Tajemnica bogów

Jeny, po drugim tomie, który całkiem przypadł mi do gustu spodziewałam się fajnego finału, a nie dość, że w ogóle nie mogłam się w tą książkę wgryźć, to jeszcze kompletnie mnie nie interesowała, wynudziła i wymęczyła. No i nie zapominajmy, że pogubiłam się na początku kompletnie. Jako zakończenie trylogii kompletnie bez wyrazu i efektu wow, od był sobie tom. Całość - kompletnie nie moja tematyka, ale nie pozwalam sobie zamykać się w czterech komfortowych ścianach i wypycham poza strefę komfortu i gdyby to było zbudowane inaczej, gdyby autor nie był takim skrajnym mizoginistą i gdyby wywalić te encyklopedyczne wstawki mogłoby być naprawdę fajne. A tak? Szkoda czasu.

Jeny, po drugim tomie, który całkiem przypadł mi do gustu spodziewałam się fajnego finału, a nie dość, że w ogóle nie mogłam się w tą książkę wgryźć, to jeszcze kompletnie mnie nie interesowała, wynudziła i wymęczyła. No i nie zapominajmy, że pogubiłam się na początku kompletnie. Jako zakończenie trylogii kompletnie bez wyrazu i efektu wow, od był sobie tom. Całość -...

IG:ksiazki_wloczykija
Ta część stanowi dynamiczne zakończenie fascynującej "Trylogii Bogów". Akcja rozwija się na tajemniczej wyspie, gdzie dwunastu bogów greckiej mitologii pełni rolę nauczycieli w wyjątkowej szkole. Ich celem jest kształtowanie ludzkiej woli przeżycia, budzenie kreatywności i rozwijanie świadomości. To wyjątkowe połączenie przygody, suspensu i humoru sprawia, że lektura wciąga od pierwszej strony.

Werber z sukcesem łączy elementy mitologii greckiej z nowoczesnym spojrzeniem na ludzką naturę. Bohaterowie to nie tylko postacie z mitologii, ale także przemyślenia i wyzwania współczesnego świata. Narracja ukazuje, jak bogowie starają się przekazać ludziom tajniki życia, inspirując ich do tworzenia, budowy cywilizacji i rozwijania się duchowo.

Język autora jest płynny, a styl narracji lekki, co sprawia, że czytelnik może w pełni zanurzyć się w fantastycznym świecie Aeden. Dialogi są błyskotliwe, a opisy miejsc i postaci wywołują wyjątkowe wrażenia. Werber umiejętnie łączy elementy humorystyczne z głębszymi refleksjami na temat ludzkiego bytu.

To nie tylko opowieść o mitologicznych postaciach, ale także o ludziach, ich aspiracjach, marzeniach i walce z własnymi ograniczeniami. Wątki emocjonalne są równie silne co elementy przygodowe, co czyni książkę dostępną i satysfakcjonującą zarówno dla miłośników mitologii, jak i tych, którzy poszukują ciekawego spojrzenia na ludzkie doświadczenie.

Zakończenie spełnia moje oczekiwania, oferując zarówno rozstrzygnięcia wątków fabularnych, jak i momenty refleksji nad sensem egzystencji.

IG:ksiazki_wloczykija
Ta część stanowi dynamiczne zakończenie fascynującej "Trylogii Bogów". Akcja rozwija się na tajemniczej wyspie, gdzie dwunastu bogów greckiej mitologii pełni rolę nauczycieli w wyjątkowej szkole. Ich celem jest kształtowanie ludzkiej woli przeżycia, budzenie kreatywności i rozwijanie świadomości. To wyjątkowe połączenie przygody, suspensu i humoru...

Zakończenie trochę lepsze niż poprzednie części ale dalej siè czytelnik gubi w tym wszystkim. Dla tych co chcą ...

Zakończenie trochę lepsze niż poprzednie części ale dalej siè czytelnik gubi w tym wszystkim. Dla tych co chcą ...

Do przeczytania "Tajemnicy Bogów" zachęcił mnie wielce uczony wstęp i pasująca do owego okładka a bardzo okazyjna cena sprawiła że kupiłem właśnie tę książkę. Lecz gdy tylko wgłębiłem się w jej treść, moje zaciekawienie a nawet entuzjazm szybko minął.

Pozycji brak głębi i klimatu, wszystko w niej wydaje się być sztuczne, naciągane a nawet dziwne. Raczej ubogie słownictwo w połączeniu z użyciem prostych środków stylistycznych, nie przekonuje do opowiadanej historii.
Nie sposób wyobrazić sobie odczuć bohaterów, których osobowość wydaje się być zaburzona. Łatwo zauważyć brak konsekwencji w ich nieprzekonującej literackiej kreacji. Byli tylko ludźmi nagle stając się "bogami". Władającymi krainami zamieszkanymi przez tysiące ludzi, ludzi zdanych na ich łaskę, lub gniew.
Nie mam nic do francuzów, ale wszyscy bogowie okazują się być znanymi przedstawicielami tej nacji.

Do tego dochodzi wtórność, wiele elementów powieści autor nieudolnie upodabnia do twórczości Ricka Riordana. Bernard Werber ma niewiele do zaoferowania czytelnikowi, prócz brutalnych scen. Przemyślenia zawarte, w jak ją nazwał "Encyklopedii Wiedzy Relatywnej i Absolutnej" prezentują niziutki poziom.

Zdecydowanie odradzam sięganie po tę pozycję francuskiego pisarza, stawiając 5/10.

Do przeczytania "Tajemnicy Bogów" zachęcił mnie wielce uczony wstęp i pasująca do owego okładka a bardzo okazyjna cena sprawiła że kupiłem właśnie tę książkę. Lecz gdy tylko wgłębiłem się w jej treść, moje zaciekawienie a nawet entuzjazm szybko minął.

Pozycji brak głębi i klimatu, wszystko w niej wydaje się być sztuczne, naciągane a nawet dziwne. Raczej ubogie słownictwo w...

fajna trylogia, swietna lektura na tygodniowy urlop. Chociaż sama końcówka ostatniej części jest przewidywalna

fajna trylogia, swietna lektura na tygodniowy urlop. Chociaż sama końcówka ostatniej części jest przewidywalna

Trzecią część czytało mi się chyba nawet lepiej, niż drugą. Zakończenie mnie trochę zaskoczyło i podziwiam zabieg wciągający czytelnika w proces podejmowania decyzji - przyznaję, dałam się wciągnąć :)
Werber wpadł moim zdaniem na ciekawy i nośny pomysł na powieść filozoficzną. Pochował "wielkie" pytania wśród mitologicznych opowieści i wśród przeżyć ludzi, którzy uczą się być kimś więcej (cokolwiek to znaczy) niż są.

Trzecią część czytało mi się chyba nawet lepiej, niż drugą. Zakończenie mnie trochę zaskoczyło i podziwiam zabieg wciągający czytelnika w proces podejmowania decyzji - przyznaję, dałam się wciągnąć :)
Werber wpadł moim zdaniem na ciekawy i nośny pomysł na powieść filozoficzną. Pochował "wielkie" pytania wśród mitologicznych opowieści i wśród przeżyć ludzi, którzy uczą się...

Godne zakończenie wspaniałego cyklu! Jaki jest sens życia, teoria wszystkiego? A czy to ważne?? Nawet jeśli sensu nie ma, trzeba go sobie wymyślić. świat może być jednocześnie grą w szachy, powieścią, wirtualna rzeczywistością czegoś "ponad", a nawet gigantyczną lazanią. Jesteśmy jedynie atomami wielkiego organizmu - wszechświata, ale ani on, ani bogowie bez nas jako obserwatorów by nie istniał. A we współczesnym świecie nawet bóg wśród śmiertelnych nie ma szans przebicia. Całość jak zwykle wspaniała, jedyny minus to rozwlekłe i dość bezsensowne zakończenie. Powieści i... świata?

Godne zakończenie wspaniałego cyklu! Jaki jest sens życia, teoria wszystkiego? A czy to ważne?? Nawet jeśli sensu nie ma, trzeba go sobie wymyślić. świat może być jednocześnie grą w szachy, powieścią, wirtualna rzeczywistością czegoś "ponad", a nawet gigantyczną lazanią. Jesteśmy jedynie atomami wielkiego organizmu - wszechświata, ale ani on, ani bogowie bez nas jako...

Trzecia część Trylogii Bogów, a może Boskiej Trylogii? Dla jednych na pewno, dla drugich mniej. Zresztą, nie można tego nazwać trylogią, gdyż pełna historia Michaela Pinsona rozgrywa się łącznie w pięciu książkach, zaczynając od Tanatonautów. Tajemnica Bogów wieńczy jego naprawdę długą podróż życiową. Nie będę zdradzał, ani streszczał fabuły, bo ani sam tego nie lubię, ani to nie ma sensu, jedynie wypełnia pole tekstowe.
Sama książka jest ciekawym zakończeniem przygód Michaela - to już napisałem. Jednak jest to nie tylko saga o ludziach przechodzących kolejne stadia świadomości i poznania rzeczywistości. Gdyby skupiała się tylko na tym, byłaby kiepską historyjką nie wartą czytania. To, co zmienia obraz książki, to umiejętnie wplecione przez autora rozważania. O czym? Właściwie o wszystkim. Życiu, powstaniu życia, wpływie innych ludzi na nasze życie (Tanatonauci),losie i perypetiach życiowych, które musimy pokonywać (Imperium Aniołów),o tym, jak nie łatwo jest stworzyć coś i sprawić, by działało, tak jak chcemy (Szkoła Bogów),o losach kolejnych pokoleń, które żyją na naszej kochanej planecie, a jako że nie jest ona wszechbogata, rywalizują oni ze sobą [w ujęciu Raula Razorbaka - to naturalne; w ujęciu Michaela - to niezwykle głupie, a lepsza byłaby współpraca) (Oddech Bogów). Tajemnica Bogów traktuje zaś o samoświadomości, pokazuje że warto wznosić się ponad to, co codzienne i typowe, w poszukiwaniu ostatecznego sensu życia. Wszystkie części traktują też o najważniejszej sile wszechświata: Miłości. Nie tylko kobiety z mężczyzną, lecz także tej szerszej, międzyludzkiej.
To wszystko to trzecia warstwa książki i całej serii. Pierwsza to ciekawe perypetie trochę nieporadnego Michaela. Drugie to udzielenie możliwych odpowiedzi na pytania: czym jest śmierć? czy ktoś kieruje naszymi działaniami? czy istnieje Bóg? A jeśli istnieje, to po co to wszystko stworzył? Czy nie mógł zrobić tego lepiej?

Warstwa druga i trzecia są bardziej wartościowe od pierwszej. I znacznie wzbogacają historię, gdyż zmuszają czytelnika do myślenia. ZA to duży plus.
Minusy? Postać Michaela - irytująco nieporadny, wygląda jakby miał wieczne szczęście w działaniu. Momentami nie zachowuje się jak facet, tylko jak ciamajdowata łajza. Ja wiem, dzisiaj większość facetów jest taka - takie czasy. Jednak wolę w powieściach postaci bardziej idealistyczne, by pokazywały do czego mamy dążyć. Rzeczywistość mam dookoła siebie, wystarczy jej aż zanadto.
Dodatkowy mały minusik: Scena z Hadesem. Najautentyczniejsza, częściowo cyniczna postać, która najrealniej postrzega rzeczywistość i ma najtrafniejsze wartości. Nie wiem czemu została wyklęta przez bohaterów. Może dlatego, że Prawda w Oczy Kole? Jednak sam Hades genialny, podobnie jak Zeus w Oddechu Bogów, więc to de facto plus.

Polecam poczytać. Książka lekka, szybka, wciągająca, wartościowa, a jednak masz po niej ochotę zaszyć się w klasztorze i dogłębnie rozważyć rzeczywistość.

Trzecia część Trylogii Bogów, a może Boskiej Trylogii? Dla jednych na pewno, dla drugich mniej. Zresztą, nie można tego nazwać trylogią, gdyż pełna historia Michaela Pinsona rozgrywa się łącznie w pięciu książkach, zaczynając od Tanatonautów. Tajemnica Bogów wieńczy jego naprawdę długą podróż życiową. Nie będę zdradzał, ani streszczał fabuły, bo ani sam tego nie lubię, ani...

Ocena nieco na wyrost, za styl i zakończenie (powtarzalne, ale interpretowalne inaczej niż do tej pory to widziałam)
http://dla-przyjemnosci.blogspot.com/2015/08/tajemnica-bogow.html

Ocena nieco na wyrost, za styl i zakończenie (powtarzalne, ale interpretowalne inaczej niż do tej pory to widziałam)
http://dla-przyjemnosci.blogspot.com/2015/08/tajemnica-bogow.html