The Spook's Apprentice

Naprawde bardzo przyjemna książka. Sporo w niej akcji, lecz duzo tez przemyslen głównego bohatera, przez co szybko "stajesz sie jego przyjacielem". Polecam!

Naprawde bardzo przyjemna książka. Sporo w niej akcji, lecz duzo tez przemyslen głównego bohatera, przez co szybko "stajesz sie jego przyjacielem". Polecam!

Po książkę sięgnąłem zachęcony dość wysoką oceną na portalu LubimyCzytać. Spodziewałem się czegoś wciągającego, klimatycznego i oryginalnego. Niestety, dość szybko poczułem, że w moim przypadku dominować będzie rozczarowanie, a nie radość z lektury.

Być może gdybym przeczytał tę powieść jako dziesięciolatek, byłbym nią oczarowany i mocno przeżywał każdy fragment. Dziś, mając ponad czterdzieści lat, uważam, że lektura była męcząca – i to mimo tego, że książka nie jest przesadnie obszerna.

Największym problemem okazała się dla mnie akcja. Wlecze się niemiłosiernie, jest jej mało i brakuje jej wyrazu. Wielokrotnie łapałem się na tym, że czytam tylko z myślą: „dobrnij do końca, zostało już tak niewiele”. Niestety, nie o takie emocje chodzi w powieści, która miała budzić napięcie i wciągać w mroczny świat.

Szkoda również, że autor nie wykorzystał potencjału w relacji głównych bohaterów – to mogło być coś znacznie ciekawszego i bardziej angażującego. Tymczasem całość sprawia wrażenie powierzchownej, a zakończenie, podobnie jak reszta historii, pozostawia niedosyt i nie robi większego wrażenia.

Podsumowując: Zemsta czarownicy to książka, którą skończyłem raczej z poczucia obowiązku niż przyjemności. Rozczarowująca i nijaka, nie zostawiła po sobie nic poza poczuciem straconego czasu.

Po książkę sięgnąłem zachęcony dość wysoką oceną na portalu LubimyCzytać. Spodziewałem się czegoś wciągającego, klimatycznego i oryginalnego. Niestety, dość szybko poczułem, że w moim przypadku dominować będzie rozczarowanie, a nie radość z lektury.

Być może gdybym przeczytał tę powieść jako dziesięciolatek, byłbym nią oczarowany i mocno przeżywał każdy fragment. Dziś,...

Baba Jaga żyje

Kto z moich czasów, hasło zna. Kto młodszy i tak nie zrozumie kontekstu. Niech więc czyta bez niego. Obiecuję, że zakuma.
Kiedy ciemną nocą człowiek skończy oglądanie kolejnego filmu z Clintem Eastwoodem, a nie jest to „Brudny Harry”, legnie w własnym wyrze w pozycji półleżąco – półsiedzącej, a sen go nie nachodzi, sięga po książkę. Świeci się tylko idealnie dobrane do czytania światło nocne, a książkę z półki bierze się po ciemku. A co tam. Byle litery drukowane były. I tak człowiek czyta. Coś mu w tekście nie gra, ale co tam… byle te litery były i przyniosły sen…
Rano pobudka i tradycyjne rytuały. Byle co na siebie i wyprowadzenie psa. Potem śniadanie do łóżka, zjadane oczywiście w pozycji półsiedząco – półleżącej. Potem oczywiście książka. Ta sama co w nocy.
Fajna książka. Format niewielki, ale jeszcze nie kieszonkowy, czcionka duża. Nawet jak ręce do przodu wyciągnę, to bez okularów przeczytam! Czyżby specjalnie dla oddziału geriatrycznego? Coś jednak z tą treścią jest nie tak…
Zaczęłam przypatrywać się okładce, potem notkom wydawniczym …. i nie wiedziałam czy śmiać się, czy płakać…
Książka Josepha Delaney’a „Zemsta czarownicy”, z informacją „Nie czytać po zmroku” przeznaczona jest dla czytelnika w wieku 10+… To samo, co 800+… Machnęłam ręką. Skoro zaczęłam czytać, to przeczytam. Zobaczę, czym obecnie straszy się starsze dzieci.
Eureka! Wiwat wartości ponadczasowe! Jak za moich czasów tak i teraz najgorsza jest Baba Jaga! W powieści Delaney’a nazywa się ona co prawda Mateczka Malkin, nie mieszka w domu z piernika, ale podobieństwo jest nie do podważenia. Jest zła, mściwa, zjada co zjada i straszy. Za moich czasów wokół Baby kręcił się Jaś z Małgosią, tu też dwoje różnej płci się kręci. Oczywiście pewne zmiany są, bo inne czasy. Bajki z mego dzieciństwa były krótsze, tu mamy rozbudowaną akcję. Sporo się dzieje. Ktoś kogoś, gdzieś, w celu i dlatego. Można wymienić wszystkie zaimki pytające i poszukujące. Niektóre sceny budzą grozę. Szczególnie jak ktoś coś bez popijania, na surowo. Tak samo jak ten wilk tę babcię… brrrrr. Wszystkim oczywiście kieruje współczesna Baba, ale ma swoich pomocników. Taki Kieł na przykład, wypisz, wymaluj kuzyn wilka z baśni o Czerwonym Kapturku. Jest też Lizzie, taka wersja Baby Jagi przed klimakterium. No i oczywiście stracharz. Postać najbardziej zapracowana, wędrująca, ratująca niczym leśniczy z „Czerwonego Kapturka”. Słowem – wszystko jak za starych dobrych czasów, kiedy po dobranocce szłam do łóżka, od razu przybierałam pozycję leżącą i zasypiałam.
Książkę przeczytałam. W sumie niezła. Zdecydowanie lepsza od tej, którą kiedyś podsunęły mi gimnazjalistki. Tam było coś o wampirze, który najprzystojniejszy był o zmierzchu. Zupełnie nie zakumałam, dlaczego moje uczennice czytają tę książkę podczas przerw międzylekcyjnych, siedząc na korytarzu na matce – podłodze. W przeczytanej obecnie książce, pojęłam, o co chodzi.
Czyżbym była już na etapie tych 800+?

Baba Jaga żyje

Kto z moich czasów, hasło zna. Kto młodszy i tak nie zrozumie kontekstu. Niech więc czyta bez niego. Obiecuję, że zakuma.
Kiedy ciemną nocą człowiek skończy oglądanie kolejnego filmu z Clintem Eastwoodem, a nie jest to „Brudny Harry”, legnie w własnym wyrze w pozycji półleżąco – półsiedzącej, a sen go nie nachodzi, sięga po książkę. Świeci się tylko...

Jedna z ulubionych serii w dzieciństwie <3

Jedna z ulubionych serii w dzieciństwie <3

Bardzo fajna przygodówka, taki Wiedzmin dla młodszych odbiorócw, albo po prostu Wiedzmin w wydaniu light :D
Mimo ze książka jest raczej skierowana do młodzieży to jeśli czytałabym ją w takim wieku to całkiem by mnie przestraszyła, nie brakuje jej całkiem drastycznych opisów, budzących grozę, sam klimat też często jest niepokojący. Bohater podejmuje głupie decyzje, ale są one stosowne do jego wieku, naiwność, że "nikt nie chce mnie oszukać" albo "zamiast powiedziec swojemu Mistrzowi o problemie to rozwiąże go sam". Gdyby był dorosły to brzmiałoby już to gorzej. Myślę, że siegnę po resztę tomów, ale ten też zamyka historię, jeśli ktoś nie planuje sięgać po kontynuację.

Bardzo fajna przygodówka, taki Wiedzmin dla młodszych odbiorócw, albo po prostu Wiedzmin w wydaniu light :D
Mimo ze książka jest raczej skierowana do młodzieży to jeśli czytałabym ją w takim wieku to całkiem by mnie przestraszyła, nie brakuje jej całkiem drastycznych opisów, budzących grozę, sam klimat też często jest niepokojący. Bohater podejmuje głupie decyzje, ale są...

Książka polecona przez kierownik biblioteki okazała się tak wciągająca swoim klimatem, że rzucam się w wir poszukiwań kolejnych tomów.
Warto dać tej serii szansę.

Książka polecona przez kierownik biblioteki okazała się tak wciągająca swoim klimatem, że rzucam się w wir poszukiwań kolejnych tomów.
Warto dać tej serii szansę.

Początkowo byłam przekonana, że to bajka dla dzieci. W błąd wprowadzały naiwne opisy zachowania i przeżycia głównego bohatera, które niemalże utrzymywały się do końca książki. Po przeczytaniu... Niezmiernie wciągająca, momentami nieco krwawa historia, ocierająca się o baśń i podania ludowe. Pomimo czarnych charakterów, przypadających kobietom... Odebrałam tę część jako hołd dla tych, które obcowały z wiedzą i z wiedzy czerpały.
Mnie pierwszy tom urzekł i bez lęku i dystansu sięgnę po drugi.

Początkowo byłam przekonana, że to bajka dla dzieci. W błąd wprowadzały naiwne opisy zachowania i przeżycia głównego bohatera, które niemalże utrzymywały się do końca książki. Po przeczytaniu... Niezmiernie wciągająca, momentami nieco krwawa historia, ocierająca się o baśń i podania ludowe. Pomimo czarnych charakterów, przypadających kobietom... Odebrałam tę część jako hołd...

Idealna na odmóżdżenie. Troche mogą denerwować infantylne zachowania Toma Warda i przewidywalność akcji, ale jak na lekką młodzieżową powieść, bardzo wciągająca. Z chęcią dowiem się co będzie dalej.

Idealna na odmóżdżenie. Troche mogą denerwować infantylne zachowania Toma Warda i przewidywalność akcji, ale jak na lekką młodzieżową powieść, bardzo wciągająca. Z chęcią dowiem się co będzie dalej.

W środku lektury nie byłam do końca przekonana. Nie mogłam się wczuć, a Tom i jego naiwność mnie irytowała. Dopiero ostatnie 100 stron sprawiło, że pokochałam Alice i jestem gotowa dać drugą szansę naszemu przyszłemu Stracharzowi

W środku lektury nie byłam do końca przekonana. Nie mogłam się wczuć, a Tom i jego naiwność mnie irytowała. Dopiero ostatnie 100 stron sprawiło, że pokochałam Alice i jestem gotowa dać drugą szansę naszemu przyszłemu Stracharzowi

Książka całkiem niezła. Brakowało mi trochę lepszego opisu świata w powieści. Autor bardziej skupiał się na przeżyciach wewnętrznych głównych bohaterow

Książka całkiem niezła. Brakowało mi trochę lepszego opisu świata w powieści. Autor bardziej skupiał się na przeżyciach wewnętrznych głównych bohaterow