Miłość Pat

Interesująca i wzruszająca.

Interesująca i wzruszająca.

Ach, jak to się przyjemnie czytało.

Ach, jak to się przyjemnie czytało.

Kontynuacja przygód Pat ze Srebrnego Gaju okazała się dla mnie sporym rozczarowaniem i w mojej ocenie finalnie nudnym i niepotrzebnym rozciąganiem akcji w czasie, która mimo przytoczonych różnych meandrów losu głównej bohaterki, tak czy siak, sprowadził Czytelnika do raczej dość oczekiwanego miejsca i spodziewanej kulminacji wydarzeń..

Tym razem spotykamy Pat jako dziewczynę wkraczającą w piękne lata młodej kobiecości. Największy ładunek emocjonalny, jaki nałożony jest w tej części kontynuacji, polega na rozłamie uczuć dziewczyny pomiędzy wyborem między ukochanym domem a poszukiwaniem właściwego partnera życiowego.

Osobiście nie rozumiem wręcz tego bolesnego przywiązania do domu rodzinnego. Owszem, jestem w stanie zaakceptować lojalność wobec członków rodziny i wobec tych wszystkich doświadczeń i przygód na przestrzeni Srebrnego Gaju, niemniej, ten dom stał się obsesją Pat do absurdalnych granic możliwości, do granic, które zaczęły mocno ograniczać i zamykać dziewczynę na inne, nowe doświadczenia życiowe związane z osobistym rozwojem, kształceniem czy poznawaniem i zacieśnianiem nowych relacji międzyludzkich. 
I dalej idąc, ta kwestia uczuciowa młodej Pat była trudnym orzechem do zgryzienia dla jej najbliższych, ponieważ wszystkim członkom rodziny zależało na dobru ukochanej Pat, życzyli jej w życiu jak najpiękniej, ale widzieli, że żaden z pojawiających się kandydatów na potencjalnego męża nie przypada dziewczynie do gustu, czy to za sprawką naturalnych i spontanicznych splotów towarzyskich, czy lekko inicjowanych przez bliskich. I tak naprawdę wydaje mi się, że życie domowe, a najprędzej sam dom staje się czynnikiem mocno izolującym Pat, choć wydaje mi się też, że i w tej uczuciowej kwestii dziewczyna zaczyna mnie drażnić, coraz bardziej wybrzydza, doszukuje się elementów eliminujących kandydatów, odrzuca jednego po drugim, czasami słusznie, a czasami tak lekką ręką, traktując mężczyzn przedmiotowo, jakby można było ich wymieniać jak rękawiczki.

W tej powieści przestałam darzyć Pat sympatią. Może z jednej strony autorka chciała przedstawić losy Pat, aby wskazać jej nieuchronne od dawna pisane i oczekiwane przez odbiorcę przeznaczenie, niemniej w całokształcie, czyli cała droga dorastania Pat i sposób przedstawienia dokonywanych przez nią wyborów, był dłużącą się i frustrującą przygodą dla samego Czytelnika. Z jednej strony te nerwy i antypatia do bohaterki były związane z obsesyjnym i chorym przywiązaniem do domostwa w Srebrnym Gaju, ponad wątki rodzinne, a dwa, żonglowanie pierwiastkiem męskim, wybrzydzanie, niezdecydowanie i niepoważne, wręcz infantylne podejście do związków. 
Myślę, że finalnie Czytelnik otrzymuje to, czego życzyłby bohaterce od samego początku jej historii, niemniej na tym etapie, to już nie jest współweselenie się, a raczej życzliwe i kulturalne poklepywanie bohaterki po plecach z ogromną pobłażliwością i współczuciem wobec jej naiwnego, choć nie do końca świadomego poigrywania z losem oraz obawą co do jej stałości i stabilności związanej z przyszłością...

Kontynuacja przygód Pat ze Srebrnego Gaju okazała się dla mnie sporym rozczarowaniem i w mojej ocenie finalnie nudnym i niepotrzebnym rozciąganiem akcji w czasie, która mimo przytoczonych różnych meandrów losu głównej bohaterki, tak czy siak, sprowadził Czytelnika do raczej dość oczekiwanego miejsca i spodziewanej kulminacji wydarzeń..

Tym razem spotykamy Pat jako...

Magiczna, jak wszystko co wyszło spod pióra Maud 🩷

Magiczna, jak wszystko co wyszło spod pióra Maud 🩷

Uwielbiam wracać do książek Lucy Maud Montgomery...to dla mnie sentymentalna, i magiczna podróż...i przypomnienie, jak piękny jest otaczający nas świat...i to ciepło domowej kuchni...i te piękne opisy przyrody...i Ci bohaterowie, jak żywi...
Będę tęsknić za Pat... nawet jeśli czasami mnie irytowała...

Uwielbiam wracać do książek Lucy Maud Montgomery...to dla mnie sentymentalna, i magiczna podróż...i przypomnienie, jak piękny jest otaczający nas świat...i to ciepło domowej kuchni...i te piękne opisy przyrody...i Ci bohaterowie, jak żywi...
Będę tęsknić za Pat... nawet jeśli czasami mnie irytowała...

[1935]
Tak jak sobie obiecywałam, drugi tom o Pat okazał się dla mnie znacznie bardziej interesujący, chociaż jednocześnie widzę wszystkie powody, dla których cała dylogia budzi kontrowersje: wybitnie bierna bohaterka, której na dobrą sprawę nie jest dane naprawdę podjąć żadnej decyzji w całej książce; nierówny rytm historii, która przez pierwszą połowę człapie sobie przez idylliczne ogrody, lasy, zapiekanki z kiełbasą i konfitury, by potem nagle przyspieszyć i wpaść w wir coraz bardziej przygnębiających nieszczęść i tragedii; snobizm i elitaryzm, widoczne w tym, jak jest traktowana przez narratora gruba (choć skądinąd sympatyczna) Merle Merridew czy ordynarna May Binnie; recykling motywów z poprzednich książek (Rae chwilami zbyt wiele czerpie z Phil Gordon, odwiedziny księżnej Medchester pachną odwiedzinami sławnej pisarki w "Ani z Avonlea"); niesłabnąca obsesja Pat na punkcie Srebrnego Gaju i długa nieobecność Hilary'ego.

Wszystkie potencjalne wady tej książki mają jednak swoje uzasadnienie i decydują o jej charakterze (no, może z wyjątkiem tego snobizmu). Jeśli uwierzy się w pierwszą, idylliczną połowę, wtedy druga, bardziej depresyjna, odpowiednio zagra na emocjach. Obsesja Pat i jej chorobliwy lęk przed zmianą działają znacznie lepiej (tzn. mniej irytująco) jako opóźniacze happy endu niż duma i problemy z komunikacją w serii o Emily. Jednocześnie przez całą książkę, nawet w momentach najszczęśliwszego domatorstwa, daje się wyczuć podskórny niepokój, świadomość, że gniazdko uwite przez Pat nie może być trwałe i że za cenę małego, znajomego szczęścia może ona stracić szansę na szczęście wielkie. Dodatkowo Hilary jest znacznie bardziej wiarygodny jako nieobecny amant niż Teddy w "Emily's Quest" (właściwie cała powieść jest bardziej wiarygodna niż "Emily's Quest", podejmując wiele z tych samych motywów).

Służąca Judy jest tutaj jeszcze lepszą i barwniejszą postacią niż w pierwszym tomie (chociaż wkurzył mnie niemożebnie wątek jej podróży do Irlandii),dzielnie sekundują jej parobek Tillytuck i żywiołowa Rae.

Sama Pat jest rzeczywiście potwornie bierna, unieruchomiona przez własne lęki i przywiązania, ale nie nazwałabym jej postacią płaską czy bladą. I może rzeczywiście szkoda, że nigdy z własnej inicjatywy nie uczy się naprawdę kochać czegoś poza Srebrnym Gajem, tylko zostaje do tego zmuszona... Ale przypomniało mi to motyw szarży jednorożców z "Podziału ostatecznego" Lewisa.

Można też odczytywać tę książkę w kluczu postępującej depresji samej Montgomery, oczywiście.

[1935]
Tak jak sobie obiecywałam, drugi tom o Pat okazał się dla mnie znacznie bardziej interesujący, chociaż jednocześnie widzę wszystkie powody, dla których cała dylogia budzi kontrowersje: wybitnie bierna bohaterka, której na dobrą sprawę nie jest dane naprawdę podjąć żadnej decyzji w całej książce; nierówny rytm historii, która przez pierwszą połowę człapie sobie przez...

Kocham te stare wydania i ich przeurocze okładki.

Kocham te stare wydania i ich przeurocze okładki.

Z całym szacunkiem, ale to Pat, a nie Ania jest moją ulubioną bohaterką z książek Lucy Maud Montgomery, które miałam okazję przeczytać.
Za każdym razem, kiedy czytam tę książkę, mam wrażenie, że gdyby Pat istniała naprawdę, byłybyśmy świetnymi przyjaciółkami.
Uwielbiam Srebrny Gaj, to miejsce kojarzy mi się z przytulnym domem, rodzinnym ciepłem i szczęściem. Srebrny Gaj jest taki swojski...

Ta książka jest niesamowita, magiczna. Mam do niej ogromny sentyment i uwielbiam wracać do tej książki i czytałam ją już kilka razy. To zdecydowanie moja comfort book! Wystarczy mi sama myśl o niej, żeby poczuć się lepiej!

Baśniowość tej książki zawsze ujmuje mnie za serce i sprawia, że czuję się jakbym znów była dzieckiem. Pozwala choć na chwilę zapomnieć o zwykłym świecie i przenieść się do cudownego, pełnego harmonii miejsca!

Polecam wszystkim! 💚

Z całym szacunkiem, ale to Pat, a nie Ania jest moją ulubioną bohaterką z książek Lucy Maud Montgomery, które miałam okazję przeczytać.
Za każdym razem, kiedy czytam tę książkę, mam wrażenie, że gdyby Pat istniała naprawdę, byłybyśmy świetnymi przyjaciółkami.
Uwielbiam Srebrny Gaj, to miejsce kojarzy mi się z przytulnym domem, rodzinnym ciepłem i szczęściem. Srebrny Gaj...

Drugi i ostatni tom perypetii Pat Gardiner. Dorosła Pat trochę jakby wbrew sobie poszukuje partnera życiowego. Panicznie boi się zmian. Nieuchronne zmiany nadchodzą, co stanowi dla Pat prawdziwą tragedię.
Ten tom podobał mi się bardziej niż pierwszy. Psychika głównej bohaterki została skonstruowana mistrzowsko. Jest coś takiego w tej powieści, co powoduje, że wciąga i nie można się od niej oderwać. Cała Montgomery.

Drugi i ostatni tom perypetii Pat Gardiner. Dorosła Pat trochę jakby wbrew sobie poszukuje partnera życiowego. Panicznie boi się zmian. Nieuchronne zmiany nadchodzą, co stanowi dla Pat prawdziwą tragedię.
Ten tom podobał mi się bardziej niż pierwszy. Psychika głównej bohaterki została skonstruowana mistrzowsko. Jest coś takiego w tej powieści, co powoduje, że wciąga i nie...

Kocham tę książkę, jest nasączona taka magią. Miłością do domu,ciepłem i cudownymi historyjkami. Klimat pochłania w całości tak, że aż chce się wskoczyć do kuchni Judysi po małe "co nieco"
Końcówka była strasznie smutna, płakałam przez odstanie 30 stron, jeśli Maud chciała kiedyś wydobyć z czytelnika takie emocje to udało jej się to na mnie aż za dobrze.
Na zawsze zostanie w moim sercu❤️‍🩹

Kocham tę książkę, jest nasączona taka magią. Miłością do domu,ciepłem i cudownymi historyjkami. Klimat pochłania w całości tak, że aż chce się wskoczyć do kuchni Judysi po małe "co nieco"
Końcówka była strasznie smutna, płakałam przez odstanie 30 stron, jeśli Maud chciała kiedyś wydobyć z czytelnika takie emocje to udało jej się to na mnie aż za dobrze.
Na zawsze zostanie...