House of Cards. Ograć króla

" Bóg nie ma żadnej roli do odegrania w polityce, poza upewnieniem się, że politycy pójdą tam, gdzie ich miejsce
- do piekła "
Nomen nescio ( NN )

Pierwszy był świetny serial TV, o ile sobie przypominam 6 sezonów. Podobno miał być kolejny, ale w związku z oskarżeniem odtwórcy głównej roli Kevina Spacey o molestowanie seksualne młodych aktorów nic z tego nie wyszło.
Książka na podstawie której powstał film z oczywistych powodów nie jest zgodna ze scenariuszem, ale wcale nie gorsza.
POLECAM zapoznanie się z wersją książkową i filmową, w tej kolejności.
NIE POŻAŁUJESZ !!!

" Bóg nie ma żadnej roli do odegrania w polityce, poza upewnieniem się, że politycy pójdą tam, gdzie ich miejsce
- do piekła "
Nomen nescio ( NN )

Pierwszy był świetny serial TV, o ile sobie przypominam 6 sezonów. Podobno miał być kolejny, ale w związku z oskarżeniem odtwórcy głównej roli Kevina Spacey o molestowanie seksualne młodych aktorów nic z tego nie wyszło.
Książka...

Dużo mówić - serial dużo lepszy od tej książki. Walka o władzę chyba lepiej jest odbierana zekranizowana niż czytana. Nie pamiętam kiedy wydałam opinię że film lepszy - ale tego się czytać nie dało.

Dużo mówić - serial dużo lepszy od tej książki. Walka o władzę chyba lepiej jest odbierana zekranizowana niż czytana. Nie pamiętam kiedy wydałam opinię że film lepszy - ale tego się czytać nie dało.

Czytałem tą trylogię, jestem trochę zszokowany że nie mam jej ocenionej... Niemniej jednak, co tu dużo mówić - serial lepszy, przynajmniej te właściwe sezony...

Czytałem tą trylogię, jestem trochę zszokowany że nie mam jej ocenionej... Niemniej jednak, co tu dużo mówić - serial lepszy, przynajmniej te właściwe sezony...

Szkoda, że autor nie poprzestał na pierwszej części, gdy główny bohater osiągnął czego chciał i zdobył władzę. Teraz się trochę ciągnie i ślimaczy. To już nie ten Francis, prawie całkiem inny sztab ludzi wokół niego, cel polityczny niejasny, a dążenie po trupach do tego, by utrzymać się na stołku już nie tak fascynujące, jak walka o tenże stołek, sorry - raczej o fotel szefa rządu.
W powieści stracił się gdzieś pazur, a we mnie fascynacja. Choć nadal czytało się nieźle (tylko nieźle),to z obawą myślę o trzecim tomie.

Szkoda, że autor nie poprzestał na pierwszej części, gdy główny bohater osiągnął czego chciał i zdobył władzę. Teraz się trochę ciągnie i ślimaczy. To już nie ten Francis, prawie całkiem inny sztab ludzi wokół niego, cel polityczny niejasny, a dążenie po trupach do tego, by utrzymać się na stołku już nie tak fascynujące, jak walka o tenże stołek, sorry - raczej o fotel...

Ojć... względem pierwszego tomu jest spory spadek jakości (syndrom drugiego tomu?). Historia jest wciągająca, ale po głębszym zastanowieniu brakuje w niej czegoś. Cała książka jest mocno przewidywalna i brakuje jej tego co ma serial. Postaci są wyrachowane, ale czy rewelacyjnie napisane mam wątpliwości co do tego. Szczerze mówiąc te dramy w wielu przypadkach są małostkowe i naciągane... I ten cliffhanger na końcu... Ale jako czytadło daje jakoś radę, choć nie jest to raczej najlepszy tytuł w swoim gatunku. 6/10.

Ojć... względem pierwszego tomu jest spory spadek jakości (syndrom drugiego tomu?). Historia jest wciągająca, ale po głębszym zastanowieniu brakuje w niej czegoś. Cała książka jest mocno przewidywalna i brakuje jej tego co ma serial. Postaci są wyrachowane, ale czy rewelacyjnie napisane mam wątpliwości co do tego. Szczerze mówiąc te dramy w wielu przypadkach są małostkowe i...

Dla mnie przeczytać (albo przelecieć wzrokiem) i zapomnieć. Czy coś się w ogóle dzieje w tej części? Zachęcona końcówką pierwszej od razu pobiegłam po drugą część, a tu flaki z olejem...

Dla mnie przeczytać (albo przelecieć wzrokiem) i zapomnieć. Czy coś się w ogóle dzieje w tej części? Zachęcona końcówką pierwszej od razu pobiegłam po drugą część, a tu flaki z olejem...

Wpadłam w błędne koło. Nie widziałam serialu (tak, pewnie żyję pod kamieniem i jestem jedną z niewielu, którzy go nie widzieli),a wątpię, czy po lekturze dwóch tomów będę miała ochotę na seans #houseofcards.

Walka o władzę wszędzie wygląda podobnie.

Nie umiem nie porównać tych książek do trylogii “W kręgach władzy” Mroza - nie umiem i już. I tu, i tu toczy się bezpardonowa potyczka o najwyższe stanowiska w państwie. I tu, i tu bohaterowie nie mają większych skrupułów, a jednak u Mroza wciąga się to maksymalnie szybko, podczas gdy w brytyjskich realiach opisanych w książce Michaela Dobbsa, niemiłosiernie namęczyłam się podczas lektury, by w jakikolwiek sposób wciągnąć się w meandry działań Francisa Urquharta.

I tak, jestem świadoma, że może to wynikać po prostu z faktu, iż w polskiej rzeczywistości politycznej orientuję się bardziej niż w brytyjskiej. Ale równie dobrze może wynikać też z innego stylu pisania. Dobbs tworzy naprawdę sporo opisów, które nawet jeśli coś wnoszą do fabuły, i nierzadko są to fakty istotne, to ciężko do nich dotrzeć.

I mimo, że naprawdę się dzieje sporo, a afera goni aferę, to nie umiałam znaleźć w sobie tyle zainteresowania, ile bym chciała. Dlatego trzeciemu tomowi na razie mówię “goodbye”, ale nie czuję, że będę żałować.

Wpadłam w błędne koło. Nie widziałam serialu (tak, pewnie żyję pod kamieniem i jestem jedną z niewielu, którzy go nie widzieli),a wątpię, czy po lekturze dwóch tomów będę miała ochotę na seans #houseofcards.

Walka o władzę wszędzie wygląda podobnie.

Nie umiem nie porównać tych książek do trylogii “W kręgach władzy” Mroza - nie umiem i już. I tu, i tu toczy się...

Super wątek relacji Davida i Kennyego. :)

Super wątek relacji Davida i Kennyego. :)

Dobry pomysł słaba narracja

Dobry pomysł słaba narracja

Może i niezła, ale nie angażuje emocjonalnie.

Może i niezła, ale nie angażuje emocjonalnie.