Na końcu wchodzą ninja

Świetna lekka powieść z gatunku realizmu magicznego. Przeczytałam ją od razu drugi raz, bo tyle się działo, że nie od razu wszystko wskoczyło na miejsce. Tak naprawdę nie mam pojęcia jaki tu jest morał (zakochać się? nie pić mleka?) i o czym jest (o wolności?) ale treść jest świeża, język żywy, a świat odmalowany precyzyjnie i pięknie. Moja dziwaczność czuje się ululana do snu, utulona i syta! A jeśli zgłodnieje przeczytam jeszcze raz. Mam też skojarzenie z "Nigdziebądź" i nie mam przez to na myśli nic złego, bo to dobra ksiażka, abstrahując od jej autora.

Jaka to jest piękna, niepozorna, pełna WSZYSTKIEGO książka. Absolutna wiwisekcja amerykańskiego społeczeństwa i to z perspektywy kilku dziesięcioleci. Tytuł, który w Polsce przeszedł bez echa, a który ma do zaoferowania bardzo, bardzo wiele. „Ostatni bus do Coffeeville” to powieść drogi, w której wraz z osobliwą grupą bohaterów przemierzamy Stany Zjednoczone – w sensie dosłownym, obserwując ich podróż autokarem, jak i w sensie metaforycznym – poznając ich wspomnienia oraz śledząc to, jak zmieniają się w trakcie podróży. Momentami jest zabawnie, ale przede wszystkim – słodko-gorzko, jak to w życiu. Osią historii jest wątek chorej na alzheimera Nancy, która jeszcze w studenckich czasach wymogła na swym przyjacielu obietnicę, że gdy choroba wyciągnie po nią swe okrutne macki, ten pomoże jej się wybrać w ostatnią podróż do ukochanego Coffeeville. I w ostatnią podróż tak w ogóle. Powieść porusza wiele wątków – od segregacji rasowej i eutanazji, przez miłość i przyjaźń, po mierzenie się z żałobą i różnymi etapami życia (dojrzewanie, dorosłość, późną starość). Gdzieś w „międzyczasie” poznajemy historię Stanów Zjednoczonych i jest to naprawdę ultraciekawe.

Książka całkowicie wybija się na współczesnym rynku literackim. Jest pisana poprawnym a zarazem prześmiewczym językiem. Historia też dość specyficzna.Realna.Zaciekawia. Wątek w zakładzie pogrzebowym idealnie pasował mi z niedawno przeczytaną książką"Bez strachu.Jak umiera człowiek". Z przyjemnością i z pojawiającym się uśmiechem przeczytałam.Polecam!

Dobrze się bawiłam! To nie jest typowa książka. To krótkie scenki z życia dwóch starych przyjaciół. Fred i Mick spoglądają wstecz na swoje życie. Snują rozważania o sukcesach i porażkach, o starości i śmierci. Ciepła opowieść o pragnieniu wiecznej młodości. Pełna zabawnych, błyskotliwych dialogów i ciekawych monologów. Bawi, porusza, prowokuje do myślenia. Można zadumać się nad przemijaniem życia. Myślę, że każdy znajdzie coś dla siebie.

Czekała na półce 8 lat i się doczekała. Miałem przeczucie, że to nie jest najlepsza książka na świecie. Miała być zakręcona (Le Figaro), okrutna i dowcipna (Elle), czy frapująca, bardzo zabawna (Frankfurter Allgemeine). Dla mnie była po prostu dobra. Czytało się ją lekko, momentami przyjemnie. Książka o pisaniu, o pisarzu alkoholiku, który schodzi na dobrą drogę i jego koledze, wzięty poecie, zazdrosnym, pozbawionym weny. Obaj pod wpływem wpadają na pomysł... Chcecie, to przeczytajcie 🙂

Herman Koch, niderlandzki Houellebecq (albo, po prostu, Herman Koch), pozwala nam spoglądać na nas jego oczyma. To on ukazuje wszelkie zboczenia tam, gdzie rządzi „normalność”. Nie grzmi, raczej prowokuje. Pod pozornym cynizmem jego powieści kryje się głęboka troska o nas samych. W swojej drugiej – po Kolacji – powieści opublikowanej w Polsce pierwsze skrzypce gra Marc Schlosser. Pod wpływem znajomości z pewnym bardzo znanym aktorem (oraz pod wpływem zaproszenia Marca wraz z rodziną do jego letniej rezydencji) dochodzi do wydarzeń tragicznych. Oraz do bolesnej sekcji zwłok. Naszego świata. Główny bohater Domu letniego z basenem – lekarz pierwszego kontaktu, „lekarz wyższych sfer” – Marc Schlosser wykonuje swoją pracę rzetelnie. Poświęca każdemu ze swoich pacjentów po dwadzieścia minut, wszystkim przedstawia dokładnie taką diagnozę, jaką chcą usłyszeć. Zjawiający się u niego nowobogaccy nie oczekują prawdziwej pomocy lekarskiej, ale cudotwórcy, który na wszystko znajdzie receptę, a na pewno – tabletki. Schlosser stoi najbliżej ciała ludzkiego, wydawałoby się zatem, że musi godzić profesjonalizm z empatią. Nic podobnego. Tak naprawdę to pozbawiony wrażliwości cynik. Bo ciało jest brzydkie; wydala; poci się; drży na zimnie; marszczy się pod wpływem wody; blednie i czerwienieje. „Ludzkie ciała i w ubraniu są wystarczająco odpychające. Nie chcę ich oglądać, zwłaszcza tych części ciała, do których nigdy nie dociera światło słoneczne. Fałdów skóry, pomiędzy którymi zawsze jest zbyt ciepło, a bakterie mają pełne pole do popisu; grzybic i miejsc zapalnych między palcami u nóg i pod paznokciami; palców, które coś rozdrapują, palców, które trą aż do krwi…”. Podobnie podwójnie wygląda kwestia jego stosunku do własnej rodziny, do żony – jej obecność nie przeszkadza w planowaniu zdrad i wymyślaniu scenariuszy zdrady. Najprawdopodobniej Koch chciał pokazać zblazowanie i znudzenie świata nim samym. „Świat jest mną znużony, podobnie jak ja nim”, zacytuje Houellebecq na pierwszych kartach Mapy i terytorium. Istotnie, współczesny świat zaproponował aż tyle, że nie wiadomo do końca co wybrać, co jest dobre i właściwe dla człowieka. Zakwestionowaliśmy wszystko, nawet samych siebie – i teraz już tylko straszna nuda. „Znudzeni i zblazowani” podważają także wszelkie towarzyskie konwenanse. Sztuka jest nieciekawa, ale przecież trzeba obejrzeć ją do końca. Wcale nie po to, by wyrobić sobie zdanie, tylko żeby inni nie gadali. Z filmu nic nie rozumiemy, ale można dyskretnie przysnąć, przecież nikt nie zauważy, a zawsze można posnobować znajomością „dzieła”. Przykłady można mnożyć i mnożyć, dochodząc do spraw kluczowych, dotyczących poprawności politycznej czy modelu życia. Koch wskazuje na kolejne dwa wrzody współczesności – formę i banał. Forma, w rozumieniu Gombrowicza, oznacza udawanie, przed sobą i przed pozostałymi. Gra, którą każdy człowiek toczy przede wszystkim z samym sobą, skacze z jednej wysepki na drugą, nie mogąc przy tym odnaleźć siebie. W końcu staje się trywialny i płytki – a otaczająca rzeczywistość wyłącznie mu w tym pomaga, podsuwając kolejne możliwości. Chcesz być sławny, proszę bardzo, musisz tylko zrobić to i to. Chcesz gotować, proszę bardzo. Wszędzie gotowe produkty, przygotowane z chirurgiczną precyzją recepty na egzystencję. Masz depresję? Weź tabletki. Mało jesz? Idź i kup. Masz tysiące ubrań w szafie? Nie szkodzi, kup większą i leć po następne. Nadmiar wyprodukował formę (lub odwrotnie, szukanie źródła nie ma sensu) i kolejny składnik, banał. Człowiek zniknął z pola widzenia, przygnieciony możliwościami. Paradoks wyboru: zakup soku w sklepie. Skazani jesteśmy na poznawanie wszystkiego po łebkach, czytanie coraz to nowych książek (bo o starych po tygodniu nikt nie pamięta, a lektury dziadków czy pradziadków to epoka kamienia łupanego), oglądanie coraz większej ilości filmów. Nie ma czasu na refleksję, w pewnym momencie nie ma już czasu nawet na życie. Od razu zaznaczam – nie traktuję powieści Kocha jako źródła prawd objawionych. Prawdę powiedziawszy, trudno jest powiedzieć w tej materii coś nowego. Jednakże lekkość fabuły i fakt, że „dobrze się to czyta”, pozwala Kochowi na przeniesienie poważnych traktatów socjologicznych w formę wygodniejszą, z fabułą i dialogami. Współczesny świat przyrównuje Koch do dzisiejszego awangardowego teatru – aby zaskakiwać, musi szokować coraz mocniej, oddziaływać na widza skrajnymi środkami. Kicz i przesada przenikają do kolejnych aspektów egzystencji, zatruwając sprawy fundamentalne, jak śmierć. „Podobnie jest z pogrzebami. Te też muszą być przede wszystkim przyjemne. Trzeba na nich móc śmiać się, pić i przeklinać. W innym wypadku to małomiasteczkowe. (…) Wydaje mi się, że radosne pogrzeby weszły w modę jakieś piętnaście lat temu. Różowe trumny, trumny z naturalnego drewna, z wymalowanymi na nich smokami i zębami rekina, trumny z Ikei, trumny plastikowe albo owinięte w worki na śmieci”. Dziwny pęd, maniera do bycia dostrzeżonym, zapamiętanym, ale w oderwany od rzeczywistości sposób. Możliwe, że taka śmierć ma coś rekompensować – może samo upokorzenie zgonu? Ciało wszak zaczyna gnić, śmierdzieć, trzeba więc je przyozdobić, w jakikolwiek sposób śmierć przegonić. Możliwe, że takie traktowanie zwłok ma oswoić zgon i przykryć pewien niepokój: czy ładne opakowanie kryje w sobie smacznego cukierka, czy może w cukierku żyje obrzydliwy robak? Fabuła Kocha przypomina pełny (pełny – bez znanego z filmu zakończenia) reality show z Trumanem Burbankiem – życie jest od początku do końca wyreżyserowane, ustawione, nieprawdziwe. Znany nam świat niderlandzki autor odbija w krzywym zwierciadle; w wyniku tej operacji, wszyscy bohaterowie powieści coś udają, w coś grają. Przypomnę pierwszy z brzegu przykład – główny bohater odgrywa przed sobą i przed światem podwójną rolę, przykładnego ojca i męża oraz dandysa, podrywającego coraz to nowe kobiety. A jego córka? Z zewnątrz poukładana, grzeczna, nieśmiało chwytająca za rękę swojego pierwszego chłopaka (może pierwszego, oprócz ojca). Pod grzeczną fasadą ukrywa się jednak kobieta, która zaczyna mieć swoje potrzeby i u której ciekawość przerasta rozsądek. Ich nieprawdziwość podważa jednocześnie realność świata powieściowego oraz – naszego. Może właśnie w taki sposób odpowiada Koch na jedno z podstawowych pytań dotyczących faktycznego istnienia wszystkiego dookoła. Może to wszystko, tak naprawdę, już umarło, a człowiek pluska się na powierzchni basenu przy letnim domu, nie dostrzegając, że pod nogami nie ma już dna.

To niezwykle zabawna i absurdalna komedia. w której tytułowy bohater często wymawia słowa alleluja i hosanna, a piwo było jego wodą życia. Anders Morderca, który do tej pory robotę miał w poniedziałek, środę i w piątek postanowił skończyć z alkoholem, masakrowaniem ludzi i miażdżeniem rzepek za opłatą zdecydował pójść za Jezusem i rozpoczął karierę, jako kaznodzieja zresztą we własnym kościele. W związku z tym często wymawiał też słowa alleluja i hosanna, a piwo było jego wodą życia. Nowemu idolowi, rewolucjoniście pomagała niejaka pastor Johanna Kjellander i recepcjonista Per Persson, którzy zresztą byli dość oryginalną parą. Polecam tą lekką w czytaniu książkę, w której specyficzny szwedzki humor powoduje, iż czyta się ją szybko i z wielką przyjemnością.

Ta książka była dla mnie totalnym odkryciem. Bardzo doceniam książki, które potrafią rozbawić, a tutaj cały dialog wewnętrzny głównej bohaterki a w tym jej spostrzeżenia na temat świata, rodziny i wszelkich wydarzeń naprawdę świetnie ubrane w słowa. Przeczytałam wszystkie części i moim zdaniem trzyma poziom przez większość serii.

Wspaniała książka. Powinna być obowiązkowym etapem w drodze ku dorosłości. Obrana z wszelkich złudzeń i iluzji. Dotyka twardych i bolesnych wątków życia codziennego oraz konsekwencji wyborów. Choroba jest momentem w życiu człowieka bardzo wstrząsającym. Szczególnie najbliższe osoby przechodzą tsunami emocjonalne i bytowe. Polecam bo ważne kwestie porusza, długo będę o niej pamiętała.

Nie porwała mnie ta książka. Według mnie w sposób bardzo dobry opisany został problem mężczyzn, którzy biorą sobie za żony dużo młodsze, mniej doświadczone i mniej inteligentne kobiety, w nadziei, że je sobie podporządkują i staną się „panem i władcą”, co ostatecznie obraca się przeciwko nim. To był jak dla mnie najmocniejszy punkt tej książki. Trudno mi było zrozumieć żonę bohatera i motywy, które nią kierowały. Myślę, że autor mógłby to lepiej wyłożyć czytelnikowi. Jeszcze trudniej mi pojąć wątek i motywy tej „douli", która porzuciła męża, by zamieszkać z rodziną głównego bohaterami, wbrew jego woli. Czasami miałam wrażenie, że jedynym motywem jest zrobienie na złość mężczyznom. Trochę zmęczyła mnie ta książka i nie mogę jej szczerze polecić, choć jest dobrze napisana.

Uwielbiam kryminały, które nie tylko opisują zbrodnię, ale które są zarazem opisem rzeczywistości: miejsca i czasu. W tej książce poznajemy niezwykle sympatycznych bohaterów poczynając od komisarza Bordelliego a kończąc na przyjaciółce tegoż - Rosie. Rzeczywiście, jak ktoś wcześniej zauważył, książka przypomina w klimacie powieści dotyczące komisarza Montalbano Andrea Camilleri`ego. To tylko brzmi jak komplement. Czytanie obu autorów jset wielką przyjemnością. Jednak niech Ci, którzy oczekują krwi, pościgów i okrucieństwa nie sięgają po tę książkę. To nie dla nich!

"Kobieta dość doskonała" jest ostatnią książką jaką przeczytałam w marcu. I tego co skrywa w środku było mi trzeba. Ale nie tylko ja. Po reakcjach na story z fragmentami książki śmiało mogę stwierdzić, że większość nas babeczek odnalazła by siebie w tej książce. _ "Nie wstydź się. Nie zasłaniaj rękami ust. Nie rezygnuj z własnych potrzeb. Nie ustępuj. Nie staraj się dopasować. Nie wytrzymuj. Nie oddawaj najlepszej porcji tiramisu żadnemu facetowi, który ma focha, w nadziei, że zobaczysz na jego twarzy uśmiech wdzięczności. Nie zobaczysz. Jego foch jest jego sprawą. Twoją sprawą jest twoje życie." _ Pamiętam swój gniew na społeczeństwo i sprzeciw. Dlaczego chłopiec może krzyknąć "moje jaja", ale dziewczynka już nie. Facet patrzy w lustro i co? I nic! Ja spojrzę w lustro i już widzę zmarszczki, drugi podbródek jezu kolejny siwy włos... Dlaczego to ja mam być tą, która siedzi w garach, z dziećmi, która musi wyglądać jak miss poloni i mieć nieskazitelnie czyste mieszkanie? Czemu temat kobiecości i miesiączkowania jest nadal tematem tabu? I najgorsze. Dlaczego my kobiety same sobie to robimy? I dlaczego wychowujemy tymi bzdurnymi stereotypami nasze córki? Kobiety jesteście wspaniałe! Kobiety jesteście wystarczające! _ #kobietadoscdoskonala autorstwa #sylwiakubryńska jest głosem wielu kobiet. Napisana tak jak jest. Tak, aby dać upust naszym frustracją. Tak, by kończąc każda kobieta mogła powiedzieć "pieprzyć to! Jestem wystarczająca". Robi to używając historii, które zna każda z nas. Opowiada z humorem i ironią jak same siebie ograniczamy i pozwalamy na to innym. Nie raz popłakałam się ze śmiechu podczas lektury i nie raz miałam ochotę cisnąć nią w mojego narzeczonego. Zdecydowanie polecam każdej kobiecie. ❤️

Moja pólka wstydu. Kolejna z książek, która się wyczekała. I po co. Mogłam przeżyć tą przygodę już wcześniej. Ok, jest tu i teraz. I było bardzo dobrze. Zachwycona jestem lekkością pióra, swobodą w mieszaniu historii(tych na prawdę ważnych jej chwil) z trywialnym zdarzeniem, zachowaniem, a nawet fizjologicznym bąkiem. Jednocześnie prosta i zwyczajna, a jednak inteligentna opowieść o tym jak małe zdarzenie może wpłynąć na historię świata, jak poczucie winy może zniszczyć życie kochankom, a jednocześnie uratować życie kilku nieszczęśnikom wyrwanym z wegetacji. Wciągnęła i zakręciła mnie ta powieść.

Przeleżała kilka lat na moim stosie książek do przeczytania. Jakoś tak zawsze znalazła się ciekawsza lub pilniejszą lektura. Zresztą te stosy "wstydu" mają raczej tendencję do wzrostu. A kupiłam ją bo zaintrygował mnie tytuł. W dodatku opis na okładce sugerował, że mam doczynienia z fantastyką. Przecież jeśli ludzie przestali umierać, to musiała nastąpić jakąś ingerencja sił nadprzyrodzonych. To jednak komedia, może trochę romantyczna, a nie żadna fantastyka. Ogólnie książka jest po prostu dziwna, zabawna ale dziwna. Trochę komedie Marka Koterskiego. Zwłaszcza, że pierwszoosobowa narracja prowadzona naprzemiennie przez cztery postacie przypominała mi początkowo dialogi Adasia Miałczyńskiego. Dziwne też jest miasto będące miejscem akcji. Skoro posiada uczelnię wyższą powinno mieć też chyba prezydenta, a jeśli posiada metro to w grę wchodzi jedynie Warszawa. Tymczasem miasto to posiada burmistrza i tylko dwa zakłady pogrzebowe. Dziwne, prawda?

Szału nie ma, ale da się przeczytać. Od Orbitowskiego można oczekiwać znacznie więcej i tym razem spisał się na maksymalnie 6 gwiazdek, a i to z lekkim naddatkiem. Historia owszem, oryginalna i widać, że autor pomysły ma, aczkolwiek niedopracowane. "Tylko maks" sprawia wrażenie opowiadania pisanego na kolanie w przerwie pomiędzy pracą nad znacznie lepszymi książkami. Po przeczytaniu całości dalej nie do końca wiem na czym polegało całe zło działań podejmowanych przez "tych złych i niedobrych". Sporo wątków można by rozwinąć, a na pewno wszystkie wymagają dopracowania. Nie mogę pozbyć się wrażenia, że Orbitowski porzucił pracę nad tym opowiadaniem uznając, że brak w nim potencjału i postanowił opublikować to co akurat miał już napisane. A szkoda, bo potencjał był.

Napisać czyjąś biografię to sztuka! A jeśli ta biografia dotyczy znanego, uznanego, cenionego, poważanego, szanowanego, a na dodatek żyjącego pisarza, a właściwie Pisarza, to sztuka ta urasta do rangi wielkiej. A takie właśnie zadanie otrzymał główny bohater Harry od swojego zleceniodawcy. Problem polegał na tym, że wszystkie zaangażowane w jej powstanie osoby, zupełnie odmiennie widziały jej ostateczny kształt, treść, przesłanie i rolę, jaką miała odegrać. Wytworzyła się między nimi gra psychologiczna o to, czyja wersja i zamysł zwycięży, czyje potrzeby zaspokoi i wreszcie, do kogo będzie należało ostatnie słowo w tej walce. Harry był zaszczycony samym otrzymaniem zlecenia. Znał i cenił sobie Mamoona Azama już jako nastolatek. Napisanie biografii tego prozaika, eseisty i dramaturga dawało mu szansę na wyrobienie sobie nazwiska i pozycji biografa, a przy okazji zgromadzenie na koncie bankowym sporej sumy. Przyświecała mu myśl, że „jeśli napisze dobrą książkę, można żyć w jej blasku przez dziesięć lat”. Miał szczery zamiar tego dokonać. Jego biografia miała być rzetelną i obiektywną. Rob Deveraux, ceniony, awangardowy i ekstrawagancki wydawca chciał przede wszystkim zarobić. A prawdziwe pieniądze zarabia się na kontrowersjach, bo „publiczność lubi widzieć swoich artystów – obnażonych, z opuszczonymi spodniami i wystającym tyłkiem, jak odsiadują długi wyrok w ciupie pełnej seryjnych morderców i srają na widoku”. Biografia miała być ekstremalna, z której Mamoon miał się dowiedzieć o sobie, że „był świntuchem, cudzołożnikiem, kłamcą, zbirem i być może także mordercą”. Miała być również nauczką dla Pisarza i formą dowartościowania się wydawcy, który uważał, że talent jednych nie czyni ich lepszymi od innych. Z kolei żona Mamoona nie ukrywała nadziei na ożywienie popularności niszowego Pisarza, który wprawdzie zbierał liczne nagrody i pochwały, ale nie szły za nimi konkretne pieniądze. Książka miała uchronić małżeństwo przed koniecznością wzięcia kredytu pod zastaw. A sam Mamoon był najmniej zainteresowany powstaniem swojej biografii i starał się bardzo, aby utrudnić i zniechęcić Harry’ego do rzeczowych rozmów z nim. Wyznawał zasadę „Mistrza Zhuanga, patrona demencji, który doradzał: „Usiądź i zapomnij”.” Co stało w sprzeczności z interesem Harry’ego, który chciał usiąść i pamiętać, wspominać, zapamiętywać oraz utrwalać. Trudno było pogodzić Harry’emu wszystkie te postawy, cele i oczekiwania, który z ogromną pasją i rzetelnością starał się być solidnym aranżerem efektu końcowego. Ostatecznie znalazł się w środku burzliwych wydarzeń, które skomplikował romans z pomocą domową Julią i przyjazd jego dziewczyny Alice. Narastające napięcie między bohaterami, prowadzące do rozstrzygającego punktu kulminacyjnego nakładających się zdarzeń, rozładowywały inteligentne dialogi, ekstrawaganckie, odważne i ciekawe wypowiedzi oceniające pisarstwo innych i samych pisarzy, celne riposty i wynikające z tego ironia, sarkazm oraz ogromne poczucie humoru autora. Mam wrażenie, że autor zażartował sobie z ludzkiej potrzeby kreowania siebie bez względu na to, jak wygląda „żywa prawda” i kim się jest – zazdrosną żoną, aktualną kochanką, byłą kochanką, złośliwym wydawcą, sprytnym pisarzem, pomocą domową, rzetelnym biografem czy... czytelnikiem. Wszyscy mamy potrzebę kreowania swojego wizerunku w oczach innych i każdy z nas w tym procesie może stać się zabawny, a nawet śmieszny. I nic tego nie zmieni, bo jedno jest pewne – ostatnie słowo nigdy nie będzie należało do nas. Jesteśmy dla innych takimi, jakimi oni zechcą nas widzieć. http://naostrzuksiazki.pl/

Zaiste doborowe towarzystwo się tutaj zebrało, daję słowo. Dwoje staruszków, każde ze swoimi "schizami" oraz Millie, siedmiolatka, którą mama "zapomniała" zabrać z centrum handlowego. Millie też ma swoją, powiedzmy, cechę charakterystyczną, otóż bardzo interesuje się śmiercią. Na tyle bardzo, że wypytuje o nią starszego kolegę, a za informacje "płaci" rodzynkami. I na tyle bardzo, że prowadzi swoją własną "Księgę Nieżyłków" w której odnotowuje śmierć różnych stworzeń i wyprawia im pogrzeby, muchom, pająkom, kotom itp. Może nie podzielę aż tak wielkich zachwytów jak "cały świat" nad tą książką (jak informuje okładka) jednak przyznaję, że to bardzo dobra pozycja i czytało się wyśmienicie. Nie, żeby od razu jakieś wielkie arcydzieło, ale książka ma swój niezaprzeczalny urok, a jej siła, moim zdaniem, w dużej mierze bierze się z dialogów. Millie jak każde ciekawe świata, dziecko zadaje mnóstwo, często "trudnych" pytań. Na przykład gdzie idą ludzie po śmierci?. "Do piekła idą wszyscy źli ludzie, tacy jak przestępcy, różni naciągacze i kontrolerzy parkingowi. A do nieba idą wszyscy dobrzy, tacy jak ty i ja, i ta ładna blondynka z „Masterchefa”. - […] A gdzie się idzie, gdy człowiek jest i dobry, i zły? - Co? Nie wiem. Do Ikei?" (str.11) Tak odpowiada tata 😁 Dialogów jest dużo, książka nie powala objętością i ilością stron, więc czyta się szybko. Wprawdzie po zakończeniu, czuję pewien niedosyt. Odniosłam wrażenie, że w pewnym momencie autorce zabrakło pomysłu na ciąg dalszy. To tak jakby przerwać jakąś wypowiedź w środku zdania, machnąć ręką i powiedzieć "aaa nie ważne, nie ma o czym gadać" zrobić w tył zwrot i odejść zostawiając rozmówcę z otwartymi ze zdziwienia ustami. Ale i tak uważam, że warto tę książkę przeczytać, dla samych dialogów i postaci, które wszystkie razem i każda z osobna, są mocno odjechane i nietuzinkowe.👍

Oj, jak mnie zaskoczyła ta książka. Bardzo pozytywnie. Potem uznałam, że tytuł i okładka wprowadzają trochę w błąd. Starannie płynąca narracja, niebanalna fabuła, bardzo ludzko ale i delikatnie ukazane postacie. Gdybym miała krótko uzasadnić dlaczego warto tę książkę przeczytać, powiem tylko: naprawdę warto. Nie patrz na sielską okładkę i tytuł, to naprawdę bardzo dobra proza.

Atmosfera: 9/10 – ciepła, podnosząca na duchu, pełna nienachalnego humoru, podszyta odrobiną życiowej melancholii Tempo: Zmienne - niespieszne, senny początek płynie przechodzi w dynamiczną opowieść drogi Styl autorki: Lekki, przystępny i niezwykle plastyczny, piszę z dużą empatią dla swoich bohaterów, sprawnie operując komizmem sytuacji Tematyka: syndrom Piotrusia Pana, kryzys małżeński i tożsamościowy, przyjaźń wykraczająca poza schematy, oswajanie dorosłości i nauka odpowiedzialności Gatunek: Współczesna literatura obyczajowa z elementami sience fiction Zakończenie: optymistyczne, satysfakcjonujące emocjonalnie, domykające główne wątki (choć opierające się na dość przewidywalnych schematach) Poziom trudności: Niski – niewymagający, relaksacyjny, angażująca lektura na weekend, nie przytłacza ciężarem formy ani treści Z pozoru debiutancka powieść Deborah Install zapowiada się jako kolejna lekka wariacja na temat relacji człowieka ze sztuczną inteligencją. Jednak pod płaszczykiem uroczej historii o zardzewiałym androidzie, „Robot w ogrodzie” kryje uniwersalną opowieść o ucieczce przed dorosłością, kryzysie tożsamości i mozolnym procesie naprawiania własnego życia. Install udowadnia, że literatura typu feel-good może być nie tylko rozrywkowa, ale i zaskakująco przenikliwa. Główny bohater, Ben Chambers, to uosobienie współczesnego Piotrusia Pana. Jest trzydziestokilkuletnim mężczyzną, który po odziedziczeniu rodzinnego majątku stracił cel w życiu. Dni spędza w szlafroku, unikając odpowiedzialności, co nieuchronnie prowadzi do rozpadu jego małżeństwa z ambitną Amy. Z marazmu wyrywa go dopiero tytułowy gość – Tang. To przestarzały, pordzewiały i wyjątkowo irytujący robot, który pewnego ranka pojawia się w ogrodzie Bena. Zamiast oddać maszynę na złom, Ben podejmuje zaskakującą decyzję – postanawia odnaleźć twórcę Tanga i naprawić usterki mechanicznego przyjaciela. Ta decyzja staje się katalizatorem klasycznej opowieści z motywem drogi, która zabierze duet z angielskiej prowincji, przez słoneczną Kalifornię, aż po neonowe Tokio. Największą siłą powieści Deborah Install nie jest fascynacja technologią, lecz skupienie się na ludzkiej i nieludzkiej psychice. Tang przypomina bardziej zbuntowane, kapryśne i zagubione dziecko niż zaawansowaną sztuczną inteligencję. Jego usterki – fizyczne i systemowe – stają się czytelną, choć wdzięczną metaforą emocjonalnego napięcia samego Bena. Autorka z niezwykłym wyczuciem buduje dynamikę między tą dwójką. Ben, naprawiając Tanga i troszcząc się o jego bezpieczeństwo w obcym świecie, po raz pierwszy w życiu musi przejąć stery. To proces bolesny, pełen frustracji, ale ostatecznie oczyszczający. Autorka unika moralizatorskiego tonu, ewolucja bohatera jest wiarygodna właśnie dlatego, że potyka się on na każdym kroku. Największym atutem powieści jest bez wątpienia kreacja samego Tanga. Robot jest postacią wielowymiarową, rozbrajającą i kradnącą każda scenę, a jego specyficzny sposób komunikacji oraz postrzegania świata generują naturalny, nienachalny komizm. Autorka wykazuje się również doskonałym wyczuciem w balansowaniu tonacji – zręcznie przeplata humor wynikający ze zderzenia dwóch nieprzystosowanych do życia jednostek z momentami szczerego wzruszenia. Dodatkowo, osadzenie akcji w konwencji motywu drogi gwarantuje dużą płynność narracji. Zmieniające się dynamicznie lokacje nadają historii świetne tempo, dzięki czemu lektura po prostu nie nudzi. Powieść, jak przystało na debiut, nie ustrzegła się jednak pewnych potknięć. Najbardziej rzuca się w oczy przewidywalność samej intrygi. Fundament fabularny opiera się na dobrze znanych i chętnie eksploatowanych schematach literatury obyczajowej, przez co uważny czytelnik dość szybko domyśli się ostatecznego finału perypetii Bena i Amy. Pewien niedosyt pozostawia również budowa drugiego planu. Postacie poboczne momentami wydają się nakreślone zbyt grubą kreską, pełniąc funkcję jedynie fabularnego tła, mającego za zadanie wyłącznie uwypuklić wewnętrzną ewolucję głównego bohatera. „Robot w ogrodzie” to czarująca, ciepła i mądra książka o tym, że nigdy nie jest za późno na to, by dorosnąć – nawet jeśli do przebudzenia potrzebujemy irytującego kawałka złomu. Deborah Install stworzyła powieść, która uderza w odpowiednie struny emocjonalne bez uciekania się do taniego sentymentalizmu. To idealna propozycja dla czytelników szukających literatury podnoszącej na duchu.

Dobra dla osób, które wcześniej nie zastanawiały się nad swoim małżeństwem. Jak dla mnie - niewiele odkrywczych rzeczy. Kolejne rozdziały czytałam co raz bardziej pobieżnie, bo przez różne dygresje tempo książki zwalniało. Na początku spodziewałam się też, że odnośniki QR będą kierować w różne zakątki internetu, a nie tylko na jedną stronę internetową. W tym przypadku kody były zbędne, nie przekonuje mnie to połączenie.