaterów. (Szkoda, że Marquez o tym nie pomyślał pisząc „Sto lat samotności”.) Nie jest ona jednak w tym przypadku do niczego potrzebna, bo wszystkie funkcje są również opisane w książce. Ot, taka rozrzutność, na którą widocznie wydawnictwo mogło sobie pozwolić.

Głównego bohatera poznajemy od razu w sytuacji krytycznej – z przystawioną lufą do głowy. I, niestety, jest to najbardziej mroczny moment tej mrocznej, sensacyjnej powieści. Paweł prowadzi niebezpieczną grę na trzech frontach; wchodzi w szeregi FARC – największej partyzanckiej organizacji w Kolumbii – i, żyjąc w tytułowej dżungli, pomaga organizować nowy kanał przerzutu kokainy na Europę.

Jednego Tomaszowi Turowskiemu nie można odmówić, naprawdę zna się na tym, o czym pisze. Praca wywiadu nie ma przed nim żadnych tajemnic. Niestety wydaje się, że ciągle te tajemnice ma przed nim praca pisarza. Dialogi są sztuczne do granic możliwości, nigdy nie spotkałem się z podobnym do bohaterów powieści konstruowaniem zdań, do tego duża część z nich nic do fabuły nie wprowadza, ani nie rozwija bohaterów. W dodatku można byłoby usunąć pewnie połowę atrybucji dialogowych, bo przecież im mniej, tym lepiej.

Wracając do przeszłości autora, który życie agenta zna, trzykrotnie na przestrzeni całej powieści postanawia przypomnieć nam, że życie agenta nie jest jak z filmu, bo tylko w takich produkcjach w życiu agenta cały czas coś się dzieje; wybuchy, strzelaniny, wiadomo. Zarzuca im po prostu brak realizmu. Trzykrotnie! Co na to fani Harry’ego Pottera?

Trzeba jednak przyznać, że w polskim Johnie le Carré, bo tak Turowskiego nazywa Bugajski, tkwi potencjał, który przy ciężkiej pracy nad warsztatem może zaowocować świetnymi powieściami szpiegowskimi.

Jedna rzecz mnie jeszcze tylko zastanawia: jak w 2016 roku może do druku iść książka z literówkami?

„Dżungla we krwi” z podtytułem „Roślina świętej śmierci” Tomasza Turowskiego jeszcze przed otwarciem dostaje u mnie plusa. Okładka zapowiada, czego możemy spodziewać się w środku. Kobieta z krwią na rękach, wciągająca kreskę, potrafi poruszyć wyobraźnie, szczególnie rozwiniętą wyobraźnię czytelnika. Kartele narkotykowe i miliony dolarów i mroczna, sensacyjna powieść – te...