Piotr Bolc

Kolejny raz spotkałem się z detektywem o pseudonimie Ik­s — człowiekiem nieidealnym, nie mającym za cel życiowy, by zbawić świat od złego. Najczęściej chce po prostu przetrwać dzień bez większych strat. A może nawet - choć to niełatwe - zrozumieć samego siebie. To właśnie zderzenie cynizmu i kruchej wrażliwości sprawia, że postać Ik­sa tak dobrze rezonuje z czytelnikiem. Jest jak człowiek stojący na granicy pomiędzy lojalnością a wygodą, prawdą a tym, co pozwala zasnąć w nocy, pragnieniami innych, a swoim świętym spokojem. Może dlatego tak go polubiłem i… troszkę się za nim stęskniłem? ---------- Iks otrzymuje z pozoru proste zlecenie – ma obserwować pewną kobietę. Kiedy do gry wchodzą gangi, skorumpowane układy i ludzie, których głosy nie pozostawiają po sobie nic poza tytułową ciszą, okazuje się, że banalność tego zlecenia roztrzaskuje się jak lustro na tysiące kawałków. Wraz z Iksem wkroczyłem na gangsterski szlak. Akcja rozpędzała się rytmicznie, ale nie chaotycznie. Autor dawkować tempo. Pomiędzy pościgami i potyczkami znajdywałem chwile na oddech, krótką refleksję, moment zawieszenia… Ta historia nie epatuje brutalnością. Przemoc pojawia się tam, gdzie jest potrzebna, a każda kula, każdy cios ma swoje konsekwencje. Nie ma tu akcji dla samej akcji. Jest za to przestrzeń nie tyle geograficzna, ile moralna - pełna zaułków, z których trudno zawrócić. Emocje, jak gęsta mgła omiatały mnie zaciskając się coraz mocniej wokół mojego ciała. Balansując między strachem a wiernością samemu sobie, przemierzałem strony tej opowieści. ---------- Są książki, które zaczynają się niepozornie, niemal szeptem informują czytelnika, że coś się zaczęło. Kończą się natomiast jak echo w opuszczonym tunelu - długo wybrzmiewają w głowie czytelniku, drażnią, domagają się uwagi. Ta książka należy właśnie do takich historii. Nie udaje literatury „wysokiej”, a jednak potrafi być boleśnie celna i zaskakująco refleksyjna I właśnie dlatego lubię sięgać po książki Piotra Bolca.