Tajemnica żółtych narcyzów

Nudna. Ciągnęła mi się niemiłosiernie.

Nudna. Ciągnęła mi się niemiłosiernie.

Tak się zastanawiam co mnie pokusiło, żeby kupić tą pozycję w formie e-booka; chyba tylko to, że była jakaś promocja. Strasznie długo czytałam bo takie to miałkie i nudne, aczkolwiek myślałam, że może się coś zmieni. Szkoda na tą książkę czasu, harlequiny bywają lepsze.

Tak się zastanawiam co mnie pokusiło, żeby kupić tą pozycję w formie e-booka; chyba tylko to, że była jakaś promocja. Strasznie długo czytałam bo takie to miałkie i nudne, aczkolwiek myślałam, że może się coś zmieni. Szkoda na tą książkę czasu, harlequiny bywają lepsze.

Edgar Wallace to dziś postać niemal zapomniana. W latach 20-tych XX wieku był niezwykle popularnym i płodnym pisarzem, zwanym królem kryminałów. Podobno był w stanie napisać powieść w kilka dni, wydając książki niemal taśmowo. Podejrzewam, że to właśnie sprawiło, że jego teksty dziś odbierane są jako pełne uproszczeń, schematów i logicznych dziur. Ci co sięgają po jego teksty to czytelnicy ciekawi tego, jak wyglądał początek jednego z najpopularniejszych dziś gatunków literackich.

Ja po "Tajemnicę żółtych narcyzów" sięgnęłam z miłości do kryminału vintage. Niestety powieść ta nie przetrwała próby czasu. Jej lektura przypomina oglądanie starego filmu, którego zakończenie można przewidzieć już w połowie.
Fabuła zawiązuje się wokół morderstwa bogatego i niezbyt lubianego Thorntona Lyne'a. Na jego piersi morderca zostawia bukiet żółtych narcyzów - symbol, który staje się centralnym punktem śledztwa prowadzonego przez błyskotliwego detektywa Jacka Tarlinga.
I to właśnie bohaterowie tej powieści są jej najsłabszym punktem. Mamy tu genialnego detektywa, piękną i niewinną kobietę w opałach i czarny charakter. Brakuje tu szarości, dominuje biel i czerń.
Akcja toczy się wartko, jednak rozwiązanie zagadki opiera się bardziej na nagłym olśnieniu detektywa lub zbiegu okoliczności niż na żmudnym procesie dedukcji.

Mimo tego powieść ta potrafi wciągnąć. Każdy rozdział kończy się tak, że chce się zacząć kolejny a język pozbawiony zbędnych ozdobników sprawia, że czyta się tę książkę błyskawicznie. To co mnie zauroczyło to klimat starego Londynu - zadymionych klubów i ciemnych zaułków. Właśnie ta atmosfera, a nie sama zagadka kryminalną jest największą wartością tej książki. To lektura dla tych, którzy chcą zobaczyć jak wyglądały początki literatury kryminalnej.

Audiobook (czytał Dariusz Klimek)

Edgar Wallace to dziś postać niemal zapomniana. W latach 20-tych XX wieku był niezwykle popularnym i płodnym pisarzem, zwanym królem kryminałów. Podobno był w stanie napisać powieść w kilka dni, wydając książki niemal taśmowo. Podejrzewam, że to właśnie sprawiło, że jego teksty dziś odbierane są jako pełne uproszczeń, schematów i logicznych dziur. Ci co sięgają po jego...

Więcej opinii znajdziesz na www.jakeczyta.blogspot.com

Idąc za ciosem, sięgnąłem po kolejny kryminał, którego akcja dzieje się w Wielkiej Brytanii. Tym razem jednak zamiast malowniczej wsi dostałem zatłoczone miasto — i niestety nie była to zmiana na lepsze.

Milioner i właściciel dochodowego przedsiębiorstwa, Thornton Lyne, jest przyzwyczajony do zdobywania wszystkiego, czego zapragnie. Kiedy jedna z jego pracownic, piękna Odetta Rider, odrzuca jego zaloty i rezygnuje z pracy, urażony Lyne oskarża dziewczynę o defraudację pieniędzy, mimo że podejrzewa o nią kogoś innego. Sprawę dodatkowo komplikuje fakt, że Thornton Lyne zostaje znaleziony martwy, a wszystkie dowody wskazują na winę Odetty. Wokół ciała sprawca rozrzucił żółte narcyzy, które skutecznie zbijają z tropu Scotland Yard. Z pomocą przybywa detektyw Tarling, zdeterminowany, by dowieść niewinności panny Rider. Jak się okaże, jego rola w całej sprawie jest znacznie większa, niż mu się wydaje.

Początek jest ciekawy, wciąga i intryguje. Wprowadzenie postaci Lyne’a ustawia go jednoznacznie w roli czarnego charakteru, a Odetta od pierwszych stron jawi się jako piękna dama w opałach. Te pierwsze rozdziały czyta się naprawdę dobrze i czytelnik nabiera apetytu na więcej. Niestety, im dalej w książkę, tym gorzej. Rozdziały stają się coraz krótsze, akcja coraz bardziej rozwleczona, a tok myślenia detektywa Tarlinga okazuje się przyćmiony fascynacją kobietą.

„Tajemnica żółtych narcyzów” to zaledwie 200 stron, które — przez chaotyczny styl pisania Wallace’a — sprawiają wrażenie dwa razy dłuższych. Metody dedukcji Scotland Yardu są opisywane z taką drobiazgowością, że łatwo stracić chęć do dalszej lektury. Problem w tym, że przy tym rozwleczeniu nie idą w parze emocje: nie ma napięcia, nie ma więzi z bohaterami, nie ma iskry, która wciągałaby bez reszty.

Szczególnie odczuwalny jest brak pogłębienia postaci detektywa. Wiemy, że Tarling mieszkał w Chinach, że ma chińskiego pomocnika i że nazywany jest „łowcą ludzi”, ale to wszystko pozostaje jedynie rzuconymi mimochodem informacjami. Kilka zdań o jego przeszłości mogłoby wiele zmienić. Bardzo dawno nie czytałem książki, w której główny bohater — detektyw — nie wzbudzałby we mnie choćby cienia sympatii.

„Tajemnica żółtych narcyzów” to mój drugi kontakt z Edgarem Wallacem i po raz drugi kończy się on rozczarowaniem. Gdyby książka była dłuższa, bardzo możliwe, że poddałbym się w połowie lektury.

Więcej opinii znajdziesz na www.jakeczyta.blogspot.com

Idąc za ciosem, sięgnąłem po kolejny kryminał, którego akcja dzieje się w Wielkiej Brytanii. Tym razem jednak zamiast malowniczej wsi dostałem zatłoczone miasto — i niestety nie była to zmiana na lepsze.

Milioner i właściciel dochodowego przedsiębiorstwa, Thornton Lyne, jest przyzwyczajony do zdobywania wszystkiego,...

Książka dość dziwna, czyta się ją chaotycznie, nie pomaga w tym złe tłumaczenie z języka angielskiego ( poprzestawiane na opak słowa może to wina druku ) aczkolwiek kiedy już się dobrnie do samego końca, to o dziwo nic nie można złego zarzucić autorowi. Koniec i sama książka jako całość opowiada o ludzkiej chciwości, ułomności, naiwności o kilku jeszcze innych ludzkich wadach i zaletach. Dawno temu czytałem Edgara Wallace, teraz trzeba będzie się bliżej w szerszym kontekście przyjrzeć się dziełom tego pisarza.

Książka dość dziwna, czyta się ją chaotycznie, nie pomaga w tym złe tłumaczenie z języka angielskiego ( poprzestawiane na opak słowa może to wina druku ) aczkolwiek kiedy już się dobrnie do samego końca, to o dziwo nic nie można złego zarzucić autorowi. Koniec i sama książka jako całość opowiada o ludzkiej chciwości, ułomności, naiwności o kilku jeszcze innych ludzkich...

Bogaty właściciel domu towarowego Thornton Lyne zabiega o względy pięknej pracownicy Odetty Rider. W tym celu daje jej do przeczytania tomik swojej poezji. Jednak ich treść nie przypada młodej kobiecie do gustu, podobnie jak jego propozycja związku. Dlatego odchodzi jeszcze tego samego dnia z pracy. Zraniony do żywego Lyne próbuje ją wplątać w kradzież dużej sumy pieniędzy, której faktycznie ubyło w ostatnich miesiącach.

Zamiast wziąć pod uwagę swojego współpracownika Milburgha, który jest bardziej prawdopodobnym kandydatem, chce zrzucić całą winę na Odettę. Zatrudniony przez niego detektyw Jack Tarling odmawia jednak podjęcia tej brudnej pracy, ale Lyne chce zemsty, nawet jeśli będzie musiał poprosić o pomoc oddanego mu recydywisty Sam Staya. Zanim jednak zdoła wcielić swój plan w życie, zostaje zastrzelony w Hyde Parku. Obok jego ciała znaleziono pęk narcyzów. Czy Milburgh dowiedział się o podejrzeniach swojego szefa, czy może Odetta go zastrzeliła? A może chiński asystent Tarlinga Ling Chu ma z tym coś wspólnego?

To jeden z popularniejszych kryminałów Wallace’a, który zapowiadał się obiecująco. Zagadka przyciągała uwagę, było wiele zwrotów akcji i podobała mi się ta tajemnica z narcyzami. Swoją drogą w „Wielkiej Czwórce” Christie także pojawia się kwiatowa tajemnica, choć tam akurat jest mowa o żółtych jaśminach. Również orientalne elementy budowały ciekawy klimat w tej powieści.

Ta historia ma jednak duży minus, który przeszkadzał mi w cieszeniu się całym kryminałem. Chodzi o postać detektywa Tarlinga, który nie nadaje się do prowadzenia tego całego śledztwa. Jego stronniczość względem Odetty jest nie tylko irytująca, ale także sprzeczna z jego początkowym charakterem. Niby taki zimny twardziel, który działał w najgorszych chińskich dzielnicach, a zakochuje się w podejrzanej kobiecie po pierwszej rozmowie, po paru dniach wyznaje jej miłość i czerwieni się, gdy rozmowa jej dotyczy. Litości!

To głupie i kompletnie niewiarygodne uczucie stawia jego profesjonalność pod dużym znakiem zapytania. Trzyma od początku jej stronę, poddaje się bardzo niechętnie czynnościom przeciwko niej, choć ta ewidentnie coś przed nim ukrywa i wiele przemawia na jej niekorzyść. W dodatku bojkotuje niemal śledztwo, zdradzając jej poufne informacje policyjne, które mogłaby wykorzystać na swoją korzyść w trakcie przesłuchania. Odetta nie musiała go sobie owijać wokół palca… sam się owinął, a takich bohaterów nie osadza się w roli tych, którzy mają rozwiązać zagadkę kryminalną. Nie, nie, Tarling jest nie tylko idealnym przykładem, jak nie powinien się zachowywać klasyczny detektyw, ale także utwierdza mnie w przekonaniu, że najlepiej co można zrobić, to uczynić ich wiecznymi singlami.

Ta powieść została zaadaptowana przez Ákosa von Ráthonyi’a w 1961 roku. Bardzo zmienili historię, ale mielio ciekawy pomysł z tymi narcyzami. W filmie grali między innymi Christopher Lee i Klaus Kiński.

Bogaty właściciel domu towarowego Thornton Lyne zabiega o względy pięknej pracownicy Odetty Rider. W tym celu daje jej do przeczytania tomik swojej poezji. Jednak ich treść nie przypada młodej kobiecie do gustu, podobnie jak jego propozycja związku. Dlatego odchodzi jeszcze tego samego dnia z pracy. Zraniony do żywego Lyne próbuje ją wplątać w kradzież dużej sumy pieniędzy,...

Dobry Wallace. Ciekawa akcja, nie tak przewidywalna jak w innych książkach tego autora. Polecam.

Dobry Wallace. Ciekawa akcja, nie tak przewidywalna jak w innych książkach tego autora. Polecam.