Tajemnica błękitnego ekspresu

Kolejna powieść Christie. Znów nieco inny rodzaj narracji. Wielu nie podołałoby napisaniu tylu książek i utrzymaniu zainteresowania u czytelnika. Agatha Christie nadal potrafi przedstawić coś świeżego. Wyśmienita.

Kolejna powieść Christie. Znów nieco inny rodzaj narracji. Wielu nie podołałoby napisaniu tylu książek i utrzymaniu zainteresowania u czytelnika. Agatha Christie nadal potrafi przedstawić coś świeżego. Wyśmienita.

Poirot jak zwykle błyskotliwy, ale cała historia nie rzuciła na kolana.

Poirot jak zwykle błyskotliwy, ale cała historia nie rzuciła na kolana.

Historia przedstawiona w tej książce była chyba trochę bardziej rozbudowana niż w poprzednich częściach. W sumie ciekawa intryga, aczkolwiek nie jakaś wybitna (były na pewno ciekawsze).
Słuchałam audiobooka w interpretacji Pani Danuty Stenki i nie do końca leży mi jej styl czytania. Zdecydowanie lepiej wypada Pan Krzysztof Gosztyła.

Historia przedstawiona w tej książce była chyba trochę bardziej rozbudowana niż w poprzednich częściach. W sumie ciekawa intryga, aczkolwiek nie jakaś wybitna (były na pewno ciekawsze).
Słuchałam audiobooka w interpretacji Pani Danuty Stenki i nie do końca leży mi jej styl czytania. Zdecydowanie lepiej wypada Pan Krzysztof Gosztyła.

8.5!

8.5!

Tradycyjnie - przyjemnie się czytało, chociaż jest parę naciąganych zdarzeń.

Tradycyjnie - przyjemnie się czytało, chociaż jest parę naciąganych zdarzeń.

Dwa lata temu powzięłam mocne postanowienie, że chcę bliżej zapoznać się z twórczością Agaty Christie i zdecydowałam się przeczytać po kolei wszystkie jej książki, w których występuje Hercules Poirot. Pierwsze tomy zdawały się być zapowiedzią doskonałej kryminalnej przygody, ale wtedy pojawiła się „Wielka Czwórka”, która odciągnęła mnie od autorki na prawie rok. Tamta książka bardzo mi się nie spodobała i bałam się, że z kolejną jej powieścią może być podobnie. Spoiler alert – na szczęście się myliłam.

Tym razem nasz jajogłowy detektyw musi rozwiązać sprawę śmierci bogatej kobiety, która ginie podczas podróży pociągiem – Błękitnym Ekspresem. W roli pomocników Herculesa występują tym razem zrozpaczony ojciec ofiary oraz młoda kobieta, Katarzyna, którą biedna nieboszczka poznała w trakcie podróży.

Będę z Wami szczera – pierwszych kilkadziesiąt stron nie angażowało mnie w ogóle i byłam już bliska porzucenia lektury. Na szczęście zmieniło się to w chwilą, gdy na scenę wkroczył wreszcie niezrównany Poirot i zaczął prowadzić śledztwo.
Czy domyśliłam się, kto okazał się winny zbrodni? Ha, oczywiście, że nie. Co więcej, tym razem nie miałam nawet żadnych podejrzeń, więc zakończenie mnie zaskoczyło i z wypiekami na twarzy czytałam wyjaśnień Herculesa, który objaśnia, jak wpadł na trop sprawcy.

„Zagadka Błękitnego Ekspresu” – jak i pozostałe kryminały Christie – momentami może irytować współczesnego czytelnika przez sam fakt ukazania realiów oraz stereotypów dotyczących kobiet i mężczyzn. Czy jednak miałoby to razić na tyle, aby odbierać tej powieści kilka gwiazdek? Absolutnie nie. Książka stoi bowiem mocno na solidnych nogach, którymi jest wyśmienicie poprowadzona sprawa kryminalna, cała intryga oraz satysfakcjonujące i zaskakujące zakończenie.

Po kolejny tom na pewno sięgnę już szybciej aniżeli po ten.

Dwa lata temu powzięłam mocne postanowienie, że chcę bliżej zapoznać się z twórczością Agaty Christie i zdecydowałam się przeczytać po kolei wszystkie jej książki, w których występuje Hercules Poirot. Pierwsze tomy zdawały się być zapowiedzią doskonałej kryminalnej przygody, ale wtedy pojawiła się „Wielka Czwórka”, która odciągnęła mnie od autorki na prawie rok. Tamta...

Znów powieść Agathy Christie, znowu Hercules Poirot na tropie, a także ponownie pociąg pełen tajemnic. Choć tym razem ten nieco mniej słynny. „Zagadka Błękitnego Ekspresu” możne nie zasłynęła jakimiś nadzwyczajnymi zwrotami akcji, lecz wciąż jest przyjemną kryminalną zagadką gwarantującą kilka miło spędzonych godzin nad lekturą.

Niektóre przedmioty uznane są za przeklęte. Wiele klejnotów przynosi zgubę swym właścicielom. Pośród nich znajduje się niesławne Serce Płomienia – rubin mający się znajdować w naszyjniku należącym niegdyś do samej carycy Katarzyny. Gdy pożądana przez wielu błyskotka znajduje nowego nabywcę, w półświatku zaczynają rozbrzmiewać szepty. Drogocenne kamienie trafiają w ręce córki amerykańskiego milionera. Jednak kiedy wyrusza w podróż Błękitnym Ekspresem, miejsce ma tragedia. Zostaje zamordowana, a szkatułka z biżuterią rozpływa się w powietrzu… Szczęściem w nieszczęściu okazuje się, że felernym pociągiem jechał także Hercules Poirot. Przed małym Belgiem nie ukryją się nawet największe tajemnice.

Czyta się to wszystko dobrze. Tak jakby. Wadą tej powieści jest jej początek, który się dłuży. Nim dotrzemy do zbrodni i zajmiemy się rozruszaniem szarych komórek, przez kilkadziesiąt stron czytamy o przechodzeniu klejnotów z rąk do rąk, a także problemach pewnego bardzo nieudanego małżeństwa z rozsądku. Później też nie ma aż takich emocji, jak w niektórych innych książkach autorki, choć szczęśliwie akcja się przynajmniej zagęszcza. Przyjemnie się ogląda kolejne perypetie Poirot oraz Katarzyny, która przypadkiem zaplątała się w pełną tajemnic tragedię. Rozwiązanie tego wszystkiego jest połowicznie łatwe, choć większą wskazówką są przemyślenia i dobroduszne sugestie belgijskiego detektywa, niż faktycznie pozostawione ślady. Nie czułam jakiejś wielkiej satysfakcji z zakończenia, choć muszę stwierdzić, że całościowo to po prostu taka przyjemna, niezobowiązująca lektura.

„Tajemnica Błękitnego Ekspresu” nie wyróżnia się jakoś szczególnie spośród książek Christie. To pozycja raczej dla tych, którzy już i tak lubią twórczość autorki – jako tytuł na start raczej bym jej nie polecała. Ode mnie 7/10, choć podkreślam, że nie jest to tytuł zachwycający.

Znów powieść Agathy Christie, znowu Hercules Poirot na tropie, a także ponownie pociąg pełen tajemnic. Choć tym razem ten nieco mniej słynny. „Zagadka Błękitnego Ekspresu” możne nie zasłynęła jakimiś nadzwyczajnymi zwrotami akcji, lecz wciąż jest przyjemną kryminalną zagadką gwarantującą kilka miło spędzonych godzin nad lekturą.

Niektóre przedmioty uznane są za przeklęte....

Uwielbiam kryminały retro!

Uwielbiam kryminały retro!

Książka rozpoczyna się dosyć długim wprowadzeniem, ale z mego punktu widzenia dzięki tej rozbudowanej fabule poznajemy bliżej bohaterów tej książki „Zagadka Błękitnego Ekspresu” Agathy Christie, która wprowadziła mnie do historii i dla głównych wątków. Wszystko toczy się w tajemniczym klimacie. W tej opowieści możemy przeczytać historię o pieniądzach, dla których człowiek jest w stanie zrobić wiele (jeśli nie wszystko),o braku pohamowań osób z "wyższych sfer", ale także o miłości, która może zmienić wiele w mężczyźnie.

Amerykański milioner Rufus Van Aldin ma tylko jedną słabość: swoją córkę Ruth. Ona natomiast ma aż dwie słabości: klejnoty i niebezpiecznych mężczyzn. Ojcowski prezent, rubin Serce Płomienia, nie przyniesie jej szczęścia. Zostaje zamordowana w przedziale Błękitnego Ekspresu, a klejnot skradziony. Wszystkie poszlaki wskazują na męża bogatej dziedziczki, który w chwili jej śmierci staje się spadkobiercą ponad dwóch milionów dolarów.
To, że pociąg może stać się miejscem zbrodni, nie było dla mnie zaskoczeniem.

Kto zamordował córkę milionera? Gdzie jest Serce Płomienia?

Błękitnym Ekspresem podróżuje również Katarzyna Grey, która ostatnia widziała ofiarę przy życiu.
Od jej zeznań Herkules Poirot zaczyna swoją pracę. Hercules Poirot, mistrz dedukcji poprzez uważną obserwację i eliminacje kolejnych podejrzanych w końcu, jak zawsze, dochodzi do prawdy. Jedyne co mu w tym pomaga to jego szare komórki.

Cytat:
„Są rzeczy, które jeszcze się nie zdarzyły, a już rzucają swój cień na nasze życie”. (s. 188)

Książka rozpoczyna się dosyć długim wprowadzeniem, ale z mego punktu widzenia dzięki tej rozbudowanej fabule poznajemy bliżej bohaterów tej książki „Zagadka Błękitnego Ekspresu” Agathy Christie, która wprowadziła mnie do historii i dla głównych wątków. Wszystko toczy się w tajemniczym klimacie. W tej opowieści możemy przeczytać historię o pieniądzach, dla których człowiek...

Klasyka sama w sobie

Klasyka sama w sobie