Osobliwość

Okej, zaczniemy od narzekania.
Miałam dać tej książce 2/10, ale zakończenie jeszcze mnie jakoś zaciekawiło, więc jest 3/10.
Ale zaczynając od początku - co znajdziemy w tymże dziele pisarskim? Znajdziemy naukowców, którzy tłumaczą sobie nawzajem pojęcia, takie jak biały karzeł czy ekosfera, nie wiem, kto tutaj robił większe oczy - oni po dowiedzeniu się czym jest dana gwiazda, czy ja po przeczytaniu tego.
Główny bohater, biolog, ledwo co ma pojęcie o ludzkiej świadomości, w ogóle wydaje się, że on tym biologiem to tylko tak z nazwy jest, bo nie było dosłownie żadnego wątku, gdzie rzeczywiście jego profesja by się jakoś uwidoczniła, z biologią to on miał tyle wspólnego, że jedyne, co zrobił to przeleciał androida, w dodatku scena ta(albo nawet dwie sceny, nie pamiętam) była tak okropnie napisana, że aż nie dałam rady tego czytać i tylko przeleciałam oczami na szybko tekst, pominę już fakt, że wątek ten był KOMPLETNIE zbędny i nic nie wnosił do czegokolwiek, miał on pewnie zbudować jakąś emocjonalną intrygę i zagrać na emocjach czytelnika, jednak cały ten wątek "miłosny" był tak, dosłownie, beznamiętnie napisany, że miałam go całkowicie gdzieś. Na pokładzie statku mamy jeszcze lekarza, który twierdzi, że wszelkie leki to placebo i w sumie to nie trzeba ich brać - to w sumie można potraktować z lekkim przymrużeniem oka, ironią, a przynajmniej mam nadzieję, że z takim zamysłem autor rzeczywiście pisał tę postać.

Teraz trochę "plusów":
Mam wrażenie, że autor chciał się trochę "popisać" swoją wiedzą z zakresu kosmologii, fizyki i innych nauk - fakt, wiedza autora w tym zakresie jest naprawdę duża, jednak nie można oprzeć książki na ciągłym wymienianiu naukowych, powszechnie znanych faktów między postaciami.
Pomysł na fabułę moim zdaniem był świetny, serio - fenomen samoświadomych gwiazd oraz późniejsze zakończenie odnoszące się do hipotezy symulacji, ludzkich "awatarów" - to był moment, w którym poczułam, że nareszcie fabuła się jakoś rozkręca, i co? I nic, koniec, żaden z wątków fabularnych nie był tak właściwie doprowadzony do końca.
Szkoda, naprawdę zmarnowany potencjał, aż bym chciała zobaczyć jakiś re-write tej książki w dłuższej i mniej infantylnej odsłonie.

Okej, zaczniemy od narzekania.
Miałam dać tej książce 2/10, ale zakończenie jeszcze mnie jakoś zaciekawiło, więc jest 3/10.
Ale zaczynając od początku - co znajdziemy w tymże dziele pisarskim? Znajdziemy naukowców, którzy tłumaczą sobie nawzajem pojęcia, takie jak biały karzeł czy ekosfera, nie wiem, kto tutaj robił większe oczy - oni po dowiedzeniu się czym jest dana...

Słaba i naiwna pozycja. Groteskowa i płytka a nawet nieracjonalna. Miała potencjał, ale od połowy zaczęła robić się coraz bardziej idiotyczna. Ale koniec książki już jest totalnym zidioceniem i sprzecznością samej ze sobą. Szkoda.

Słaba i naiwna pozycja. Groteskowa i płytka a nawet nieracjonalna. Miała potencjał, ale od połowy zaczęła robić się coraz bardziej idiotyczna. Ale koniec książki już jest totalnym zidioceniem i sprzecznością samej ze sobą. Szkoda.

Historia zawiązana i rozwijana dość ciekawie, sporo "Sci" zaczerpnietego z pozycjy popularnonaukowych i "Fi" z kanonu gatunku, ale faktycznie zbyt duzo "grzybów w tym barszczu" co pogłębia haos narracyjny jaki sie pojawia pod koniec opowiesci. Wydaje mi sie ze w audiobooku pod koniec brakuje części kluczowego rozdzialu, albo jest to tak niechlujnie napisane.

Historia zawiązana i rozwijana dość ciekawie, sporo "Sci" zaczerpnietego z pozycjy popularnonaukowych i "Fi" z kanonu gatunku, ale faktycznie zbyt duzo "grzybów w tym barszczu" co pogłębia haos narracyjny jaki sie pojawia pod koniec opowiesci. Wydaje mi sie ze w audiobooku pod koniec brakuje części kluczowego rozdzialu, albo jest to tak niechlujnie napisane.

początek jest dość słaby takie "typowe s-f" wręcz przewidywalne, jedynym zaskoczeniem i zwrotem akcji jest sam epilog książki, gdyby nie on dałbym 3/10.

początek jest dość słaby takie "typowe s-f" wręcz przewidywalne, jedynym zaskoczeniem i zwrotem akcji jest sam epilog książki, gdyby nie on dałbym 3/10.

Na początku wystarczająco science, Ale potem zamiast nauki było filozofowanie. Fiction 2/6.

Na początku wystarczająco science, Ale potem zamiast nauki było filozofowanie. Fiction 2/6.

" Prawicowa wizja świata... ale w kosmosie."

" Prawicowa wizja świata... ale w kosmosie."

Kupiłam tę książkę na wyprzedaży wydawnictwa Rebis za pięć złotych i nie uważam, żeby była warta choć grosz więcej. Szkoda mi wręcz papieru, który na nią zmarnowano. Napisana niesamowicie amatorskim i naiwnym językiem. Absolutnie nie rozumiem, jak wydawca przyjął coś takiego - pisałam lepiej do gazetki szkolnej o przygodach mojego kota w szóstej klasie podstawowki. Bohaterowie papierowi, pozbawieni osobowości, śmierć kolejnych postaci wywoływała we mnie tyle emocji co oglądanie schnącej farby. Narrator i główny bohater zarazem to naiwny, rozmiękły nudziarz. Budowana na siłę tajemnica wokół jego tożsamości nie wykrzesała we mnie ani iskry zainteresowania. Autor traktuje czytelnika jak idiotę - naukowcy tłumaczący sobie, co to jest ekosfera, czyli wiedza z podstawówki - hit. Brak fantazji w wymyślaniu realiów świata Domagalski próbuje zapełnić, podając powszechnie znane fakty na temat kosmosu, ale nie na tym polega sci fi. Ostatnie 40 stron to przeładowany pseudometafizyczny bełkot napisany z finezją dwunastolatka. Nie przypominam sobie, żeby jakaś książka mnie aż tak rozczarowała. Druga gwiazdka za epilog, bo te ostatnie dwie strony to jedyne, co mnie zaskoczyło/wywołało pozytywne uczucia. Zmarnowany czas. Nie polecam.

Kupiłam tę książkę na wyprzedaży wydawnictwa Rebis za pięć złotych i nie uważam, żeby była warta choć grosz więcej. Szkoda mi wręcz papieru, który na nią zmarnowano. Napisana niesamowicie amatorskim i naiwnym językiem. Absolutnie nie rozumiem, jak wydawca przyjął coś takiego - pisałam lepiej do gazetki szkolnej o przygodach mojego kota w szóstej klasie podstawowki....

Najsłabszym punktem tej książki jest niestety zakończenie...

Najsłabszym punktem tej książki jest niestety zakończenie...

Przefilozofowane dyrdymały.

Przefilozofowane dyrdymały.

Dariusz Domagalski "Osobliwość" 🚀

Załoga statku zwiadowczego 'Selene' zmierza ku gromadzie kulistej 47 Tucanae. Ich zadaniem jest eksploatacja odkrytych surowców oraz ewentualne sprawdzenie, czy planeta sprzyja odpowiednim warunkom do kolonizacji przez ludzi. Do załogi dołącza Katja zajmująca się kogniwistyką, kobieta zbadać ma działanie błękitnych maruderów - gwiazd.
Spokój i opanowanie szybko pryska, gdy podczas tej wyprawy okazuje się, że wcześniej zostały wysłane ekspedycje przez Federację Solarną ale żadna z nich nie wróciła na Ziemię. Ponadto w niewyjaśnionych okolicznościach zaczynają ginąć załoganci 'Selene'. Czy to sprawka obcych nam istot?

Narratorem jest jeden ze zwiadowców, ale niewiele mogę o nim powiedzieć, bo na początku jest on anonimowy, dopiero pod koniec dowiadujemy się, jakie jest jego oblicze.

Okładka od razu zwróciła moją uwagę.
Myślę, że po tę książkę mogą sięgnąć osoby lubiące kryminał, sensację. Czyta się niesamowicie szybko, wartka akcja. Interesująca opowieść science-fiction.

Po przeczytaniu możemy zacząć się zastanawiać o naszej egzystencji, człowieczeństwie, czy nasz umysł równa się wszechświatu.

"Przypomniałem sobie, co powiedziała Katja. Może miała rację? Może wszechświat rzeczywiście ma świadomość, a w takim miejscu jak to, niemal w centrum Galaktyki, czuje się to bardziej niż gdziekolwiek? Pragnąłem zostać tutaj na wieki, zespolić się z gwiazdami, porzucić pustkę własnego jestestwa, przestać być indywidualnym bytem, a zacząć przynależeć do tego wielkiego, kosmicznego systemu. Do maszynerii wprawionej w ruch przed miliardami lat i działającej po dzień dzisiejszy."

Polecam ✨

Dariusz Domagalski "Osobliwość" 🚀

Załoga statku zwiadowczego 'Selene' zmierza ku gromadzie kulistej 47 Tucanae. Ich zadaniem jest eksploatacja odkrytych surowców oraz ewentualne sprawdzenie, czy planeta sprzyja odpowiednim warunkom do kolonizacji przez ludzi. Do załogi dołącza Katja zajmująca się kogniwistyką, kobieta zbadać ma działanie błękitnych maruderów - gwiazd....