Morderstwo w Wedgefield Manor

Fajny, ciekawy i lekki kryminał w stylu retro, który przenosi nas do lat 30 ubiegłego wieku. Fabuła rozwija się stopniowo, nowe wątki i ślady delikatnie napędzają fabułę. Główna para bohaterów uzupełnia się w prowadzeniu śledztwa. Angielski klimat czuć na kartach powieści, chłód i deszcz dominują. Śmierć poszczególnych osób zmienia postrzeganie na wiele sytuacji, a tropy ulegają zmianie. Zakończenie podobało mi się, w końcu Kitty pokazała swoją waleczną odsłonę. Tajemnica tytułowego rubinu fajnie podkręca atmosferę całej powieści. Polecam

Pierwsza część nowego cyklu powieściowego Richarda Osmana, napisana w ramach odpoczynku od Czwartkowego Klubu Morderstw. Jak dla mnie, przerwa została przez autora wykorzystana dobrze, ale ja już chyba nie jestem obiektywna i po prostu bardzo lubię jego książki, które w kategorii „odmóżdżacze” plasują się u mnie na wysokich pozycjach. Tym razem głównych bohaterów jest troje, z czego dwójka w ulubionym przez autora wieku emerytalnym (i bardzo dobrze). Najmłodsza jest Amy – Angielka, lat chyba trzydzieści parę, zatrudniona jako wysoko wykwalifikowana agentka ochrony osobistej, zdolna w zasadzie do wszystkiego. Kolejny jest Steve – teść Amy, również Anglik, emerytowany policjant i wdowiec. Wiedzie spokojne życie w niewielkiej angielskiej miejscowości – Axley, gdzie mieszka razem z kotem przybłędą o wdzięcznym imieniu Pasztet i prowadzi niewielką agencję detektywistyczną. Najstarsza natomiast (choć ona sama nigdy by się do tego nie przyznała) jest Rosie d’Antonio – znana i uwielbiana na całym świecie powieściopisarka, postać niezwykle malownicza. A dalej jest tak jak Osman nas do tego przyzwyczaił: są trupy, zawodowi (choć nie zawsze bardzo profesjonalni) zabójcy, czyhające na bohaterów niebezpieczeństwa, trochę śmieszkowania w dobrym stylu plus garść trafnych psychologicznie obserwacji. Rosie ma wystarczająco dużo lat i pieniędzy, by bawić się znakomicie nawet w najtrudniejszych, wydawałoby się, sytuacjach. Z kolei Steve i Amy mają siebie – nie czytałam zbyt wielu książek, w których ważną rolę odgrywałaby relacja teść – synowa, dlatego przyznaję Osmanowi dodatkowy punkt. A nawet dwa.

Akcja osadzona w realiach 20lecia międzywojennego. Przebywająca w gościnie u wujostwa Konstancja pewnej nocy znajduje w salonie dworku zwłoki młodej, nieznajomej kobiety. Śledztwo prowadzi wybitny śledczy sprawdzony z Krakowa przy współpracy, przebywającego w okolicy na wypoczynku, medyka. Tajemniczy morderca uderza ponownie. Czy uda się ustalić kim jest ? 📖 Retro kryminał z delikatną nutką rysu historycznego (ale podanego w sposób interesujący, bez przynudzania i czynienia z tego wątku nadrzędnego). Ciekawe, wyraziste i interesujące postaci. A to wszystko odroczone duża dozą humoru #czytanierozwijawyobraźnię #czytaniejestobłędne #czytaniejestsexy #karolinamorawiecka #potrójnyblef

druga część bardzo sympatycznego kryminalnego cyklu, którego głównym bohaterem jest mocno starszy pan. Tym razem jest dużo mroczniej niż w części pierwszej („Przemiana”), acz równie wciągająco. Zaczęłam czytać w czasie przerwy lunchowej, czytałam wracając do pracy (i wpadając na mijanych przechodniów), skończyłam, ukrywając czytnik pod biurkiem, formalnie już w czasie pracy (ciiiii!). Żądam części trzeciej i to natentychmiast!

Flora i Jack to para detektywów amatorów, która nie raz rozwiązała sprawę morderstwa. Więc gdy dochodzi do zaginięcia jednego z mieszkańców wioski wiedzą, że tym razem też muszą wkroczyć do akcji. Zaginiony mężczyzna niestety miał sporą ilość wrogów przez swoje ostatnie działania które, wpakowały go w niemałe kłopoty i sporo sąsiedzkich awantur. Niestety mężczyzna okazuje się martwy a Flora i Jack postanawiają rozwiązać tą sprawę. Jak da się łatwo wywnioskować patrząc na mój profil ,ostatnio jestem zakochana w tej serii. Klimat angielskiej małej wioski gdzie każdy zna każdego a plotki żyją wręcz własnym życiem mnie zachwycił już od pierwszego tomu a im dalej tym ten klimat jest jeszcze bardziej zachwycający. Zagadka kryminalna jak zwykle jest na najwyższym poziomie. Łączy w sobie nie tylko motyw śledztwa prowadzonego przez amatorów, ale też motyw kryminału z dość wąskim gronem podejrzanych z najbliższego otoczenia. Relacja Jacka i Flory coraz bardziej rozkwita i idzie ku kierunkowi na, który miałam nadzieję już od pierwszego tomu. Jest to naprawdę powoli rozwijająca się relacja ale zaufajcie mi naprawdę warto bo jest tak piękna i wartościowa, a jednocześnie bardzo naturalna ,bo bohaterowie się nie śpieszą ,a wszystko to odbywa się zgodnie z ich charakterami i doświadczeniami. Ja jestem zachwycona tą książką, po raz kolejny autorka nie zawiodła, a mimo ,że jest to już szósty tom z tej serii ,to wciąż trzyma on poziom rewelacyjnych poprzednich tomów. Ja z całego serca będę polecać tą serię wszystkim, którzy chociaż trochę lubią takie klimaty.

Doczekaliśmy się! Frances wreszcie wychodzi za mąż. Cóż to jednak by był za ślub, gdyby obyło się bez morderstwa? Nudny i mało ciekawy, a na to pozwolić nie można. Dwie zwaśnione rodziny, rywalizujące w interesach, przypadkiem obydwie zaproszone na ślub - zwiastują kłopoty. Kłopotem jednak okazuje się trup, głowy jednej z owych rodzin. Czy zabił go biznesowy wróg? Czy może małżonka, nad którą się znęcał? A może zrobił to brat Frances? Wszyscy nagle mają wiele tajemnic, które tylko Frances z małżonkiem mogą rozwiązać - podróż poślubna musi poczekać! To już 5ty tom serii Poradnik Prawdziwej Damy i muszę przyznać, że trzyma poziom wcześniejszych. Jest ciekawa intryga, wszyscy są podejrzani, a rozwiązania zagadki, nie jest tak łatwo się domyślić. Brakowało mi jednak humorystycznych scen, mam wrażenie że w poprzednich tomach było ich więcej. Liczyłam na lekką i przyjemną literaturę i to dostałam, więc polecam jak najbardziej. :)

"Karuzela z mordercami" jest kolejną książķą napisaną przez Polskiego autora na mojej półce (A czytam ich dzieła bardzo rzadko) i jestem w stanie powiedzieć, że osobiście nie była dla mnie niczym specjalnym. Nie było to też niemiłe doświadczenie oczywiście. Samą powieść czytało się szybko, sprawnie i przyjemnie. Poczucie humoru autora również przypadło mi do gustu i przy czytaniu nie doświadczyłem żadnych niemiłych odczuć, ale jednocześnie nie zachwyciła mnie niczym szczególnym.

Dzisiaj chcę opowiedzieć o książce Zastrzyk miłości, którą możecie znaleźć na Legimi. W moim przypadku była to historia, której słuchałam podczas codziennych zakupów i muszę przyznać, że było to dość wymagające doświadczenie, ponieważ naprawdę trudno było mi powstrzymać śmiech między sklepowymi półkami. To komedia romantyczna, która opiera się przede wszystkim na dialogach i relacjach między bohaterami. Humor jest tutaj bardzo wyraźny i sytuacyjny, co sprawia, że opowieść odbiera się lekko i z dużą przyjemnością. Jednocześnie pojawiają się w niej wątki zdecydowanie bardziej dorosłe, dlatego warto mieć na uwadze, że jest to historia skierowana raczej do pełnoletnich odbiorców. Samo słuchowisko zostało przygotowane bardzo dobrze. Lektor idealnie pasuje do klimatu tej opowieści i dodatkowo wzmacnia komediowy wydźwięk fabuły. To jedna z tych historii, przy których można się autentycznie roześmiać, a jednocześnie po prostu dobrze się bawić przez cały czas trwania nagrania. Jeśli macie dostęp do abonamentu i szukacie lekkiej, zabawnej opowieści do posłuchania w wolnej chwili, Zastrzyk miłości może być bardzo dobrym wyborem. Warto jednak zadbać o słuchawki, ponieważ niektóre fragmenty zdecydowanie lepiej odbierać w bardziej prywatnych warunkach.

To ciekawa książka o niezbyt skomplikowanej, ale wciągającej fabule. Bardzo sympatyczni bohaterowie. Moje zastrzeżenie budzi jednakże tłumaczenie. Część zagadek słownych jest po angielsku. To nie było wielkie wyzwanie je przetłumaczyć. Acz, sam autor nie był zbyt konsekwentny, bo na początku tych zagadek było sporo, a do końca wytrwała jedynie krzyżówka.

„O jeden zgon za daleko” Iwony Banach to pełna lekkości i ciepłego humoru kryminalna komedia pomyłek, która pokazuje, że nawet najbardziej makabryczne odkrycia mogą stać się pretekstem do salwy śmiechu, jeśli tylko trafią w ręce autorki o tak specyficznym, przewrotnym poczuciu humoru. Banach znana jest z lekkiego pióra i zamiłowania do absurdalnych sytuacji, a ta powieść tylko potwierdza jej literacki styl – szalony, zakręcony, czasem wręcz farsowy, ale zawsze niezwykle przyjemny w odbiorze. Fabuła startuje od pomysłu zarówno zabawnego, jak i kryminalnie intrygującego. Podczas bibliotecznej wystawy rzeczy pozostawionych w książkach — skądinąd świetnej i bardzo "banachowej" okazji do żartów — jedna z czytelniczek przynosi kartkę z wyznaniem morderstwa. Policja, zachęcona możliwością rozwiązania zaginionej od miesięcy sprawy, rusza tropem wskazanym w anonimowym „liście-dowodzie”. Na kartce, oprócz nazwiska domniemanej ofiary, znajduje się informacja o miejscu ukrycia zwłok — kompoście. Ten element już na wstępie sygnalizuje, że z konwencjonalnym kryminałem nie mamy do czynienia. I rzeczywiście: poszukiwania prowadzą do zwariowanego, zaskakującego odkrycia związanego z posiadłością bogatej, miejskiej damy mieszkającej w domu „inteligentnym”, naszpikowanym elektroniką. To świetny punkt wyjścia dla żartów z nowoczesnych technologii, ich nadużywania, a czasem groteskowej obecności w życiu codziennym. Banach z wyczuciem kpi z przesadnego luksusu i obsesji na punkcie „smart-rozwiązań”, budując tło zarówno komiczne, jak i krytyczne. Jednym z największych atutów powieści jest jej tempo – krótkie, soczyste sceny następują po sobie w szybkim rytmie, a bohaterowie wciąż wpadają w nowe, bardziej absurdalne tarapaty. Autorka nie pozwala czytelnikowi ani na chwilę się nudzić. Każdy trop okazuje się bardziej zawiły, niż mógłby się wydawać, a kolejne „odkrycia” tylko pogłębiają komediowy chaos. Banach zresztą doskonale wie, jak żonglować napięciem: balansuje między lekką groteską a autentyczną ciekawością, więc czytelnik, śmiejąc się, chce jednocześnie wiedzieć, kto i dlaczego przyznał się do zbrodni. W warstwie bohaterów Banach stawia na różnobarwny kalejdoskop postaci. Każda jest trochę przerysowana, ale nie karykaturalna — to te typy, które każdy gdzieś kiedyś spotkał, tylko przedstawione w wersji „podkręconej”, bardziej filmowej. Policjanci bywają zagubieni, mieszkańcy miasteczka zaskakują ekscentryzmem, a bogata właścicielka elektronicznego domu prezentuje zupełnie inny świat — o krok od obłędu na punkcie automatyzacji. To wszystko składa się na kryminał, który nie tyle straszy czy przyprawia o gęsią skórkę, ile raczej bawi formą i celnie komentuje ludzkie słabostki. Nie jest to powieść dla miłośników mrocznych thrillerów czy krwawych intryg — to pozycja dla tych, którzy chcą kryminału z przymrużeniem oka, z wartką akcją i humorem, który potrafi rozładować napięcie. Podsumowując: „O jeden zgon za daleko” to lekka, pełna zwrotów akcji i świetnie napisana kryminalna komedia pomyłek. Iwona Banach udowadnia, że potrafi bawić się konwencją, nie gubiąc przy tym intrygującego wątku detektywistycznego. To książka idealna dla czytelników poszukujących czegoś pogodnego, oryginalnego i dowcipnego — historii, która zamiast mroku oferuje dużo uśmiechu i inteligentnej zabawy z gatunkiem.

Dawne koleżanki ze studiów – Katarzyna Struś, topowa influencerka z życia wzięta (a raczej z Instagrama), oraz Iwona Raczyńska – postanawiają na święta zamienić się życiem. Z jednej strony luksusy warszawskiego Wilanowa, z drugiej – podkarpacka wieś, gdzie tradycja trzyma się mocniej niż zasięgi w social mediach. Brzmi jak urocza komedia romantyczna? Otóż… nie tym razem 😂 Bo pod choinką zamiast prezentów ktoś podrzucił zwłoki. I to nie byle kogo, tylko ich dawnej koleżanki – Danusi. Świąteczny klimat? Jest. Tylko trochę bardziej… kryminalny. Alek Rogoziński serwuje nam wszystko, co najlepsze: soczyste dialogi, intrygę, czarny humor i ironię ostrą jak świąteczny karp przed Wigilią. Do tego dorzuca celne przytyki do świata influencerów (gdzie filtr bywa ważniejszy niż rzeczywistość) oraz zderzenie miejskiego blichtru z prowincjonalną swojskością. Efekt? Książka, przy której można się śmiać… nawet wtedy, gdy ktoś właśnie leży martwy pod choinką. I choć akcja toczy się zimą, gwarantuję – spalicie przy niej tyle kalorii ze śmiechu, że żadne świąteczne pierogi nie będą Wam straszne 😂 Idealna dla tych, którzy lubią kryminały, ale nie traktują ich śmiertelnie poważnie. Jeśli cenicie humor z pazurem i historie, w których trup idzie w parze z dobrą zabawą — bierzcie w ciemno.

Czy czosnek może być bronią masowego rażenia… wampirzego ego? A może wilkołaki wcale nie są tak groźne, jak się wydaje, zwłaszcza jeśli mają do czynienia z Myszą, czupakabrą i ekipą, która z każdej nadnaturalnej katastrofy potrafi zrobić komedię sezonu? Akcja "W cieniu dnia" rozpoczyna się krótko po wydarzeniach opisanych we "W świetle nocy", ale także mocno wiąże się z dość dramatycznym i szalonym zakończeniem "Vice versa" – dlatego też znajomość wcześniejszych powieści z serii jest wskazana, aby w pełni zrozumieć liczne odniesienia fabularne do obu wspomnianych tytułów. Zaradna, pełna energii Aśka Myszkowska (przez przyjaciół nazywana też Myszą) wciąż próbuje odnaleźć się w swojej niespodziewanej, pośmiertnej codzienności. Mimo że ma pod ręką cały arsenał porad dotyczących wampirzego BHP, które pomagają jej sprawnie poruszać się nie tylko w mroku nocy, ale i w nieco zbyt oślepiającym, upiornie parzącym świetle dnia, wcale nie czuje się zbyt pewnie – bowiem teraz na jej barkach spoczywa odpowiedzialność nie tylko za godne „życie po życiu”, ale także za podrzucone jej przez uczynnego czupakabrę Edzia wampiry: wiekową Wefcię i młodego Pawła. Dwójka ta powoli dochodzi do siebie po traumie, jaką zafundowało im rodzime, siechnickie gniazdo z nieprzystosowaną społecznie, rozmiłowaną w kiczu i neonach Cecylią na czele. Mężnie starają się odnaleźć we współczesnym nienormatywnym świecie, gdzie dieta butelkowa, odpowiednia dawka suplementów, dobre nawodnienie oraz pomysłowy strój à la cierpiący na alergię na słońce szpieg z Krainy Deszczowców umożliwiają im w miarę swobodne funkcjonowanie w nieświadomym istnienia wampirów społeczeństwie. Wydawałoby się, że wszystko zmierza w dobrym kierunku – do momentu, gdy rozhisteryzowana Genowefa wraca ze spotkania osiedlowego kółka emerytów z informacją, że... zaatakowały ją wilkołaki. Jeśli ktoś jeszcze miał wątpliwości – recenzowana pozycja to zwariowana komedia, poziomem upakowanego na swoich kartach chaotycznego dowcipu nieodbiegająca od wcześniejszych powieści autorki. Znajdziemy tu błyskotliwe dialogi, karkołomne, zbudowane ze zdań wielokrotnie złożonych opisy oraz sceny przypominające wizje kogoś w stanie mocno wskazującym na spożycie napoju wysokoprocentowego (jak chociażby wojna międzygatunkowa z wykorzystaniem kimchi jako broni ofensywnej). Podczas lektury czytelnikowi nie pozostaje nic innego, jak dać się porwać opowieści, raz po raz wybuchając śmiechem przy kolejnych nietuzinkowych perypetiach równie niecodziennych bohaterów. Trzeba przyznać, obie okładki tej serii tworzą spójną całość. Świetnie do siebie pasują, tworząc duet, obok którego nie da się przejść obojętnie. Już sam ich widok wywołuje uśmiech i zapowiada to, co czeka w środku. Historię pełną ironii, błyskotliwych dialogów i bohaterów, którzy z każdej sytuacji wychodzą z miną, jakby właśnie uratowali świat przed zombie... albo przynajmniej przed spaleniem tostera. Jak w każdej wcześniejszej książce Wójtowicz, jedną z największych zalet omawianej pozycji są bohaterowie. Choć większość z nich znamy już z poprzednich części, to w "W cieniu dnia" nabrali oni głębi, przestali być tak abstrakcyjni i oderwani od rzeczywistości, pokazując skrywane rozterki, poczucie winy, lęki i marzenia, dzięki czemu stali się naprawdę bliscy czytelnikowi. Poza wspomnianą wcześniej Myśką i kilkukrotnie pojawiającą się strzygą Sabiną, na uwagę zasługuje też oddająca się swej pasji gotowania Genowefa (po setkach lat wychodząca z analfabetyzmu, z zapałem oglądająca programy kulinarne i eksperymentująca z nowymi przepisami), biorący się za bary ze światem zewnętrznym były emo-wampir Paweł, rozbrykany niczym szczeniak (i równie rozczulający) czupakabra Edziu, jak również piątka braci wilkołaków, których łączy z ekipą PS Business Consulting historia skażonego magią patyczka, porwania niechętnej narzeczonej i upokarzającej lekcji pokory. To właśnie kreacja tych pięciu okaleczonych wilczków najmocniej porusza i najdłużej zostaje w pamięci. Dzięki nim pozornie prosta, szalona komedia zyskuje drugie dno i staje się opowieścią o rodzinnych więziach, przedwczesnym dojrzewaniu, odpowiedzialności i tolerancji, a także – czasami bezwzględnej, ale koniecznej – szczerości w relacjach. Co ważne, wszystkie te treści podane są w wyjątkowo przystępny sposób – bez moralizowania czy przesadnej czułostkowości. Wręcz przeciwnie, autorka spogląda na wszystko z przymrużeniem oka, z typową dla siebie ironią i lekkością, nieustannie uśmiechając się porozumiewawczo do czytelnika. W cieniu dnia to naprawdę znakomita kontynuacja bardzo udanej książki (a właściwie – dwóch), która w spójny sposób rozwija wcześniej zarysowane wątki i otwiera drzwi do kolejnych, równie intrygujących. Pozostaje tylko mieć nadzieję, iż nie jest to nasze ostatnie spotkanie z ekipą brzeskich i wrocławskich nienormatywnych. No więc powiedzcie mi, czy odważycie się sięgnąć po książkę, po której już nigdy nie spojrzycie na czosnek tak samo?

“Zapadły pałac” to pierwszy tom młodzieżowego cyklu, opowiadającego o tajemniczym liceum, do którego wcale nie tak łatwo się dostać. Bohaterami zaś są nastolatkowie, którym nie udało się dostać do “normalnej” szkoły, więc jako ostatnią deskę ratunku zapisują się na obóz rekrutacyjny. Obóz, który od samego początku wydaje się dziwnie niepokojący... Od lat czytam książki Marty Kisiel i za każdym razem zachwyca mnie jej ogromna wyobraźnia, humor i zabawa językiem. Nie inaczej jest w przypadku tej książki, gdzie klimat niczym z baśni został połączony ze... Squid Game! W rezultacie dostajemy oniryczny klimat rodem z koszmaru, gdzie niewinna gra w ciuciubabkę może mieć zabójcze konsekwencje, i gdzie lepiej nie zbliżać się do połykającej ludzi żaby. Biorąc pod uwagę charakterystyczne elementy dla twórczości Marty Kisiel, czyli zabawę konwencją i językiem, dostajemy książkę dla małych i dużych. Młodsi odnajdą w niej ciekawych bohaterów konfrontujących się z lękiem - nie tyle samego baśniowego zamku, co po prostu dorastania. Książkowa młodzież pozostawiona jest na obozie sama, bez nauczycieli i rodziców i to stanowi dla nich pierwsze wyzwanie. Jak poradzić sobie z wyzwaniami, gdy można liczyć tylko na siebie i rówieśników? Zapewniam jednak, że i dorośli czytelnicy nie będą narzekać na nudę. Wyobraźnia Marty Kisiel zaskakuje, a klimat mający w sobie elementy grozy przeplatane ze słownym humorem pozwala zatopić się w tą powieść! Kto nie boi się czytać o nastolatkach i uwielbia baśniowo-koszmarową atmosferę, ten się idealnie w tej książce odnajdzie. PS. nie ma tu nastoletnich romansów! Kolejnym elementem, którego można się spodziewać po Marcie Kisiel jest tworzenie całej plejady osobliwych postaci, które jednocześnie bardzo się od siebie różnią. Zdradzę wam tylko tyle, że jedna z nich przypominała mi nieco Lunę z Harry’ego Pottera, ale taką podkręconą na maksa. Wyobrażacie to sobie? W całym tym baśniowo-koszmarowym świecie tajemniczego obozu rekrutacyjnego do liceum, autorka nie zapomina o stworzeniu postaci z krwi i kości, z problemami, które łatwo można zrozumieć. Są to postaci zakotwiczone w naszym świecie, które poprzez wykonywanie fantastycznych zadań uczą się siebie i tego, jak radzić sobie z codziennymi problemami. Podsumowując, „Zapadły pałac” to książka, która świetnie balansuje między baśnią a koszmarem, nie tracąc przy tym lekkości i charakterystycznego dla Marty Kisiel humoru. To historia o dorastaniu, mierzeniu się z lękiem i szukaniu swojego miejsca, ubrana w formę niezwykłości wdzierającej się tam, gdzie spodziewamy się sztywnych edukacyjnych ram. To dopiero pierwszy tom, ale już widać, że autorka ma pomysł na ten świat i jego zasady. I że będzie to przygoda pełna dziwności, emocji i zaskoczeń, czyli tego, co najbardziej lubię w literaturze dla młodszych, Polecam ją wszystkim, którzy chcą przeczytać coś oryginalnego i innego niż typowa młodzieżówka!

Nie wiem, jak się to stało, ale na szczęście mam notesik, w którym notuję książki do czytania i tam pomiędzy wpisami odnalazłam perełkę - dosłownie. Tej powieści się nie czyta, przez nią się płynie, a ponieważ czytałam w wannie liczy się podwójnie. Sama już nie wiem ileż to razy coś u mnie stoi na półce i czeka, dobrze, że cierpliwie, a zapisywanie kolejny raz się sprawdziło i pomogło ogarnąć moje niezdecydowanie przy wyborze. Nie znoszę momentu, gdy nic nie mam do literowania, na stoliku zawsze leży książka, wystarczy tylko sięgnąć, nie muszę jej czytać od razu, ale jest. To wystarczy. Kryminał, śledztwo amatorskie lub tylko wydaje się, że takie jest. Wszystko na zamkniętym terenie – wyspa. Łodzi brak, policji brak, za to goście to już mieszanka wybuchowa. Najbliżsi ślubnej pary. Wszystko piękne, białe świecące i połyskujące, a cały brud wylewa się stopniowo, zalewając ten blask i świeżość. Nie pomaga słońce, piękna sceneria, nawet sztuczne uśmiechy zamierają. Relacji na Instagram raczej nie będzie - panna młoda jest znaną włoską influencerką. Każdy rozdział to kolejna niewiadoma, ukryta przed wszystkimi… tylko, że tajemnica opublikowana w prasie, nie jest niczym sekretnym; wystarczy zadać odpowiednie pytanie. Jest ich wiele. Dlaczego? Kto? Trochę w stylu mistrzyni gatunku Agaty Christie, ale w nowoczesnym wydaniu i na współczesnym podwórku. Bez pośpiechu, bardzo dokładnie, krok po kroku Tom Hindle odkrywa kulisy morderstwa i wszelkie okoliczności, które do niego doprowadziły. Polecam.

Po historii w Wedgefield Manor wróciłam do tomu 1, żeby kawałek po kawałku dokleić sobie do dotychczasowego obrazka te elementy, które zapoczątkowały nowe życie Jane Wunderly. Układanka tym razem została osadzona w gorącym Kairze, a przez karty książki przewinęło się wiele barwnych postaci. Jane i ciotka Millie miały relaksować się w hotelu z widokiem na piramidy, jednak drobne kradzieże, dwie zbrodnie i kilka innych wydarzeń skutecznie ten relaks zaburzyły. W jednej chwili cała historia Jane i ciotki Millie nabrała więcej sensu, podobnie jak historie innych bohaterów, które nie zawsze krzyżują się w pomyślny sposób. W tej części bawiłam się równie dobrze jak w tomie 2., bo fabuła także tutaj rozwija się dość dynamicznie. Historia Jane i osobna historia jej ciotki obrały dość niespodziewany kierunek, ale nawet tajemnice nie są w stanie zburzyć wsparcia, jakim jedna kobieta jest dla drugiej. Oczywiście każda z nich okazuje to wsparcie na swój sposób, nie zawsze przyjemny, ale dzięki temu wszystko wydaje się ciekawsze. Gdy na scenę wydarzeń w życiu Jane zdeterminowana ciotka wpycha tajemniczego Redversa, Jane może tylko wziąć sprawy w swoje ręce i rozegrać wiele spraw po swojemu. Podoba mi się to, że główna bohaterka ma swoją przeszłość, która nadal kładzie się cieniem na jej odwagę, by żyć pełnią życia. Dzięki temu tym bardziej sympatyzujemy z Redversem, który zdaje się być wprost stworzony dla Jane. Niemniej nie spodziewajym się tutaj romansu jako takiego-wątki zmierzają w zupełnie inną stronę, a gdy tylko jakaś nić zbliża się do miłosnych obszarów, znienacka pada trup i możemy bawić się w cosy crime dalej. Po lekturze dwóch części dalej umieszczam Jane i Redversa w mojej topce par, które nie są parami i wiem, że z przyjemnością potowarzyszyłabym im w kolejnym śledztwie.

Jeśli Spokojna Przystań miała być miejscem ciszy, herbatki i godnego starzenia się, to ktoś tu ewidentnie nie doczytał regulaminu. W Kto zamawiał denata? Małgorzata Starosta po raz kolejny pokazuje, że pod szyldem „cozy” potrafi czaić się chaos, trup ściele się gęsto, a staruszkowie mają więcej sekretów niż niejeden gangster z noir. Jeremi Organek i Linda Miller wracają – i jak zwykle nie do końca z własnej woli. On wpada w kłopoty przypadkiem. Ona… cóż, Linda nigdy nie była fanką przypadków. Gdy domniemane morderstwo zaczyna pachnieć czymś znacznie grubszym, a wokół pojawia się podwójny eksdenat, tajemniczy prawnik, skrzynia ze skarbem i scena rodem z komedii omyłek (tak, pantalony też są), robi się jasne, że to nie będzie spokojny pobyt w sanatorium. Największą siłą tej odsłony znów jest chemia między bohaterami. Linda wchodzi w każdą sytuację z energią torpedy i absolutnym brakiem instynktu samozachowawczego, Jeremi zaś – stoicki, wyrozumiały, zmęczony życiem patolog – próbuje ratować resztki rozsądku, swoje nerwy i relacje z policją. Bezskutecznie. I właśnie za to ich uwielbiam. Starosta balansuje na cienkiej linii między kryminałem a komedią kryminalną, ani na moment nie gubiąc tempa. Humor sytuacyjny działa, dialogi są żywe, a intryga – choć celowo podszyta groteską – trzyma się zaskakująco solidnie. Kto zamawiał denata? to książka, która udowadnia, że seria nie tylko się nie wypala, ale wręcz nabiera rozpędu. Jest lekko, inteligentnie, bezpretensjonalnie i bardzo w stylu „jeszcze jeden rozdział”. Jeśli to miała być „ostatnia” sprawa Organka i Lindy – to ja oficjalnie nie wierzę. I bardzo liczę na to, że ktoś jednak jeszcze jakiegoś denata u Małgosi Starosty zamówi…

Opowieść wciągająca, pełna zaskoczeń, w miłym otoczeniu, działająca na wyobraźnię. W tym gatunku wyjątkowa. Pojawił się jeszcze wątek osobisty, który idealnie pasuje do mojej smutnej sytuacji życiowej. No po prostu żal, że to już koniec. Ale autorka żyje, więc jest nadzieja na ciąg dalszy...

Pierwszy tom cyklu powieści kryminalnych ”Sprawy Szustra.” Akcja rozpoczyna się w Wigilię 1894 roku i trwa kilka dni. Sędzia śledczy Jerzy Szuster prowadzi pierwsze samodzielne śledztwo. Dotyczy ono najpierw zaginięcia, a potem morderstwa. Ginie młody, przystojny baron Julian Sierawski Śledztwo nie jest łatwe. Julian to hazardzista i uwodziciel. „Miał wielu wrogów. Kobiety, które porzucił. Mężczyźni, którym naraził się przez kobiety.” Do tego jeszcze przełożeni Szustera nie pomagają. „Instytucja, która miała stać na straży prawa, najwyraźniej dbała tylko o to, aby nie skalać dobrego imienia człowieka, który miał wystarczająco długie ręce i głębokie kieszenie.” Autorka stopniowo buduje napięcie i odkrywa rodzinne tajemnice. To ciekawy retro kryminał rozgrywający się w Warszawie pod koniec XIX wieku z doskonałą kreacją jej mieszkańców.

Nowy duet dziennikarzy śledczych na tropie zbrodni dawnych. Czyli krótko mówiąc nowy kryminał p. Klejzerowicz - warty polecenia i przeczytania. Ciekawa zagadka kryminalna zazębiająca się z polską historia- tym razem Kresy i Wołyń. Dwójka smakowitych bohaterów: pyskata w słusznym wieku ona i misiowaty, po przejściach on. Pysznie się uzupełniają , wzbogacając akcję o elementy humoru. Czyta się świetnie , wspaniały wypoczynek po ckliwych i tkliwych bajkach świątecznych. Polecam i czekam na dalsze części.

Świetna propozycja dla fanów Tatr , górskich wypraw , tatrzańskich legend. Świetna historia grupy ludzi, która trafia do zapomnianej chaty w Tatrach podczas zimowej wyprawy . Okazuje się , że w chacie znajdują się już inni ludzie ,którzy nie wyglądają na turystów wspinających się po górach, lecz wszyscy muszą przeczekać zamieć śnieżną. I w tym momencie zaczynają się dziać dziwne rzeczy , klkmat staje się duszny , mroczny i pełen napięcia . Surowe, majestatyczne Tatry , górski, zimowy klimat , morderstwa , tajemnice , tatrzańskie legendy , poruszony temat goralenvolku . Świetnie przedstawiona walka z żywiołem i zachowania ludzi w ekstremalnych warunkach , którzy nie zawsze podejmują rozsądne decyzje . Wartka akcja pełna napięcia, niepokoju , ciekawe zwroty akcji , cudownie opisany klimat górski , bardzo wciągająca fabuła, dzięki której książka jest nieodkładalna . Może w zakończeniu nie było totalnego zaskoczenia ale i tak zostało przedstawione mądrze i z nuta dreszczyku . Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką i nie ostatnie , muszę nadrobić tom pierwszy . Serdecznie polecam