Das Fraulein von Scuderi: Erzählung aus dem Zeitalter Ludwig des Vierzehnten

Rozumiem, że to klasyka, rozumiem... Ale to jest takie drętwe...

Rozumiem, że to klasyka, rozumiem... Ale to jest takie drętwe...

„Un amant, qui craint les voleurs, n'est point digne d'amour!”

[brzemienne w skutkach słowa wypowiedziane przez tytułową bohaterkę do francuskiego monarchy].

Nowela historyczna z okresu późnego Romantyzmu, która łączy fakty historyczne z fikcyjną historią kryminalną. W przeciwieństwie do innych dzieł ETA Hoffmanna, nie ma tu żadnych elementów nadprzyrodzonych, są za to wszystkie elementy klasycznego kryminału: fałszywe tropy, nieuchwytny zbrodniarz, niewinny podejrzany, niepodejrzewany winny, zaskakujące zwroty akcji, triumf sprawiedliwości.

A gdyby komuś wciąż było mało, jest też seryjny morderca. Który to morderca zmaga się z wewnętrznym demonem.

To wszystko sprawia, że „Panna de Scudery” dzierży palmę pierwszeństwa. W sensie: jest pierwszym kryminałem napisanym w języku niemieckim. Na dodatek nie jakimś pierwszym lepszym, tylko psychologicznym. Skoro bowiem morderca słyszy głosy, oznacza to, że musi być schizofrenikiem.

Fabułę poznajemy z autorskiej perspektywy narracyjnej, czyli mamy tu do czynienia z narratorem wszystkowiedzącym. Oprócz tego, że jest wszystkowiedzący, bywa też – jak na pisarza Romantyzmu przystało – nieznośnie ckliwy i sentymentalny („Twarz jej płonęła purpurą, oczy błyszczały jasnymi perłami łez, które kiedy niekiedy spadały po jedwabistych rzęsach na śnieżyste łono”).

Akcja toczy się w Paryżu. Jest rok 1680, na francuskim tronie zasiada Ludwik XIV, który przeszedł do historii pod nickiem „Król Słońce”. Magdalena de Scudery, bogata (ale bez przesady!) 73-letnia singielka, „znana autorka zgrabnych utworów poetyckich”, bez swojej woli i wiedzy zostaje wplątana w tajemniczą serię morderstw, którymi podówczas nękany był Paryż.

Bohaterowie noweli (w dużej części postaci historyczne) posiadają mocne cechy charakteru, zaś niektórzy nie stronią nawet od skrajnych zachowań.

A morał z tej XVIII-wiecznej ramotki jest taki, że warto mieć własny rozum, czyli nie oceniać nikogo zbyt pochopnie oraz nie rozpowszechniać w mediach społecznościowych i na forach internetowych niesprawdzonych informacji, zwłaszcza jeśli pochodzą od rozgrzanych funkcjonariuszy medialnych.

A jeśli ktoś jeszcze nie wie, to niech wie, że ETA Hoffmann pracował jako urzędnik w Poznaniu, a potem w Warszawie. Karierę urzędniczą przerwał mu Napoleon Bonaparte, który zajął Warszawę i zniósł służbę cywilną.

„Un amant, qui craint les voleurs, n'est point digne d'amour!”

[brzemienne w skutkach słowa wypowiedziane przez tytułową bohaterkę do francuskiego monarchy].

Nowela historyczna z okresu późnego Romantyzmu, która łączy fakty historyczne z fikcyjną historią kryminalną. W przeciwieństwie do innych dzieł ETA Hoffmanna, nie ma tu żadnych elementów nadprzyrodzonych, są za to...

Panna de Scudéry, to kryminał, jeden z pierwszych w literaturze, pochodzi albowiem, z 1819 roku. Kryminał to historyczny, akcja dzieje się bowiem, w roku 1680, we Francji Króla Słonce. Sam władca, odgrywa w tym długim opowiadaniu, bądź też mikropowieści, rolę niepośrednią. E.T.A. Hoffmann, odmalował Ludwika XIV, w o wiele cieplejszych barwach, niż zwykli to czynić, pisarze znad Sekwany, ot paradoks, z daleka widać lepiej? Brak historycznych uprzedzeń, wobec tego wybitnego władcy, to sympatyczny rys dzieła.

Główna postacią, jest tutaj, tytułowa Panna de Scudéry, słynna autorka romansów, w chwili zawiązania fabuły, pani już nobliwa, albowiem 73 letnia. Żyje ona spokojnie w otoczeniu sług, w ustronnej części stolicy. Pewnego dnia, zostaje wplątana w aferę kryminalną, o której plotkuje cały Paryż. Szajka złoczyńców, napada i rabuje z klejnotów kochanków, udających się do swych wybranek, późną nocą.

Na wszystkich pada strach, podejrzewa się działanie sił demonicznych. Czy zbrodnie, których nie mogą rozwikłać słudzy króla, mają drugie, a nawet trzecie dno?

Wszystko to, jest opisane pięknym, typowym dla swej epoki literackiej językiem. Klimat dzieła jest, jak to u Hoffmanna magiczny. Niesamowite, jak ci dawni autorzy, potrafili ze zwykłych kryminałów, wyczarowywać, małe literackie arcydzieła, rzecz, zupełnie nieosiągalna, dla dzisiejszych Mrozów, i Bond.

Panna de Scudéry, to kryminał, jeden z pierwszych w literaturze, pochodzi albowiem, z 1819 roku. Kryminał to historyczny, akcja dzieje się bowiem, w roku 1680, we Francji Króla Słonce. Sam władca, odgrywa w tym długim opowiadaniu, bądź też mikropowieści, rolę niepośrednią. E.T.A. Hoffmann, odmalował Ludwika XIV, w o wiele cieplejszych barwach, niż zwykli to czynić, pisarze...

Przepraszam jeśli tym kogoś urażę, ale ta książka nie ma dla mnie żadnej wartości. Absolutnie nic nie mówi o historycznych realiach, wszystko jest tutaj fantazją autora, historia jest nieciekawa, a wszyscy bohaterowie zachowują się, jakby byli niedorozwinięci i wszystko co robią dzieje się z niepotrzebną egzaltacją. Jak to powiedział Adam Gessler - "Coś obrzydliwego"

Przepraszam jeśli tym kogoś urażę, ale ta książka nie ma dla mnie żadnej wartości. Absolutnie nic nie mówi o historycznych realiach, wszystko jest tutaj fantazją autora, historia jest nieciekawa, a wszyscy bohaterowie zachowują się, jakby byli niedorozwinięci i wszystko co robią dzieje się z niepotrzebną egzaltacją. Jak to powiedział Adam Gessler - "Coś obrzydliwego"

Panna Magdalena de Scuderi jest jedną z dam na dworze króla Ludwika XIV. Dama zajmuje się pisaniem lubianych przez mieszkańców Paryża utworów poetyckich. Pewnego dnia do jej domu wdziera się zamaskowany mężczyzna, który pozostawia dla niej szkatułkę z tajemniczą zawartością. W tym samym czasie w Paryżu dochodzi do serii zbrodni, które jak wszyscy sądzą są popełniane przez grupę przestępców. Gdy w jednym z takich napadów ginie najbardziej znany w Paryżu złotnik to podejrzenia o popełnienie zbrodni padają na jego asystenta. Młodzieniec za wszelką cenę nalega na spotkanie z panną de Scuderi. Ta po usłyszeniu jego historii powraca do wspomnień z przed lat i postanawia spróbować uratować go przed śmiercią. Starania damy zaprowadzą ją przed oblicze samego króla. Jest to zaledwie siedemdziesięcio stronnicowe opowiadanie, jednak utrzymane w charakterze lekkiego kryminału z gatunku płaszcza i szpady. Jeśli ktoś nie chce sięgać po długą książkę lub ma mało czasu na lekturę to tak krótka historia będzie doskonałym rozwiązaniem.

Panna Magdalena de Scuderi jest jedną z dam na dworze króla Ludwika XIV. Dama zajmuje się pisaniem lubianych przez mieszkańców Paryża utworów poetyckich. Pewnego dnia do jej domu wdziera się zamaskowany mężczyzna, który pozostawia dla niej szkatułkę z tajemniczą zawartością. W tym samym czasie w Paryżu dochodzi do serii zbrodni, które jak wszyscy sądzą są popełniane przez...

Tajemnicza, trzymająca w napięciu opowieść z dreszczykiem. Choć napisana przed 200 laty, zajmuje równie mocno co współczesne sensacje kryminalne.

Tajemnicza, trzymająca w napięciu opowieść z dreszczykiem. Choć napisana przed 200 laty, zajmuje równie mocno co współczesne sensacje kryminalne.

Ocena na podstawie...

Hoffmann E.T.A., Panna de Scudery / Panna de Scudery. Opowiadanie z czasów Ludwika XIV / Das Fraulein von Scuderi (tyt. oryg.),tłum. S. Sierosławski, red. T. Abraszewska, wyd. 1 masowe, Warszawa: Książka i Wiedza, 1970, koliber.

Ocena na podstawie...

Hoffmann E.T.A., Panna de Scudery / Panna de Scudery. Opowiadanie z czasów Ludwika XIV / Das Fraulein von Scuderi (tyt. oryg.),tłum. S. Sierosławski, red. T. Abraszewska, wyd. 1 masowe, Warszawa: Książka i Wiedza, 1970, koliber.

Paryż, wiek XVII. Strach nocą wyjść na miasto, bo w uliczkach grasuje nieuchwytna banda morderców i złodziei, którzy zdają się czatować przede wszystkim na szlachetnie urodzonych mężczyzn, niosących podarki w postaci cennej biżuterii swym metresom. W sprawę w zaskakujący sposób zostaje wmieszana ponad siedemdziesięcioletnia panna de Scudéry, pisarka i przyjaciółka przyjaciółki Ludwika XIV.

Opowiadanie Hoffmanna to ciekawy utwór, w którym dobre chęci brukują bohaterom drogę do piekła, a cnota i niewinność nie są w stanie same się obronić przed żadną krwi Chambre ardente z ponurym la Regnie na czele. Na całe szczęście determinacja panny de Scudéry jest ogromna i nawet króla potrafi przekabacić dla swojej sprawy.

Opowiadanie Hoffmanna pochodzi z lat 1819-21, a ja czytając o poczynaniach nobliwej pisarki miałam w głowie pannę Marple, co najmniej o wiek młodszą od panny de Scudéry. Pisarz w tej historii poruszył też kwestię twórcy, dla którego akt tworzenia jest jak narkotyk i który ze swym dziełem rozstać się nie umie. Jest to jedno z lepszych opowiadań Hoffmanna, jakie czytałam, może ma to związek z tym, że tak lubiany przez autora wątek metafizyczny jest tu zredukowany do minimum, a wszystkie mroczne sprawy wynikają z natury ludzkiej.

Na zakończenie lektury doszłam do wniosku, że są takie prawdy, których dla szczęścia bliźniego ujawniać absolutnie nie wolno, że prawdziwa miłość żadnych poświęceń się nie boi, że fanatyzm jest zły w każdej postaci, a zwłaszcza gdy służy sprawiedliwości – całkiem sporo przemyśleń jak na tak niewielką książeczkę. Polecam.

Paryż, wiek XVII. Strach nocą wyjść na miasto, bo w uliczkach grasuje nieuchwytna banda morderców i złodziei, którzy zdają się czatować przede wszystkim na szlachetnie urodzonych mężczyzn, niosących podarki w postaci cennej biżuterii swym metresom. W sprawę w zaskakujący sposób zostaje wmieszana ponad siedemdziesięcioletnia panna de Scudéry, pisarka i przyjaciółka...