Czereśnie zawsze muszą być dwie

„Czereśnie zawsze muszą być dwie” to piękna opowieść o ponoszeniu konsekwencji za podejmowane decyzje, o ich wpływie na przyszłe życie. Na przykładzie Zosi widać jak działa ten mechanizm. Zosia nawiązuje szczególnie bliską relację ze starszą Panią. Otrzymuje w spadku bardzo urokliwy, ale zniszczony dom w Rudzie Pabianickiej, który otoczony jest czereśniowym sadem. Stary dom skrywa wiele tajemnic z przeszłości. Odkrycie tajemnic z przeszłości pokazuje nam, co tak naprawdę w życiu najważniejsze. Czasem przypadkowo poznani ludzie mogą mieć znaczący wpływ na nasze życie.

„Czereśnie zawsze muszą być dwie” to piękna opowieść o ponoszeniu konsekwencji za podejmowane decyzje, o ich wpływie na przyszłe życie. Na przykładzie Zosi widać jak działa ten mechanizm. Zosia nawiązuje szczególnie bliską relację ze starszą Panią. Otrzymuje w spadku bardzo urokliwy, ale zniszczony dom w Rudzie Pabianickiej, który otoczony jest czereśniowym sadem. Stary...

Piękna książka ❤️

Piękna książka ❤️

super powieść

super powieść

Wspaniała

Wspaniała

Całkiem przyjemna i lekka opowieść , jak wielkość tej autorki . Polecam

Całkiem przyjemna i lekka opowieść , jak wielkość tej autorki . Polecam

Cudownie się słuchało tej książki. Zakończenie bardzo wzruszające dla mnie jako osoby wysoko wrażliwej🙂

Cudownie się słuchało tej książki. Zakończenie bardzo wzruszające dla mnie jako osoby wysoko wrażliwej🙂

Przeczytałam tę książkę drugi raz. I… to był błąd. A może... wręcz przeciwnie.

Po serii niezbyt udanych wyborów czytelniczych chciałam sięgnąć po coś sprawdzonego. Coś, co kiedyś działało jak plaster na serce. Pamiętałam Czereśnie… jako niemal ideał – moja ówczesna ocena to 9/10. Niestety, ponowna lektura brutalnie zweryfikowała te wspomnienia. Sięgając po nią skutecznie popsułam sobie obraz książki, którą kiedyś bardzo ceniłam.

Lubię książki, które opowiadają historię „tu i teraz”, a jednocześnie cofają się do przeszłości, pokazując dawne wydarzenia, które się przeplatają i mają znaczenie. Tutaj jednak było dla mnie zdecydowanie za dużo „co by było gdyby”. Oczywiście – wiem, że ta książka właśnie o tym miała być. O przemianie, o przepracowywaniu żalu i alternatywnych scenariuszy życia. Problem w tym, że ja sama mam już za sobą wyjście z takiego myślenia.

Po porzuceniu tego niekończącego się „a co by było, gdyby…”, czytanie o Zosi momentami wywoływało we mnie ogromną frustrację. Miałam ochotę potrząsnąć nią za ramiona i powiedzieć: ogarnij się, kobieto!

I tu dochodzę do paradoksu tej książki.

Kiedyś dawała mi ukojenie. Pokazywała, że nie jestem w tym sama. Dawała nadzieję, że kiedyś będzie lepiej. I myślę, że właśnie takim osobom nadal mogłabym ją polecić – ludziom zaślepionym miłością i lękiem, na życiowym zakręcie, zagubionym, nieszczęśliwym, niewidzącym przyszłości.

Z całej książki najbardziej zazdroszczę Zosi jednej rzeczy – Pani Stefanii. Każdy powinien mieć w życiu taką osobę. Kogoś, kto zna nas na wylot, potrafi spojrzeć na świat trzeźwo i powiedzieć prawdę, nawet jeśli nie zawsze jest ona wygodna.

Książkę zostawiam bez oceny. Nie potrafię podejść do niej obiektywnie. To nie jest już ta sama książka, bo nie jestem już tą samą osobą. Ponowna lektura mi to uświadomiła.

PS. Nooooo i zaczęłam czytać ją równolegle z oglądaniem serialu Virgin River i momentami sama nie wiedziałam, czy dana scena przydarzyła się Mel czy Zosi (serio 😅). Kobieta po zakończeniu związku wyjeżdża na pustkowie do domku w lesie, od razu spotyka niezwykle pomocnego „rycerza w białej zbroi” z mroczną przeszłością, rodzi się więź, a w tle pojawia się temat straty ważnych osób. Ciągle byłam pogubiona. Mój błąd 😅 Kolejny czy jedyny...?

Przeczytałam tę książkę drugi raz. I… to był błąd. A może... wręcz przeciwnie.

Po serii niezbyt udanych wyborów czytelniczych chciałam sięgnąć po coś sprawdzonego. Coś, co kiedyś działało jak plaster na serce. Pamiętałam Czereśnie… jako niemal ideał – moja ówczesna ocena to 9/10. Niestety, ponowna lektura brutalnie zweryfikowała te wspomnienia. Sięgając po nią skutecznie...

Jestem zachwycona tą opowieścią. Najbardziej podoba mi się relacja młodej dziewczyny ze starsza panią. Historia jest wciągająca. Jest pewien przykry wątek, dzięki któremu historia jest tak wciągająca.

Jestem zachwycona tą opowieścią. Najbardziej podoba mi się relacja młodej dziewczyny ze starsza panią. Historia jest wciągająca. Jest pewien przykry wątek, dzięki któremu historia jest tak wciągająca.

Piękna i pełna ciepła opowieść.

Piękna i pełna ciepła opowieść.

Ta historia mimo wszystko ma w sobie wiele ciepła. Jakoś tak to czuję :).

Ta historia mimo wszystko ma w sobie wiele ciepła. Jakoś tak to czuję :).