Piano rysuje sufit. Rozmowy o przygodzie
Patronat Patronat - Kategoria:
- literatura piękna
- Format:
- papier
- Seria:
- Poza serią
- Data wydania:
- 2015-02-18
- Data 1. wyd. pol.:
- 2015-02-18
- Język:
- polski
- ISBN:
- 9788380490192
Przygoda jest tym, co pcha nas do działania i nadaje życiu smak. W nowym zbiorze rozmów Agnieszka Drotkiewicz wraz ze swoimi rozmówcami zaprasza Czytelnika do przeżycia przygód: w sentymentalnym ogrodzie Heleny Radziwiłłowej, na największych scenach operowych świata (oraz za ich kulisami),przy stole z Mrożkiem i Opałką, w prywatnej galerii malarstwa Estée Lauder, w warzywniku z Josephem Beuysem, w kuchni Wojciecha Modesta Amaro, w berlińskiej makrobiotycznej restauracji z Imre Kertészem…
Autorka, poruszając się po różnych dziedzinach życia, rozmawia nie tylko o sztuce, ale także o naszym podejściu do ludzkiego ciała. Jej rozmówcy to fascynujące postaci, które dzielą się swoimi doświadczeniami, przemyśleniami i opowieściami o przygodach życia.
Kup Piano rysuje sufit. Rozmowy o przygodzie w ulubionej księgarni
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Szukamy ofert...Polecane przez redakcję
Oficjalne recenzje książki Piano rysuje sufit. Rozmowy o przygodzie
Przez soczewkę przygody…*
Agnieszka Drotkiewicz nie próżnuje. Raz napisze powieść, by znów dla odmiany zaserwować nam inny rodzaj pisarskiej przyjemności. W niecały rok po opublikowaniu fabuły zatytułowanej „Nieszpory” autorka znakomicie przyjętej przez krytykę powieści „Paris London Dachau” przygotowała dla swoich czytelników pasjonujący i niezwykle zajmujący zbiór rozmów z nieprawdopodobnie interesującymi ludźmi. Jak pisarka zaznaczyła w podtytule, w orbicie jej zainteresowań znalazł się wątek życia zawodowego pojętego jako przygoda. Nieważne czy rozmówca absolwentki kulturoznawstwa jest literatem, śpiewakiem operowym, dentystą bądź kucharzem. No bo przecież przygoda jest tym, co pcha nas do działania i nadaje życiu smak. Sprawia, że jest ono dalekie od bylejakości i niesie w sobie ogromny ładunek pozytywnej energii, samozadowolenia czy – w skrajnym przypadku – swoistej autotranscendencji. Tak, to jeszcze możliwe. No bo przecież niektórym z bohaterów tych jakże zajmujących dialogów z całą pewnością niejednokrotnie przyszło pokonywać siebie, czy raczej – by tak rzec – swoje słabości oraz ograniczenia.
Pisarce udało zaprosić do rozmowy osobistości, których odbiorcom kultury przedstawiać zbytnio nie trzeba – przywołując zgodnie z kolejnością umieszczenia wywiadów w publikacji – Anatola Gotryfyda, stomatologa i autora książki „Niebo w kałużach”, który przetrwał piekło II wojny światowej ukrywając się we Lwowie i w Warszawie, znakomicie zapowiadającego się pisarza młodego pokolenia Kaspra Bajona, pieśniarza operowego Mikołaja Zalesińskiego, inspicjenta w Teatrze Wielkim Operze Narodowej Teresę Krasnodębską, historyka sztuki Annę Ewę Czerwińską, architekta krajobrazu Macieja Walczaka, kucharza Wojciecha Modesta Amaro, pisarkę Agnieszkę Wolny-Hamkało, sopranistkę Izabelę Kłosińską, dziennikarkę Dorotą Danielewicz, działaczkę społeczną Iwonę Malicką oraz rehabilitanta – nauczyciela metody Feldenkraisa – Jacka Paszkowskiego.
Jak widać wachlarz zainteresowań oraz przekrój zajęć rozmówców Agnieszki Drotkiewicz są niezwykle urozmaicone. I bardzo dobrze, bowiem ten zawodowy tygiel pozwala stworzyć zróżnicowane spektrum, przez które wraz z interlokutorami autorki „Teraz” możemy spojrzeć na wielki temat dość łatwo pozwalający się spośród tych zajmujących dialogów wyodrębnić. No więc sztuka, bo to ona jest tym właśnie tematem. Co dla mnie najciekawsze, rozmowy oscylujące wokół istoty doświadczania życia jako przygody sprowadzają się częstokroć do niezwykle odkrywczych oraz refleksyjnych, podbudowanych doświadczeniem płynącym z przeżywania konstatacji na jej temat. Nie tylko literatury widzianej, zarówno przez Kaspra Bajona, jak i jego koleżankę po piórze Agnieszkę Wolny-Hamkało, jako po pierwsze – egzystencjalna przygoda, po wtóre – sposób komunikacji, bo przecież nie jest ona medium istniejącym w próżni. Każda z dziedzin sztuki, o których z pasją mówią zaproszeni przez Agnieszkę Drotkiewicz goście to inne przygody. Każda w odmienny sposób zajmująca oraz intensyfikująca życie. Jeżeli weźmiemy w nawias ponowoczesne ustalenia podważające arbitralny sens możemy powiedzieć, iż w życiu rozmówców odsłania się on w pełni bądź co najmniej pozwoli się uchwycić. Sporo uwagi w tej książce poświęcają oni także operze oraz sztukom plastycznym, ale również i obcowaniu z historycznymi ogrodami, które należy odczytywać jako wyraz wrażliwości na estetykę oraz przejaw dobrego smaku, wyczulenia na wysublimowany rodzaj piękna, jakie trudno już dziś spotkać, piękna harmonijnego – i co przykre – nieadekwatnego do chaotycznej współczesności. Zajmująco rozprawiają na ten temat Anna Ewa Czerwińska oraz Maciej Walczak.
Innymi, nie mniej fascynującymi przygodami, tym razem już w wymiarze bardziej egzystencjalnym, mogą stać się zarówno walka z ograniczeniami ciała, jak i zdeterminowane prowadzenie działalności mającej na celu niesienie pomocy innym. Tak więc widać, iż przygodę można różnorako definiować, może ona znaczyć dla każdego coś innego. I w istocie znaczy. Trafnie możemy zamknąć tę krótką refleksję nad zawartością książki „Piano rysuje sufit” słowami autorki: Mam wrażenie, że pisząc, rozmawiając czy też tworząc inne „teksty kultury”, zazwyczaj szukamy tego samego – opowieści, która ma nam przybliżyć siebie samych. Każde doświadczenie niesie bowiem jakiś głębszy wymiar samopoznania. Z każdego działania rodzi się jakiś pożyteczny konkret, który pozwala choć na chwilę unieważnić banalność ludzkiego istnienia, jego tragiczną incydentalność. Przyznam szczerze, iż zazdroszczę rozmówcom Agnieszki, przede wszystkim determinacji w dążeniu do samorealizacji.
Justyna Anna Zanik
Oceny książki Piano rysuje sufit. Rozmowy o przygodzie
Poznaj innych czytelników
183 użytkowników ma tytuł Piano rysuje sufit. Rozmowy o przygodzie na półkach głównych- Chcę przeczytać 108
- Przeczytane 73
- Teraz czytam 2
- Posiadam 7
- 2015 2
- Rozmowy 2
- 2018 1
- Często na półkach (5 książek i więcej autora) 1
- Autobiografie, biografie, listy, pamiętniki, wywiady 1
- Rozwijające 1
OPINIE i DYSKUSJE o książce Piano rysuje sufit. Rozmowy o przygodzie
Jak to czasem sie zdarza, nabylem ksiazke u Daedalusa za cale 6 zlotych a moze nawet mniej, i nie mialem wielkich oczekiwan, a tu prosze, rewelacja! Wywiady z bardzo ciekawymi osobami, niektore bardzo glebokie, niektore plytsze, niektore ciut zagmatwane, niektore ida "do wewnatrz" a niektore "na zewnatrz", ale im blizej konca ksiazki tym ciagle coraz ciekawiej. Uwagi i obserwacje ktore prowokuja dalsze refleksje, a nawet moga czasem zaszokowac. Niektore z tych wywiadow powinne byc przeczytane dwa razy bo az tyle tam tresci. Gratulacje dla autorki!
Jak to czasem sie zdarza, nabylem ksiazke u Daedalusa za cale 6 zlotych a moze nawet mniej, i nie mialem wielkich oczekiwan, a tu prosze, rewelacja! Wywiady z bardzo ciekawymi osobami, niektore bardzo glebokie, niektore plytsze, niektore ciut zagmatwane, niektore ida "do wewnatrz" a niektore "na zewnatrz", ale im blizej konca ksiazki tym ciagle coraz ciekawiej. Uwagi i...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWielce zdumiała mnie nie tyle sama treść, co fakt, iż przyssałam się do tego zbioru wywiadów jak do najlepszego kryminału. Tak zaintrygowały mnie opowieści ludzi niebanalnych, ludzi, którzy wprowadzili mnie w świat teatru, opery, architektury i literatury od strony ogrodu. Osoby te mają dar mówienia całym sobą o całym świecie. Chwała Panu Bogu za takich ludków!
Wielce zdumiała mnie nie tyle sama treść, co fakt, iż przyssałam się do tego zbioru wywiadów jak do najlepszego kryminału. Tak zaintrygowały mnie opowieści ludzi niebanalnych, ludzi, którzy wprowadzili mnie w świat teatru, opery, architektury i literatury od strony ogrodu. Osoby te mają dar mówienia całym sobą o całym świecie. Chwała Panu Bogu za takich ludków!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo tokotnakrecacz.blogspot.com
"(...) zapragnęłam kontynuować swoje rozmowy o życiu, tym razem przez soczewkę przygody. Mam wrażenie, że pisząc, rozmawiając, czy też tworząc inne "teksty kultury", zazwyczaj szukamy tego samego - opowieści, która ma nam przybliżyć świat i siebie samych. Jakkolwiek banalnie by to brzmiało. Jestem też przekonana, że kiedy banał obrasta w konkret, przestaje być banałem."
Dwunastu arcyciekawych ludzi*, jedenaście rozmów o przygodzie, jaką jest dla nich życie i praca zawodowa. Wygląda na to, że nie ma znaczenia, czy jesteś dentystą, śpiewakiem operowym, literatem, kucharzem, architektem krajobrazu, inspicjentem, działaczką charytatywną czy rehabilitantem. Jeśli to, co robisz, jest dla ciebie przygodą życia i potrafisz o tym mówić, wtedy twoje "piano rysuje sufit". I warto z tobą rozmawiać.
Rozmowy przeprowadzone przez Agnieszkę Drotkiewicz są prawdziwie inspirujące - nie tylko poznawczo, pobudzają bowiem także to działania. Działania na rzecz samego siebie, na rzecz przygody. Ich fragmenty pozwalają poczuć metafizykę w wibracjach muzyki, spojrzeć na dzieło sztuki jak na komórkę żywego organizmu i płaszczyznę, której się paradoksalnie - NIE widzi, rozważyć zagadnienie prawdy i fałszu w literaturze. Nic nie jest takie, jakim się wydaje, bo artysta w "cywilu" ma zwykle zupełnie inne oblicze.
Okazuje się bowiem, że inspicjent jest jak saper, bo myli się tylko raz, co nie przeszkadza mu oglądać meczy podczas przedstawień. Wygląda na to, że czasem zamiast poszukiwać nowych, warto odszukać smaki zaginione i przeżyć przygodę po raz kolejny. Dobrze też porozmawiać z człowiekiem ksiażką lub człowiekiem wierszem i spojrzeć na świat przez słomkę, tylko po to, by literatura mogła ją rozsadzić. Warto też poszukać w operze... ciszy, a w rehabilitacji drogi do realizacji marzeń. Proste, prawda?
Dzięki Piano rysuje sufit operowy laik może stać się wielbicielem Don Giovanniego, mieszczuch może zapragnąć wizyty w Arkadii Heleny Radziwiłłowej, a niewybredny smakosz kuchni fastfoodowej nabrać apetytu na powrót do korzeni. Bo czemu nie, w końcu to przygoda.
Nie ma nic w życiu piękniejszego niż samo życie. I tym właśnie są rozmowy Drotkiewicz - afirmacją rzeczywistości i własnej pracy. Umiejętność szukania przygody w rzeczach najmniejszych, to coś, co pozwala na to, by piano, język, estetyka, talent, a nawet choroba - wszystkie rysowały sufit.
* Autorka rozmawiała z Anatolem Gotfrydem, Kasprem Bajonem, Mikołajem Zalasińskim, Teresą Krasnodębską, Anną Ewą Czerwińską, Maciejem Walczakiem, Wojciechem Modestem Amaro, Agnieszką Wolny-Hamkało, Izabelą Kłosińską, Dorotą Danielewicz, Iwoną Malicką oraz Jackiem Paszkowskim.
SKRÓT DLA OPORNYCH
Dla kogo na pewno tak: dla świadomych "użytkowników" kultury, którzy nie boją się nowych wyzwań; wielbicieli opery i jej twórców; koneserzy pięknych wydań i okładek.
Kto powinien omijać: czytelnicy, którzy nie są przyzwyczajeni do formy wywiadu w literaturze faktu; miłośnicy przesadnego porządku i nie mieszania różnych dziedzin kultury, sztuki, czy... życia codziennego w jednej książce.
kotnakrecacz.blogspot.com
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"(...) zapragnęłam kontynuować swoje rozmowy o życiu, tym razem przez soczewkę przygody. Mam wrażenie, że pisząc, rozmawiając, czy też tworząc inne "teksty kultury", zazwyczaj szukamy tego samego - opowieści, która ma nam przybliżyć świat i siebie samych. Jakkolwiek banalnie by to brzmiało. Jestem też przekonana, że kiedy banał obrasta w konkret,...