Kolekcja Ringelmanna

BEZ PRZEBACZENIA Wycieczka w mroczne realia PRL-u? Proszę bardzo. Maciej Żurawski- "Czarna wołga", Wydawnictwo Oficynka, 2016 r. Wrocław, 1883 rok, miastem wstrząsają zbrodnie popełniane w windach. Znajdowane są okaleczone zwłoki. Milicja wydaje się bezradna. Śledztwo w tej sprawie prowadzi kapitan Kazimierz Zgrobel, który jest zmęczony i sfrustrowany faktem, że sprawca wciąż pozostaje nieuchwytny. W toku prowadzonego śledztwa kapitan zacznie przybliżać się do prawdy, która może okazać się największym koszmarem jego życia. Przyjdzie mu dokonać najtrudniejszego moralnego wyboru. Czy istnieje zbrodnia doskonała? Czy sprawiedliwość zawsze jest mile widziana? Misternie skonstruowana intryga, pasjonująca fabuła i bohater, którego trudno jednoznacznie sklasyfikować. "Czarna wołga" jest debiutem powieściowym Macieja Żurawskiego, który jest dokumentalistą i reżyserem. Mistrzowsko oddane realia Wrocławia lat osiemdziesiątych. Powieść napisana jest tak perfekcyjnie, że mamy wrażenie jakby została napisana w tamtych latach. Techniki działania milicji, hierarchia, brudne spelunki i mroczny półświatek- wszystko to składa się na książkę niemal idealną. Prawdziwą, szczerą, brutalną. Bohaterowie są swojscy-odnajdziemy w nich coś z nas samych. Machina PRL-owskiej "sprawiedliwości' pracuje wolno, a winni niekoniecznie muszą zostać ukarani. Sam Wrocław jawi się na łamach tej książki jako miasto nieco upadłe. Szare, przytłaczające, ponure. Jest właśnie takie ja cała epoka- dosadne i dołujące. Podoba mi się ten klimat, lekko przesadzony, ale dodający powieści zagadkowości. Postać kapitana to podręcznikowy przykład komunistycznego śledczego. Z jednej strony funkcjonującego w układach, a z drugiej zaś niezależnego i starającego się kierować swoim kodeksem moralnym. Dokąd go to zawiedzie? Dużo smutku i szarości jest w tej książce. Całość składa się na ponury klimat lat osiemdziesiątych. Kapitan Zgrobel musi zmierzyć się nie tylko z seryjnym mordercą, ale i własnymi demonami. Piękny hołd dla starych kryminałów "z kluczem" czy "z jamnikiem". Twarda, bezkompromisowa opowieść o łasce, przebaczeniu i mrocznych zakamarkach ludzkiej duszy. Szczerze polecić mogę wszystkim miłośnikom dobrego, klasycznego kryminału. Równe tempo, ciekawa fabuła i zaskakujący finał- to wszystko jest kwintesencją tego za co kochamy gatunek. Dodatkowy smaczek, to właśnie to, że to powieść rodzimego autora, a więc poruszamy się na znanych ulicach i wśród realiów, które wielu z nas jeszcze pamięta. Dla tych zaś, którzy "uroków" życia w tamtych realiach nie doświadczyli na własnej skórze , na pewno będzie to ciekawe doświadczenie. Maciej Żurawski napisał po prostu dobrą powieść. Taką , która może być zarówno sentymentalną wycieczką jak i poniekąd małą lekcją historii. Przewijający się motyw czarnej wołgi w niejednym z nas wywoła gęsią skórkę. Książka na piątkę, którą z przyjemnością przeczytałam i chętnie polecam. Jeśli lubicie trudne wybory moralne i dobrą akcję, to jest to powieść dla Was. Diabeł poleca

[...] kiedy rzeczywistość przestaje być znana, kiedy strach wydobywający się z głębi płuc zwielokrotnia się echem, odbijającym się od chrzęszczących przed zawaleniem stropów, od trzaskających płomieniami fasad, od przestrzelonych burt statków zatopionych w porcie, i staje się powszechny, równie niemożliwy do uniknięcia jak głód, który poprzez niezaspokojenie najbardziej podstawowej potrzeby sprowadza jednostkę ludzką do kierującego się instynktem zwierzęcia – wtedy krzyk jest już tylko towarzyszem. [...] Es ist vollbracht. 𝐊𝐑𝐘𝐌𝐈𝐍𝐀Ł𝐘 𝐃𝐎 𝐏𝐎𝐏𝐎Ł𝐔𝐃𝐍𝐈𝐎𝐖𝐄𝐉 𝐊𝐀𝐖𝐘 ! ☕📖 "Nad miastem anioły" to trzecia i zarazem ostatnia część z cyklu kryminalnych historii, które opowiedziała nam pani Izabela Żukowska. Jest wiosna 1945 roku. Ukrywający się z ukochaną Heleną dawny komisarz gdańskiej policji Franz Thiedtke postanawia wraz z końcem wojny zamknąć swoją ponurą przeszłość. Próbuje uporać się z demonami minionego czasu i pragnie razem z Heleną zbudować nowe życie w polskim Gdańsku. Czy uda mu się zrealizować te plany? Słuchowisko powstałe we współpracy z Narodowym Instytutem Audiowizualnym wyreżyserował Janusz Kukuła, Realizacja akustyczna: Tomasz Perkowski Opracowanie muzyczne: Marian Szałkowski 𝐎𝐁𝐒𝐀𝐃𝐀 : Komisarz Franz Thiedtke - Henryk Talar Helena Kamińska, Lekarka - Marta Żmuda Trzebiatowska Heinrich Auerbach, Sturmbannführer - Andrzej Ferenc Marianna Walewicz - Aleksandra Radwan Szygalew, major rosyjski - Marcin Troński Johanna Gruber, sąsiadka Thiedtke - Ewa Kania Data emisji: 10.12.2016 r. Nie spodziewałam się takiego zakończenia, ale jakoś dziwnie do tej trylogii pasuje i podsumowuje wszystko. 𝐂𝐙𝐘𝐓𝐀𝐉𝐂𝐈𝐄 - 𝐒Ł𝐔𝐂𝐇𝐀𝐉𝐂𝐈𝐄 - 𝐙𝐃𝐄𝐂𝐘𝐃𝐎𝐖𝐀𝐍𝐈𝐄 𝐖𝐀𝐑𝐓𝐎 ! ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝐃𝐋𝐀 𝐂𝐈𝐄𝐊𝐀𝐖𝐒𝐊𝐈𝐂𝐇 : Radio to miłość mojego życia. I jak to w związkach bywa, czasem jest pięknie, a czasem trudno. Jednak bez radia życia sobie nie wyobrażam. Tak, jak bez podróżowania, choć ostatnio podróżuję raczej bliżej niż dalej. Trudno wybrać się na koniec świata z psem i dwoma kotami, a bez nich nigdzie się nie ruszam. Dlatego lubię podróże muzyczne, w których dokonuje się przełamywanie barier gatunkowych i obalanie muzycznych stereotypów. W takie podróże zabieram na antenie Jedynki w sobotnie noce. informacje ze strony Jedynki PR oraz internetu.

Hmmm mam bardzo mieszane uczucia. wszystko było idealnie do pewnego momentu, potem... Jakby ta ksiazka sklejona byla z dwoch fragmentow, pisanych przez dwie osoby, ktore nawzajem nie znały swoich tekstow. I szkoda tez, ze nie dano pozyc Antonowi jeszcze kilka miesiecy, mogl poprowadzic jeszcze kilka sledztw.....

Dzięki uprzejmości autora, mogłam po raz kolejny przeczytać kolejną jego książkę. Tym razem były to "Złote spinki Jeffrey'a Babksa". Jest to powieść gangsterska, kryminalna, której akcja rozgrywa się w Londynie. Ukazuje ciekawe perypetie jakie przytrafiają się trzem głównym bohaterom: tytułówemu Jeffreyowi Banksowi, ministrowi spraw wewnętrznych, ale też szefowi londyńskiego podziemia - Ezekielowi Hornowi oraz jego wiernemu współpracownikowi Frankiemu Turbo. Pierwszy z nich gubi tytułowe złote spinki, które były prezentem od żony; drugi musi udowodnić, że to on jest szefem w Londyniee i pokazać to Rosjanom w bardzo wymowny sposób, z kolei Frankie musi przewieźć bezpiecznie przez miasto dwadzieścia kilogramów kolumbijskiej kokainy. Więcej na: https://libraryofvelaris.blogspot.com/2020/07/zote-spinki-jeffreya-banksa-marcin.html?m=1

Po raz pierwszy sięgnęłam po twórczość pana Schmandta. Skusił mnie tytuł i tematyka. Rzecz dzieje się w Wejherowie, na przełomie wieków. Ważnym miejscem jest samo miasteczko, umiejscowienie akcji w jego historii, ale tak jakby wątkiem głównym, poza kryminalnym, staje się fabryka cygar Pawła Piotra Pokory. Akcja właściwie jak na kryminał toczy się bardzo leniwie, za to bardzo szczegółowo czytelnik poznaje topografię ówczesnego Wejherowa, mapę okolic, historię budowy ratusza i samej fabryki. Niezmiernie podobało mi się, że jej właściciel został przedstawiony jako człowiek prawy, patriota i nowoczesny. Spodziewałam się kryminału, a otrzymałam bardzo ciekawą opowieść retro. Polecam

Bardzo dobra powieść detektywistyczna osadzona w wiktoriańskim Londynie, który jest tutaj świetnie ukazany. Mroczna aura Whitechapel, przesiąknięta brudem ulic, występkiem, zbrodnią z towarzyszącymi społecznymi niepokojami naprawdę zrobiła na mnie wrażenie. Zawartych w książce mnogość historycznych ciekawostek, postaci, miejsc i wydarzeń z Kubą Rozpruwczem na czele, czyni ją atrakcyjną dla historycznego geeka jakim jestem :) Fabuła przeplatana różnymi wątkami jest wciągająca i ciekawa do samego końca. Dobrze napisane główne postacie jak i te drugoplanowe -szczególnie czarne charaktery z Whitechapel oraz inspektor Aberrline. Pierwszy tom serii "Z deringerem" idealnie przypadł mi do gustu, więc na pewno sięgnę po kolejną przygodę Kamila Korda-"Krew Habsburgów" już w drodze do mojej biblioteczki :)

Za tę książkę zabierałem się bardzo długo. Oznaczyłem ją na portalu i czekała na odpowiedni moment i wkońcu nadszedł jej czas. Historia inspirowana jest prawdziwymi wydarzeniami, ale kto wie jak blisko jest prawdy… Na początku trzeba zaznaczyć, że fabuła jest fikcją literacką inspirowaną porwaniem i zabójstwem dziennikarza śledczego Jarosława Ziętary. Do teraz nie wiadomo, kto i dlaczego przyczynił się do tej zbrodni. Autor ukazuje swój punkt widzenia i prawdopodobny przebieg wydarzeń. Wszystko jest tak przedstawione autentycznie, że czytając byłem skłonny uwierzyć, że to wszystko zdarzyło się naprawdę. Przez cały czas czuć niepewność i lęk o to co wydarzy się na kolejnej stronie. Ukazuje struktury polityczne w tamtych czasach i jak daleko sięgają ich macki. Świetnie wykreowane postacie dodają tylko temu wszystkiemu autentyzmu. Zarówno te złe jak i dobre, choć nie do końca wiadomo kto do jakiej grupy należy, mają rozbudowane życiorysy przez co są nam o wiele bliżsi. Mimo iż historia kręci się wokół zaginionego dziennikarza to głównym bohaterem jest detektyw Joachim. On scala wszystkich i wraz z przebiegiem sprawy widzimy jaką przechodzi przemianę. Autor potrafi zaskoczyć. Gdy już myślimy, że wiemy wszystko on zrzuca na nas bombę. Zakończenie zostało wykreowane, bo nie znamy rozwiązania zagadki w rzeczywistości, ale nie odbiega ono od reszty historii. Jest logiczne i wielce prawdopodobne. Mimo iż jest już inny ustrój polityczny to dalej mam wrażenie, że pewne rzeczy dzieją się do tej pory. Do biura Joachima przychodzi delegacja dziennikarzy, która proponuję mu odnalezienie ich kolegi po fachu. Odprawia ich z kwitkiem. Jednakże później zdobywa pewne informacje, które skłaniają go do podjęcia tego zlecenia. O pomoc zgłasza się do swojej byłej żony policjantki. Czy da się rozwikłać sprawę, która swoimi mackami sięga daleko tam gdzie świat rządzi się innymi prawami?

Trudno mi ocenić, ponieważ książka mi się podobała, ale również trochę irytowała. Nie czytałam wcześniejszych tomów, ale po innej książce tej autorki spodziewałam się chyba więcej kryminału, a nie jeżdżenia na nartach. Natomiast wydaje mi się, że Chojnice autorka opisała bardziej szczegółowo niż Gdańsk w innej powieści, aczkolwiek nadal nie potrafię się poruszać po mapie przez nią nakreślonej. Książka czyta się sama, w zasadzie nie wymaga myślenia i główkowania, chyba dlatego mnie irytowała. Pewnie kiedyś sięgnę po inne tomy, ale Wbrew rozsądkowi bardziej mi się podobało, więc raczej prędzej po dalszą część tamtej książki.

Avernus to małe miasteczko w USA. Spokojne życie mieszkańców zostaje przerwane serią brutalnych morderstw młodych kobiet. Wszystkie ofiary zostały wpierw zgwałcone i brutalnie okaleczone. Morderca doskonale zaplanował każdą zbrodnię i nie pozostawił żadnych śladów, które pomogłyby w ustaleniu jego tożsamości. Śledztwo prowadzi grupka dochodzeniowa z porucznikiem Ernestem Minnemanem i detektyw Rachel Fox na czele. Policjanci muszą odłożyć na chwilę problemy osobiste oraz wszelkie animozje i zająć się najtrudniejszym w ich karierze śledztwem. Czy śledczym uda się namierzyć przestępcę, zanim ten skrzywdzi kolejną kobietę? Początek powieści obfituje w brutalne sceny, które mogą niektórych wrażliwszych czytelników odstraszyć. Jednakże uważam, że warto przebrnąć przez pierwsze kilka rozdziałów, by całkowicie dać się pochłonąć wartkiej akcji mającej na celu wytropienie mordercy. Autor stosuje tryb narracji naprzemiennej – pierwszoosobowej, której punktem odniesienia są przemyślenia i poczynania detektywów prowadzących śledztwo oraz spostrzeżenia samego przestępcy, i trzecioosobowej (z perspektywy obserwatora poczynań bohaterów). Jest to zabieg bardzo modny i często stosowany, który ubarwia sposób przedstawiania fabuły i dostarcza niezbędnych informacji o mordercy i jego sposobie myślenia. Muszę przyznać, że nieco obawiałam się, czy autorowi uda się ukazać w pełni skomplikowane śledztwo dotyczące seryjnego gwałciciela i mordercy. Zadaniem trudnym jest także ukazanie specyfiki psychicznych zaburzeń sprawcy wynikających z niemożności powstrzymania się od realizacji wyuzdanych pragnień seksualnych. Autorowi udało się w miarę przystępny dla czytelnika ukazać niezbędne procedury pracy policji w czasie prowadzenia dochodzenia. Niestety muszę teraz przejść do uwag krytycznych, co zawsze sprawia, że czuję się niepewnie. Ale mam nadzieję, że nie urażę nimi autora. Uważam, że autor mógł osadzić zaprezentowaną historię w polskich realiach. Jestem już nieco zmęczona czytaniem o amerykańskich mordercach, więc z chęcią czytam kryminały polskich autorów opisujących realia dobrze mi znane. Jestem przekonana, że także inni czytelnicy doceniliby osadzenie akcji w rodzimych stronach. Moja druga uwaga dotyczy sposobów ukazania pracy policji. Mimo, że pochwaliłam autora za zapoznanie czytelnika z metodami pracy policji, to jestem zmuszona go zganić za zbyt pobieżne podejście do tematu. Sceny przesłuchań wydawały się niedopracowane i były zdecydowanie za krótkie. Również rozmowy między policjantami były pozbawione typowego dla tego zawodu żargonu. Wydawać by się mogło, że policjanci tylko przeklinają i przerzucają się naukową terminologią, co nie pozwoliło czytelnikowi na głębsze poznanie specyfiki każdej wykonywanej czynności. Jedynie moment ścigania zbrodniarza wydał mi się bardziej dopracowany i w pełni ukazywał sposób prowadzenia obławy. Przynajmniej za tę scenę jestem autorowi wdzięczna. Kolejnym problemem jest sposób przedstawienia postaci. Niestety książkowi detektywi są, mimo usilnych działań pisarza, postaciami statycznymi i nie w pełni wielowymiarowymi, nie przypominają żyjących osób i są bardzo ,,papierowi”. Autor starał się ukazać problemy osobiste Minnemana i Fox, jednakże zrobił to nieco pobieżnie. Jedynie postać mordercy okazała się dość sprawnie sportretowana. Autor pokazał jego problemy w sferze zaspokajania pragnień seksualnych oraz doskonałe umiejętności panowania nad sytuacją. Z kart powieści przemawia do czytelnika osoba z zaburzeniami, która jest także rozsądna i potrafi w każdym szczególe zaplanować każde posunięcie. Była pełna podziwu dla jego sprawności w manipulowaniu policjantami i zatarcia śladów. Szkoda, że autor nie rozwinął kwestii dotyczących kształtowania się osobowości przestępcy, ale jestem świadoma tego, że w niewielkiej formie powieściowej nie sposób jest zadowolić każdego czytelnika. Mimo tych kilku negatywnych uwag z mojej strony, jestem zadowolona z lektury. Co prawda fabuła nie jest oryginalna (ale tak to bywa w kryminałach i thrillerach), ale zasługuje na poświęcenie jej swojej uwagi. Kreacja seryjnego gwałciciela i mordercy mnie zainteresowała. Autor ukazał pełnię jego chorych pragnień oraz poruszył ważną kwestię, jaką jest bezpieczeństwo w sieci. Morderca miał większe pole działania, ponieważ śledził poczynania ofiar na portalach społecznościowych i dzięki ich aktywności w Internecie. Powieść można zatem potraktować jako ostrzeżenie przed zbytecznym eksponowaniem życia w Internecie. W końcu nie wiemy, kto siedzi za ekranem komputera! Książkę można polecić wielbicielom thrillerów, którzy uwielbiają czuć dreszczyk emocji i z pasją śledzą poczynania psychopatycznych morderców. Co prawda powieść kontynuuje znane wątki z filmów i seriali amerykańskich, jednakże zasługuje na uwagę. Powieść czyta się szybko i z zainteresowaniem. To dobra lektura na wakacyjny wyjazd.

książkę wypatrzyłem w bytomskiej księgarni na regale z literaturą regionalną. po przeczytaniu enigmatycznego blurba, zerknąłem na LC. skrajne opinie zadziałały kompulsywnie. kupiłem. w księgarniach bywam rzadko, bo zawsze jestem postrzegany jako złodziej, więc zamawiam książki tylko przez internet. _______ #porachudychmyszy to historia o kopalni Gertruda, w której pod ziemią dochodzi do zabójstw. chory na nerki detektyw z przeszłością SB-cką, mający znajomości w dyrekcji zostaje zwerbowany na pracownika operacyjnego. ma dowiedzieć się kto pod ziemią morduje górników. _______ #książka bardzo mi się podobała. #wojciechbauer mistrzowsko przedstawił kopalnianie życie podziemne. nie wiem czy w przeszłości był górnikiem, ale szczegóły z jakimi opisuje górniczy fach są wierne i według mnie merytorycznie spójne z rzeczywistością. to chyba najlepsza #ksiazka, i zarazem dokładnie oddająca górniczy trud. _______ jedyne co mi się nie podobało, to zakończenie. jest jakby bez pomysłu i sprawia, że na ostatnich stronach wypieki podczas czytania znikają, zamieniając się w skwaszenie. nie udało się autorowi zaskoczyć czytelnika. narracja przeskakuje z głównego bohatera na oportunistę. nie tak to miało wyglądać. #polecam, szczególnie socjologom i badaczom śląskich obyczajów.

Dobre połączenie powieści sensacyjnej, przygodowej, oraz thrillera z elementami fantastyki i zaskakującego romansu. Książka z dobrą fabułą, którą czyta się szybko i przyjemnie. Historia Wespazjana i innych dziewczyn, których nadnaturalne zdolności przyciągają zainteresowanie innych, niekoniecznie dobrych stron. Zaszczuty i samotny młody człowiek musi sobie radzić z sytuacjami, z którymi nawet dorosły miałby wielkie problemy.

Książka "Alibi" Adama Nasielskiego to przedwojenny kryminał, który należy do cyklu „Wielkie gry Bernarda Żbika” i osadzony jest w realiach międzywojennej Polski. Akcja powieści obraca się wokół klasycznej zagadki kryminalnej: morderstwa dokonanego w zamkniętym gronie osób, w atmosferze narastającego napięcia i tajemnicy. Fabuła rozpoczyna się podczas spotkania towarzyskiego w warszawskim mieszkaniu Alberta Godlewskiego, który niespodziewanie oznajmia, że otrzymał anonimowy list grożący mu śmiercią. Wśród gości znajduje się Jerzy Klin, słynny kryminolog i detektyw-amator, który z początku lekceważy ostrzeżenie jako nieprawdopodobne. Sytuacja zmienia się dramatycznie, gdy gospodarz nagle umiera. Wszystko wskazuje na to, że został zamordowany, a zabójca nadal znajduje się wśród zgromadzonych. Śledztwo rozpoczyna się natychmiast, a Klin przeprowadza dochodzenie, badając tropy i analizując psychologię obecnych osób. Pojawiają się liczne zwroty akcji, podejrzenia i napięte konfrontacje między uczestnikami wieczoru. Atmosfera klaustrofobii i rosnącego niepokoju podkreśla poczucie, że każdy z obecnych może być zabójcą. Nasielski buduje historię w stylu klasycznych kryminałów detektywistycznych, inspirowanych twórczością Conan Doyle’a czy Agathy Christie, gdzie logika, dedukcja i drobiazgowa analiza dowodów odgrywają kluczową rolę w rozwiązaniu zagadki. Jerzy Klin prowadzi śledztwo z metodyczną precyzją, a w finale wychodzą na jaw ukryte motywy, które rzucają nowe światło na wydarzenia. To klasyczny kryminał, który wciąga czytelnika w misternie skonstruowaną intrygę i trzyma w napięciu aż do samego końca.

Pierwszy raz spotkałam się z taką twórczością - pozornie absurdalną, oderwaną od rzeczywistości - ale z drugim tłem. Świetna satyra na korposzczury i wykorzystywanie ludzi - najpierw przez korpoludków - po czym sami korpoludkowie są wykorzystywani przez organizację. Mikro-powieść dla wymagających - świetna.

Pola Białohorska, młoda dziennikarka magazynu „Madame”, na polecenie szefa robi wywiad z niedostępną do tej pory dla dziennikarzy, bizneswoman Elżbietą Wojnowicz, która dwa dni po spotkaniu z dziennikarką zostaje zamordowana. Pola bierze się za wyjaśnienie tajemnicy morderstwa. Jako córka znanych biznesmenów, znana w środowisku, z łatwością dociera do współpracowników Elżbiety. Do tego śledztwo prowadzi partner jej najlepszej przyjaciółki, od którego udaje jej się uzyskać od czasu do czasu potrzebne informacje. Mam bardzo mieszane uczucia jeśli chodzi o tę książkę. Z jednej strony świetnie prowadzony wątek kryminalny, z wieloma nieoczekiwanymi zwrotami akcji. Jak już zaczynam myśleć, że wiem kto zabił, to autorka robiła twista i cała koncepcja brała w łeb. Akcja szybka, dynamiczna, ciekawa narracja i dobrze przedstawione różnorodne postacie, ale.... Właśnie, jest ale i druga strona medalu. Drażniło mnie niesamowicie infantylne podejście do prowadzenia śledztwa. Pola idzie do biznesmena, prosi go o wyjaśnienia, a ten od razu wszystko jej, obcej osobie i dziennikarce, opowiada. To samo dzieje się w przypadku byłego męża ofiary zabójstwa. Bez żadnego oporu opowiada o całym intymnym pożyciu z Wojnowicz. Gdyby nie to, że książkę słuchałam jak audiobooka wprost genialnie zinterpretowanego przez Emilię Strzelecką, chyba nie skończyłabym tej pozycji. To jednej z najlepszych audiobooków, których słuchałam, jeśli chodzi o lektora. Podsumowując: polecam tę książkę (a szczególnie audiobooka) osobom lubiącym dobre lekkie kryminały, którym nie będzie przeszkadzać sposób prowadzenia śledztwa. Pozycja w sam raz na odstresowanie się po ciężkim dniu pracy i na długie zimowe wieczory.

Akcja toczy się w okupowanej Warszawie. Przypadkowe spotkanie na ulicy – wysokiego rangą oficera SS z polskim adwokatem niemieckiego pochodzenia, rozpoczyna lawinę zdarzeń. Mecenas Karol Holzer i Maximilian Graf von Fleckenstein ze zdumieniem odkrywają, że mają ze sobą wiele wspólnego. Są dobrze wykształceni, mają podobny gust literacki i podobnie poczucie humoru. Sturnbannfuhrer niespodziewanie zaczął odwiedzać Holzera w kancelarii, a nawet bywać u mecenasa w domu. Na podtrzymaniu tej znajomości zależało obu stronom – zarówno Maxowi jak i Karolowi, ale jak się okazało każdy z nich miał ukryty motyw. Wciągająca opowieść o codzienności okupowanego miasta i ludziach pragnących zachować pozory normalności w nienormalnych czasach. Gorąco polecam!

Upiorny dom to gotycka powieść kryminalno-sensacyjna, w której Stanisław Wotowski splata elementy klasycznego dreszczowca z wątkami detektywistycznymi i okultystycznymi. Akcja rozgrywa się w kresowym majątku Podbereże, gdzie tajemnicze zjawiska w starym pałacu budzą strach wśród mieszkańców. Główny bohater, detektyw Den, zostaje wezwany przez swojego dawnego przyjaciela Freda Podbereskiego, by rozwikłać zagadkę niepokojących wydarzeń. Już od pierwszych stron powieści czytelnik zostaje wciągnięty w atmosferę grozy. Fred opowiada Denowi o dziwnych dźwiękach, widmach pojawiających się nocą i serii niepokojących incydentów, które mają miejsce w opuszczonych komnatach pałacu. Najbardziej przerażającym świadectwem tych wydarzeń jest historia Wandy, siostry Freda, która pewnej nocy została zaatakowana przez niewidzialną istotę – czuła na szyi lodowate palce, jakby ktoś próbował ją udusić, a na jej skórze pojawiły się ślady tajemniczego uścisku. Den, sceptyczny wobec teorii o zjawiskach nadprzyrodzonych, postanawia sam sprawdzić, co dzieje się w posiadłości. Nocą zaczyna swoje własne dochodzenie i staje się świadkiem niesamowitych wydarzeń. W zamkniętym pokoju rozlegają się kroki, drzwi otwierają się same, a w ciemności pojawiają się złowrogie, hipnotyzujące oczy. Tajemnicza zjawa zdaje się mieć własne intencje – wypowiada złowieszcze słowa: „Poznasz ty mnie!”. Mimo prób racjonalnego wyjaśnienia, detektyw zaczyna się zastanawiać, czy rzeczywiście ma do czynienia z siłami nieczystymi. Wraz z postępem śledztwa Den odkrywa, że tajemnica pałacu może mieć związek z jego przeszłością i dawnymi wydarzeniami, które odcisnęły się piętnem na historii rodziny Podbereskich. Trop prowadzi do starego zapomnianego spisku, zaginionych dokumentów i prawdopodobnego morderstwa, które nigdy nie zostało wyjaśnione. Czy upiorny dom faktycznie jest nawiedzony? A może ktoś wykorzystuje atmosferę grozy, by osiągnąć własne cele?

To thriller, który powoli, ale skutecznie wciąga. Klimat małej miejscowości, stare tajemnice i poczucie, że „tu nic nie jest takie, jak się wydaje”, robią swoje. Fabuła rozwija się spokojnie, ale napięcie narasta z każdym rozdziałem. Dobra propozycja na długie słuchanie – mroczna, nieoczywista i zostająca w głowie po zakończeniu. 🎧

Mroczny thriller Marty Guzowskiej z fabułą, która zdecydowanie nadawałaby się do serialu “Kości”. Małe miasteczka mają to do siebie, że zazwyczaj to one są centrum niewyobrażalnych dla ludzi historii. Dawno nie czytałam polskich kryminałów, dlatego “Czarne światło” jest lekką odmianą na tym bookstagramie. Marta Guzowska opisała naprawdę dobrze całą historię. Jeśli chodzi o bohaterów - Mario Ybl (czytajcie jego nazwisko tak, jak chcecie) zaskoczył mnie swoją cynicznością i poziomem sarkazmu (uwierzcie mi na słowo, że ten facet nie potrafi powstrzymać się od złośliwych komentarzy). Dosłownie wszędzie zauważa głupotę ludzi, czego również nie jest w stanie nie oceniać. Adam - współpracownik antropologa - jest osobą zapatrzoną w swoją pracę i zdecydowanie człowiekiem naiwnym. Dziewczyna profesora (choć każdy nazywa go jego narzeczoną) - Pola, ma w sobie więcej cierpliwości niż przedszkolanki, naprawdę. Codziennie znosi postękiwania mężczyzny, zajmuje się jego terapią. Przez większość książki dosłownie zastanawiałam się czemu ona nie rzuciła Mario i nie wyjechała. Skoro opisywanie głównych bohaterów mam już za sobą (nie wysilę się, by wspomnieć o Rudej, Maurycym i całej reszcie, bo popsułabym Wam największą zabawę) to może warto teraz zająć się okładką. Cóż, jest ona na pewno nietuzinkowa - buszuję w książkach od dawna, a z taką jeszcze się nie spotkałam. Można więc powiedzieć, że Paweł Panczakiewicz wykonał porządną grafikę. Teraz nie pozostaje mi nic innego, jak zaprosić Was do tej książki Marty Guzowskiej. “Czarne światło” zdecydowanie jest dobrym kryminałem wartym uwagi i powinien zachwycić fanów tego gatunku.

Ina Fisher to młoda dziennikarka która jako wolny strzelec pisze drobne artykuły do gazet i pewnego dnia natrafia na informację o zaginięciu dawnej koleżanki ze szkoły Agnieszki Rutkowskiej. Mimo że dziewczyny nie pałały do siebie sympatią w latach szkolnych Ina postanawia rozpocząć dziennikarskie śledztwo w sprawie zaginięcia Agnieszki która była psychologiem. Okazuje się że ludzie którzy kiedykolwiek się zetknęli z panią psycholog nie pałają do niej sympatią i każdy z nich miał powód do przyczynienia się do jej zaginięcia. Niech was nie zwiedzie tytuł książki LOVE który sugeruje romans , to jest thiller psychologiczny z wątkiem kryminalnym ,pojawia się również wątek przemocy domowej z tragicznymi skutkami . Ale najlepsze jest zakończenie które wbiło mnie w fotel i nie daje o sobie zapomnieć . Polecam

Miła odmiana od ostatnich książek. Chociaż zdarzały się obrzydliwe sceny typu facet zdejmuje swojej zmarłej żonie kolczyki i przebija nimi sobie uszy, ale w takim ogólnym spojrzeniu na całość ciężko się oderwać i szybko się czytało. Przykre jest to jak ludzie mogą się znienawidzić po pięciu latach małżeństwa chociaż wcześniej połączyła ich szaleńcza miłość. Pod koniec książki okazało się, że nawet szybciej... Czytając opis nie spodziewałam się, że to będzie taka akcja. Takie odgrywanie roli... przez jedną osobę. Takiego zakończenia też się nie spodziewałam i w sumie tego czyja to faktycznie była wina też. Chciałabym też przeczytać książkę, którą pisała Elżbieta 😃 Zdarzenia po części pokrywały się z tym co się działo między Michałem a nią, ale jednak ta jej książka była osadzona w innych latach i troszkę inaczej to wszystko wyglądało.