Czas zbrodni. Zmyślone kroniki kryminalnego Wrocławia

Sasza Hady umie pisać. Nie jest to jakimś przesadnym zaskoczeniem, w końcu wszyscy czytaliśmy "Trupa z Nottingham" i "Morderstwo na mokradłach". W każdym razie Sasza Hady naprawdę umie pisać i napisała bardzo przyjemną powieść obyczajową o pracy w gamedevie. Świetnie się czyta, klimat jest podobny do "Wszyscy jesteśmy podejrzani" Chmielewskiej, środowisko jest bardzo wiarygodnie nakreślone. Jedyny minus to liczba podobnych do siebie bohaterów, w trakcie lektury miałam silne wrażenie, że znowu oglądam "Gosford Park". "Na końcu wchodzą ninja" jest zresztą bardzo "filmowa".

Mroczny thriller Marty Guzowskiej z fabułą, która zdecydowanie nadawałaby się do serialu “Kości”. Małe miasteczka mają to do siebie, że zazwyczaj to one są centrum niewyobrażalnych dla ludzi historii. Dawno nie czytałam polskich kryminałów, dlatego “Czarne światło” jest lekką odmianą na tym bookstagramie. Marta Guzowska opisała naprawdę dobrze całą historię. Jeśli chodzi o bohaterów - Mario Ybl (czytajcie jego nazwisko tak, jak chcecie) zaskoczył mnie swoją cynicznością i poziomem sarkazmu (uwierzcie mi na słowo, że ten facet nie potrafi powstrzymać się od złośliwych komentarzy). Dosłownie wszędzie zauważa głupotę ludzi, czego również nie jest w stanie nie oceniać. Adam - współpracownik antropologa - jest osobą zapatrzoną w swoją pracę i zdecydowanie człowiekiem naiwnym. Dziewczyna profesora (choć każdy nazywa go jego narzeczoną) - Pola, ma w sobie więcej cierpliwości niż przedszkolanki, naprawdę. Codziennie znosi postękiwania mężczyzny, zajmuje się jego terapią. Przez większość książki dosłownie zastanawiałam się czemu ona nie rzuciła Mario i nie wyjechała. Skoro opisywanie głównych bohaterów mam już za sobą (nie wysilę się, by wspomnieć o Rudej, Maurycym i całej reszcie, bo popsułabym Wam największą zabawę) to może warto teraz zająć się okładką. Cóż, jest ona na pewno nietuzinkowa - buszuję w książkach od dawna, a z taką jeszcze się nie spotkałam. Można więc powiedzieć, że Paweł Panczakiewicz wykonał porządną grafikę. Teraz nie pozostaje mi nic innego, jak zaprosić Was do tej książki Marty Guzowskiej. “Czarne światło” zdecydowanie jest dobrym kryminałem wartym uwagi i powinien zachwycić fanów tego gatunku.

Szału nie ma, ale da się przeczytać. Od Orbitowskiego można oczekiwać znacznie więcej i tym razem spisał się na maksymalnie 6 gwiazdek, a i to z lekkim naddatkiem. Historia owszem, oryginalna i widać, że autor pomysły ma, aczkolwiek niedopracowane. "Tylko maks" sprawia wrażenie opowiadania pisanego na kolanie w przerwie pomiędzy pracą nad znacznie lepszymi książkami. Po przeczytaniu całości dalej nie do końca wiem na czym polegało całe zło działań podejmowanych przez "tych złych i niedobrych". Sporo wątków można by rozwinąć, a na pewno wszystkie wymagają dopracowania. Nie mogę pozbyć się wrażenia, że Orbitowski porzucił pracę nad tym opowiadaniem uznając, że brak w nim potencjału i postanowił opublikować to co akurat miał już napisane. A szkoda, bo potencjał był.

[...] kiedy rzeczywistość przestaje być znana, kiedy strach wydobywający się z głębi płuc zwielokrotnia się echem, odbijającym się od chrzęszczących przed zawaleniem stropów, od trzaskających płomieniami fasad, od przestrzelonych burt statków zatopionych w porcie, i staje się powszechny, równie niemożliwy do uniknięcia jak głód, który poprzez niezaspokojenie najbardziej podstawowej potrzeby sprowadza jednostkę ludzką do kierującego się instynktem zwierzęcia – wtedy krzyk jest już tylko towarzyszem. [...] Es ist vollbracht. 𝐊𝐑𝐘𝐌𝐈𝐍𝐀Ł𝐘 𝐃𝐎 𝐏𝐎𝐏𝐎Ł𝐔𝐃𝐍𝐈𝐎𝐖𝐄𝐉 𝐊𝐀𝐖𝐘 ! ☕📖 "Nad miastem anioły" to trzecia i zarazem ostatnia część z cyklu kryminalnych historii, które opowiedziała nam pani Izabela Żukowska. Jest wiosna 1945 roku. Ukrywający się z ukochaną Heleną dawny komisarz gdańskiej policji Franz Thiedtke postanawia wraz z końcem wojny zamknąć swoją ponurą przeszłość. Próbuje uporać się z demonami minionego czasu i pragnie razem z Heleną zbudować nowe życie w polskim Gdańsku. Czy uda mu się zrealizować te plany? Słuchowisko powstałe we współpracy z Narodowym Instytutem Audiowizualnym wyreżyserował Janusz Kukuła, Realizacja akustyczna: Tomasz Perkowski Opracowanie muzyczne: Marian Szałkowski 𝐎𝐁𝐒𝐀𝐃𝐀 : Komisarz Franz Thiedtke - Henryk Talar Helena Kamińska, Lekarka - Marta Żmuda Trzebiatowska Heinrich Auerbach, Sturmbannführer - Andrzej Ferenc Marianna Walewicz - Aleksandra Radwan Szygalew, major rosyjski - Marcin Troński Johanna Gruber, sąsiadka Thiedtke - Ewa Kania Data emisji: 10.12.2016 r. Nie spodziewałam się takiego zakończenia, ale jakoś dziwnie do tej trylogii pasuje i podsumowuje wszystko. 𝐂𝐙𝐘𝐓𝐀𝐉𝐂𝐈𝐄 - 𝐒Ł𝐔𝐂𝐇𝐀𝐉𝐂𝐈𝐄 - 𝐙𝐃𝐄𝐂𝐘𝐃𝐎𝐖𝐀𝐍𝐈𝐄 𝐖𝐀𝐑𝐓𝐎 ! ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝐃𝐋𝐀 𝐂𝐈𝐄𝐊𝐀𝐖𝐒𝐊𝐈𝐂𝐇 : Radio to miłość mojego życia. I jak to w związkach bywa, czasem jest pięknie, a czasem trudno. Jednak bez radia życia sobie nie wyobrażam. Tak, jak bez podróżowania, choć ostatnio podróżuję raczej bliżej niż dalej. Trudno wybrać się na koniec świata z psem i dwoma kotami, a bez nich nigdzie się nie ruszam. Dlatego lubię podróże muzyczne, w których dokonuje się przełamywanie barier gatunkowych i obalanie muzycznych stereotypów. W takie podróże zabieram na antenie Jedynki w sobotnie noce. informacje ze strony Jedynki PR oraz internetu.

"Kryminalna 13" to kolejna antologia w moim czytelniczym dorobku. Książka dobra, ale nie wybitna. Czytelnicy znajdą tu 13 opowiadań kryminalnych o różnej długości i stopniu "wciągania". Mnie niestety żadne opowiadanie nie zachwyciło, żadne za specjalnie się nie wyróżniło, ale jednocześnie nie spotkałam żadnego odstającego od reszty. Jak dla mnie wszystkie historie są na podobnym poziomie, żadna mnie nie zachwyciła, żadna nie zanudziła - wszystkie były w porządku. Ten zbiór opowiadań mogę polecić fanom krótkich form kryminału.

to całkiem przyjemny kryminał z nieco zawiłą i rozczarowująca końcówką. akcja rozgrywa się w Warszawie, nadkomisarz Nowak usiłuje rozwiązać sprawę ukamienowania pewnego biznesmena. jak nietrudno się domyśleć, w powieści przewija się wątek religijny, a trop prowadzi do kontrowersyjnego stowarzyszenia związanego z Duchem Świętym. sięgnąłem, bo lubię styl autora. to już druga jego książka jaką przeczytałem i nie zawiodłem się, no prawie. czyta się szybko. postać Nowaka jest całkowitym zaprzeczeniem stereotypowego detektywa. nadkomisarz ma rodzinę, stroni od nałogów i twardo stąpa po ziemi. lokacje zaprezentowane w powieści są mi szczególnie bliskie, bo codziennie je odwiedzam i być może to również zadecydowało o zakupie tej pozycji w składzie książek za dychę. chciałem także sprawdzić jak konatkowski poradził sobie z opisami tych miejscówek, czy zrobił odpowiedni research, i czy pojawił się na nich by wiernie je odzwierciedlić. udało mu się. zawiłym aspektem Bazyliszka jest dla mnie zbyt duża ilość pojawiających się postaci, których nie sposób spamiętać. rozczarowaniem zaś końcówka, która po mega petardzie na początku okazuje się finalnie mokrym kapiszonem. polecam jako czytadło do pociągu, poczekalni i na kibel jeśli ktoś lubi czytać w ubikacji. fani kryminałów z wątkiem kryminalnym oraz stołecznym również się nie zawiodą.

Hmmm mam bardzo mieszane uczucia. wszystko było idealnie do pewnego momentu, potem... Jakby ta ksiazka sklejona byla z dwoch fragmentow, pisanych przez dwie osoby, ktore nawzajem nie znały swoich tekstow. I szkoda tez, ze nie dano pozyc Antonowi jeszcze kilka miesiecy, mogl poprowadzic jeszcze kilka sledztw.....

Po raz pierwszy sięgnęłam po twórczość pana Schmandta. Skusił mnie tytuł i tematyka. Rzecz dzieje się w Wejherowie, na przełomie wieków. Ważnym miejscem jest samo miasteczko, umiejscowienie akcji w jego historii, ale tak jakby wątkiem głównym, poza kryminalnym, staje się fabryka cygar Pawła Piotra Pokory. Akcja właściwie jak na kryminał toczy się bardzo leniwie, za to bardzo szczegółowo czytelnik poznaje topografię ówczesnego Wejherowa, mapę okolic, historię budowy ratusza i samej fabryki. Niezmiernie podobało mi się, że jej właściciel został przedstawiony jako człowiek prawy, patriota i nowoczesny. Spodziewałam się kryminału, a otrzymałam bardzo ciekawą opowieść retro. Polecam

Współcześni twórcy kryminałów prześcigają się w pomysłach coraz bardziej oryginalnego głównego bohatera – czy to przestępcę, czy to detektywa. Do rywalizacji stanął także Adam Ubertowski, któremu nie wystarczyła wizja policjanta, agenta FBI, prywatnego detektywa czy profilera. W „Kolekcji Ringelmanna” poszedł o krok dalej i detektywem-amatorem uczynił metateoretyka – światowej sławy specjalistę od układania wielopiętrowych konstrukcji pojęciowych, doktora Figlona. Postać jest to tyleż fascynująca, co zabawna. Z bohaterem tym poczułam się związana od pierwszych stron powieści. Z uśmiechem na ustach odczytywałam pełne dziecięcej naiwności wnioski dotyczące dość błahych elementów codziennego życia. Figlon to niewątpliwie człowiek niezwykle inteligentny, szanowany w środowisku naukowym, a przy tym megaloman, przekonany o swojej wyższości nad innymi odludek, którego do działania pcha przede wszystkim obietnica pochwał. Doktor Figlon, pomimo swoich wad, nie daje się nie lubić. To taki typ introwertyka, który pomimo tego, że zraża do siebie ludzi, wciąż jest nimi otoczony i jest przez nich bardzo pozytywnie postrzegany. Pozostali bohaterowie, szczególnie Frank van Graaf i „osobnik nazwiskiem Zalewski”, jak raczył go mianować w myślach Figlon, również są bardzo wyraźnie zarysowani. Nie brakuje im typowych tylko dla nich przywar, cech osobowości, które odróżniają ich od innych postaci, niekiedy sprawiających, że zdają się być dość sympatyczni, innym razem odstręczają, nie jeden raz czytając wypowiedzi któregoś z nich myślałam: ale burak! Szczerze mówiąc, rzadko zdarza mi się takie wczucie w książkę, jakie spotkało mnie przy lekturze „Kolekcji Ringelmanna”. I chociaż staram się nie nastawiać do książki w żaden sposób przed jej przeczytaniem, to jednak do książki Ubertowskiego podchodziłam z dystansem, nie spodziewając się rewelacji. Ostatecznie wszelkie moje obawy zostały bezpowrotnie rozwiane. Pierwszy plus to wspomniani już bohaterowie, drugim niewątpliwie jest sama zagadka. W „Kolekcji Ringelmanna” mamy do czynienia z klasyczną zagadką zamkniętego pokoju, z konwencją lekko tylko złamaną poprzez drobny incydent z prywatnego życia jednego z bohaterów. W czasie zjazdu miłośników i zbieraczy zegarków, na który w roli prelegenta zaproszony został doktor Figlon, dochodzi do zbrodni – zamordowany zostaje właściciel jednej z najznakomitszych kolekcji w kraju. Podejrzanych nie brakuje, ale ich katalog pozostaje zamknięty – hotel, w którym odbywa się zjazd jest bowiem zamknięty dla postronnych osób z powodu remontu. Sprawę prowadzi inspektor van Graaf, który przyznając się do braku tropów prosi o pomoc Figlona – człowieka o niezwykłym analitycznym umyśle. „Kolekcja Ringelmanna” jest lekturą lekką, przyjemną, powiedziałabym nawet, że mile łechtającą lenistwo czytelnika, który nie zostaje od razu wplątany w wartką akcję, ale spokojnie poznaje bohaterów i przez około pół powieści nie spodziewa się żadnej zbrodni. Pomimo tego, że większa część wydarzeń związana jest z zegarkami, to ja sama w czasie lektury zatraciłam rachubę czasu, ale nie tylko. Zapomniałam nawet gdzie dzieje się akcja powieści! Kiedy na stronie pojawiało się miasto Sopot, nagle wyrywałam się z innego świata i nie mogłam uwierzyć, że czytam polską książkę (tak, wiem, Polacy nie gęsi…). Gdyby tylko zamienić kilka nazw własnych i nieco cofnąć wydarzenia w czasie, uwierzyłabym, że „Kolekcję Ringelmanna” napisała nawet sama Christie. To było moje pierwsze spotkanie z Adamem Ubertowskim, który jest już znany czytelnikom z kilku powieści, między innymi z „Inspektora van Graafa”, części poprzedzającej „Kolekcję Ringelmanna”. Wszystko wskazuje jednak na to, że tytuły te dają się czytać w odwróconej kolejności, dlatego z miłą chęcią sięgnę po „Inspektora…” – mam nadzieję, że są tak samo zabawne i przyjemne, jak opowieść kryminalna ze świata maniaków zegarków.

Znakomity kryminał retro. Czwarta część cyklu o komisarzu Zbigniewie Kaczmarku. Cykl jest tak skonstruowany, iż każda następna książka (z wyjątkami) jest wcześniejsza chronologicznie. Czas akcji: Listopad 1938. Miejsce akcji: Poznań. Sprawa kryminalna a w tle nasilenie się nastrojów antyżydowskich w mieście i walka wyborcza sanacji z endekami. Barwne postacie, wartka akcja, ciekawe tło historyczne.

Do czwartej części serii o Rudolfie Heinzu mam mieszane uczucia. Autor rezygnuje z narracji pierwszoosobowej, wprowadzając ją tylko w niektórych rozdziałach, tak więc następuje dużo zmian narracji i (nie tylko) przez to panuje chaos. Przez większość powieści miałem wrażenie, że jednocześnie staram się odnaleźć w chaosie, który pędzi zbyt szybko i trochę się nudzę. Ostatnie 80 stron - petarda. Nie mogłem się oderwać - jest to schemat, który powtórzony został w każdej części. Zawsze ostatnie 80-100 stron mocno przykleja nos czytelnika do książki. Trochę niedokończonych wątków pobocznych i nierozwiązanych elementów śledztwa jest na plus, dodaje realizmu, zresztą autor sam tłumaczy się z tego między wierszami. Widać, że tak miało być i wyszło dobrze. Bardzo doceniam tę i wszystkie poprzednie części za mnóstwo nawiązań kulturowych i, już z mojego punktu widzenia patrząc, historycznych. Wydarzenia z lat, w których dzieje się powieść, są w nią wplecione bardzo naturalnie. Minus - błędy językowe czasem trochę straszyły ("lata świetlne temu" zabolały). Rudolf Heinz jest dobrze wykreowaną postacią. W jego kreacji nie rażących niedociągnięć, jest wyrazistym człowiekiem z mnóstwem wad, nawyków i traum, które wyraźnie mają na niego wpływ. Wszystko trzyma się tu kupy. Również epilog uważam za bardzo pasujący do całego rysu postaci. A swoją drogą - bardzo ładna klamra, książka zaczyna się i kończy w aucie. Ta część była solidna. Nie tak jak trzecia, według mnie najlepsza z serii, ale utrzymała poziom pierwszych dwóch. To była miła przygoda i mimo paru krytycznie przeze mnie ocenionych aspektów bawiłem się przy lekturze bardzo dobrze.

Świetnie napisany kryminał w stylu Agathy Christie - moim zdaniem atmosferą przypomina trochę "Dziesięciu Murzynków" - początek ściągnięty, potem już nie; w każdym bądź razie o wiele lepszy niż "Zamieć śnieżna i woń migdałów" Camilli Lackberg. POLECAM!!! POLECAM!!!

Kolejny kryminał z detektywem Marcinem Hłaską, ale tu już autor odleciał. Główny bohater to prawie Jack Reacher, a do tego ma do pomocy "mężczyznę z hiszpańską bródką". Ten to już zupełnie jest nie do pokonania. I zawsze na wszystko przygotowany. A na koniec okazuje się, że nie wiadomo kim był, skąd się wziął i o co mu chodziło.Tak jakby autor musiał wymyślić "coś", bo mu termin leci. Lekkie rozczarowanie.

Pola Białohorska, młoda dziennikarka magazynu „Madame”, na polecenie szefa robi wywiad z niedostępną do tej pory dla dziennikarzy, bizneswoman Elżbietą Wojnowicz, która dwa dni po spotkaniu z dziennikarką zostaje zamordowana. Pola bierze się za wyjaśnienie tajemnicy morderstwa. Jako córka znanych biznesmenów, znana w środowisku, z łatwością dociera do współpracowników Elżbiety. Do tego śledztwo prowadzi partner jej najlepszej przyjaciółki, od którego udaje jej się uzyskać od czasu do czasu potrzebne informacje. Mam bardzo mieszane uczucia jeśli chodzi o tę książkę. Z jednej strony świetnie prowadzony wątek kryminalny, z wieloma nieoczekiwanymi zwrotami akcji. Jak już zaczynam myśleć, że wiem kto zabił, to autorka robiła twista i cała koncepcja brała w łeb. Akcja szybka, dynamiczna, ciekawa narracja i dobrze przedstawione różnorodne postacie, ale.... Właśnie, jest ale i druga strona medalu. Drażniło mnie niesamowicie infantylne podejście do prowadzenia śledztwa. Pola idzie do biznesmena, prosi go o wyjaśnienia, a ten od razu wszystko jej, obcej osobie i dziennikarce, opowiada. To samo dzieje się w przypadku byłego męża ofiary zabójstwa. Bez żadnego oporu opowiada o całym intymnym pożyciu z Wojnowicz. Gdyby nie to, że książkę słuchałam jak audiobooka wprost genialnie zinterpretowanego przez Emilię Strzelecką, chyba nie skończyłabym tej pozycji. To jednej z najlepszych audiobooków, których słuchałam, jeśli chodzi o lektora. Podsumowując: polecam tę książkę (a szczególnie audiobooka) osobom lubiącym dobre lekkie kryminały, którym nie będzie przeszkadzać sposób prowadzenia śledztwa. Pozycja w sam raz na odstresowanie się po ciężkim dniu pracy i na długie zimowe wieczory.

Uroczo powolne poszukiwania skarbu. Które znienacka kończą się morderstwem. bardzo ładny i spokojny kryminał retro.Wielkopolska początku wieków i majątki ziemskie. Temat ładny, ładnie poprowadzony, sympatycznie i konsekwentnie. Lubię ten cykl i panią Kawiatkowską głównie za to, że jest taka spokojna i zrównoważona w wypowiedzi. Nie chodzi mi o poprawność polityczną, tylko o to, że w zbeletryzowanej powieści potrafi pokazać, ze nie kazdy Niemiec jest zły. Akcja nie toczy się szybko, ale to już jest znak rozpoznawczy tego cyklu. Za to opakowana jest kuchennymi rewolucjami, mnóstwem gwary wielkopolskiej oraz tradycjami. Bez zbędnych wątków, aczkolwiek niezwiązane z akcją akapity czy opisy się zdarzają, ale... to tylko nadaje tej powieści subtelności. W opinii o poprzedniej powiesci tego cyklu napisałam, ze jest to "kawa z pianką." - i to zdanie zdecydowanie podtrzymuję. Bardzo lubię autorów po których wiadomo czego się spodziewać.

Kolejna część z łódzkim detektywem Stanisławem Bergiem. Tym razem bohater będzie musiał odnaleźć sprawcę podpaleń dworów zabranych po Powstaniu Styczniowym Polakom i oddanym rosyjskim przedstawicielom władzy. W trakcie śledztwa detektyw zmierzy się z wieloma przeciwnościami losu i napotka postać ze swej przeszłości. Akcja tej części, jak i poprzednich toczy się szybko, a powieść wciąga mocno.

Może nie jest to jakiś wybitny kryminał, na pewno nie zachwyci wielbicieli mrocznych trillerów, ale każdy kto wychował się na książkach Agaty Christie z przyjemnością tę pozycję przeczyta. Autorka bardzo klimatycznie opisuje miejsce, w którym popełniane są zbrodnie, potrafi plastycznie przedstawić bohaterów, tworzy ciekawe wątki osobiste pomiędzy głównymi postaciami i w sposób logiczny oraz zaskakujący rozwiązuje intrygę kryminalną.

[...] -Chyba już wiesz, że życie nie jest proste. Nic nie jest tylko białe albo tylko czarne. Czasem trzeba wybrać kompromis albo wykorzystać okazję. Jeśli nie możemy zmienić naszej rzeczywistości, musimy się do niej dostosować i przyjąć reguły gry. 𝐊𝐑𝐘𝐌𝐈𝐍𝐀Ł𝐘 𝐃𝐎 𝐏𝐎𝐏𝐎Ł𝐔𝐃𝐍𝐈𝐎𝐖𝐄𝐉 𝐊𝐀𝐖𝐘 ! ☕📖 Spodobał mi się styl pisania retro kryminału Pani Izabeli. Może i jest przewidywalna, a fabuła nie jest zbyt porywająca, ale spełniła swoją funkcję i dobrze wpisała się w to letnie popołudnie i zapewniła dobrą lekturę. Podobało mi się wplecenie wątków historycznych w treść opowieści. Miałam też okazję wysłuchania Słuchowisko Teatru Polskiego Radia, które powstało we współpracy z Narodowym Instytutem Audiowizualnym. Wyreżyserował je Janusz Kukuła. Realizacja akustyczna : Tomasz Perkowski, Paweł Szaliński Opracowanie muzyczne: Marian Szałkowski Data emisji: 22.10.2016 𝐖𝐘𝐁𝐎𝐑𝐍𝐀 𝐎𝐁𝐒𝐀𝐃𝐀 : Henryk Talar - Franz Thiedtke; Otar Saralidze - Joseph Krupke; Adam Bauman - Von Moltke, Obersturmbannführer; Anna Cieślak - Lotte Meier, sekretarka Von Moltke; Andrzej Ferenc - Heinrich Auerbach, Sturmbannführer; Aleksandra Radwan - Marianna Walewicz, topielica; Przemysław Wyszyński - Henryk Malicki, kapitan polskiego wywiadu; Milena Suszyńska - Ewa, służąca Marianny Walewicz. 𝐂𝐙𝐘𝐓𝐀𝐉𝐂𝐈𝐄 - 𝐒Ł𝐔𝐂𝐇𝐀𝐉𝐂𝐈𝐄 - 𝐙𝐃𝐄𝐂𝐘𝐃𝐎𝐖𝐀𝐍𝐈𝐄 𝐖𝐀𝐑𝐓𝐎 ! ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝐃𝐋𝐀 𝐂𝐈𝐄𝐊𝐀𝐖𝐒𝐊𝐈𝐂𝐇 : - Z wykształcenia jestem socjologiem, w związku z tym bardzo mnie interesują wszelkie uwarunkowania społeczne. Jednym z pytań, które sobie zadawałam, pisząc zarówno tę książkę, jak i następne o przedwojennym Gdańsku, było „jak funkcjonowali ci ludzie?”. Zastanawiałam się, jak zwykli ludzie mogli stać się tym, kim byli w czasie drugiej wojny światowej. Jakie mechanizmy społeczne nimi powodowały. Oczywiście nie ja pierwsza zajęłam się szukaniem odpowiedzi na to pytanie. Ale to jest coś, co interesowało mnie, kiedy studiowałam socjologię. Potem przełożyłam to na swoje poszukiwania do książki, przełożyłam te mechanizmy na historię. więcej na stronie https://www.gdansk.pl/wiadomosci/Gdansk-jest-bardzo-wazna-czescia-mnie-mowi-Izabela-Zukowska-autorka-retro-kryminalow-o-naszym-miescie-Jeden-z-nich-doczekal-sie-adaptacji-na-sluchowisko,a,63557

To już druga książka z tej serii, którą miałem okazję przeczytać. Intryga nie jest szczególnie skomplikowana (poprzednia część była pod tym względem nieco ciekawsza). Główną bohaterkę można polubić. Dlaczego sięgnąłem po tę powieść? To przede wszystkim zachwycające opisy Wschodniej Fryzji z pierwszej części, które wyraźnie stanowią fundament całej serii. I tutaj się nie zawiodłem — takich detali nie brakuje. Ogólnie to bardzo dobra książka na wieczór: lekka, przyjemna, choć bez efektu „wow”. Można ją spokojnie przeczytać bez większego zaangażowania, idealna na zakończenie dnia. Poleciłbym tę serię szczególnie osobom szukającym czegoś niezobowiązującego na wieczorny relaks, zwłaszcza jeśli lubią odkrywać nowe miejsca dzięki literaturze.