Biesiada

"ᴀ ᴊᴇꜱ́ʟɪ ᴋɪᴇᴅʏ ᴛᴀᴋɪ ᴄᴢʏ ᴊᴀᴋɪᴋᴏʟᴡɪᴇᴋ ɪɴɴʏ ᴄᴢᴌᴏᴡɪᴇᴋ ᴘʀᴢʏᴘᴀᴅᴋɪᴇᴍ ᴢɴᴀᴊᴅᴢɪᴇ ꜱᴡᴀ̨ ᴅʀᴜɢᴀ̨ ᴘᴏᴌᴏᴡᴇ̨, ᴡᴛᴇᴅʏ ɴᴀɢʟᴇ ᴅᴢɪᴡɴʏ ɴᴀ ɴɪᴄʜ ᴄᴢᴀʀ ᴊᴀᴋɪꜱ́ ᴘᴀᴅᴀ, ᴅᴢɪᴡɴɪᴇ ᴊᴇᴅɴᴏ ᴅʀᴜɢɪᴇᴍᴜ ᴢᴀᴄᴢʏɴᴀ ʙʏᴄ́ ᴍɪᴌᴇ, ʙʟɪꜱᴋɪᴇ, ᴋᴏᴄʜᴀɴᴇ, ᴛᴀᴋ ᴢ̇ᴇ ɴᴀᴡᴇᴛ ɴᴀ ᴋʀᴏ́ᴛᴋɪ ᴄᴢᴀꜱ ɴɪᴇ ᴄʜᴄᴀ̨ ꜱɪᴇ̨ ʀᴏᴢᴅᴢɪᴇʟᴀᴄ́ ᴏᴅ ꜱɪᴇʙɪᴇ, ɪ ɴɪᴇᴋᴛᴏ́ʀᴢʏ ᴢ̇ʏᴄɪᴇ ᴄᴀᴌᴇ ᴘᴇ̨ᴅᴢᴀ̨ ᴛᴀᴋ ᴘʀᴢʏ ꜱᴏʙɪᴇ, ᴀ ɴɪᴇ ᴜᴍɪᴇʟɪʙʏ ɴᴀᴡᴇᴛ ᴘᴏᴡɪᴇᴅᴢɪᴇᴄ́, ᴄᴢᴇɢᴏ ᴊᴇᴅɴᴏ ᴄʜᴄᴇ ᴏᴅ ᴅʀᴜɢɪᴇɢᴏ."

🍇 Czas najwyższy wdrożyć jakąś filozofię, jakoś od czasu "Rozmów" Marka Aureliusza nie miałem ku temu okazu. Dziś na tapecie Platon i jego "Uczta". Uczeń jednego z najbardziej rozpoznawalnych filozofów na świecie - Sokratesa. I chodź nie pozostawił po sobie żadnych źródeł pisanych, to dzięki jego uczniom i osobom mu bliskim, wiemy o nim i o tym co głosił całkiem sporo. Sam Platon założył w Atenach szkołę uważaną za pierwszym z europejskich szkół filozoficznych. Nadał myślom kształt, tworząc nowy nurt od teraz znany jako Platonizm.

🍇"Uczta" to tak naprawdę dialog kilku przyjaciół którzy wychwalają Erosa, Boga miłości i namiętność. Choć w gruncie rzeczy odnoszą się do głębokich uczuć i emocji które mogą łączyć jedynie dwoje ludzi. Podczas rozmów rozkładają je na czynniki pierwsze. To prawdziwa kopalnia wiedzy i mądrych sentencji. "Uczta" jest tak że pewnego rodzaju dziełem historycznym, ponieważ daje nam wgląd do życia ówczesnych Ateńczyków. Ale przede wszystkim to wspaniały traktat o miłości, o różnych jej formach, w których każdy poszukuje doskonałości, piękna i prawdy. I choć wersja którą czytałem jest uwspółcześniona, to mimo wszystko jej wydźwięk i wartości w niej zawarte pozostają niezmienne.

"ᴀ ᴊᴇꜱ́ʟɪ ᴋɪᴇᴅʏ ᴛᴀᴋɪ ᴄᴢʏ ᴊᴀᴋɪᴋᴏʟᴡɪᴇᴋ ɪɴɴʏ ᴄᴢᴌᴏᴡɪᴇᴋ ᴘʀᴢʏᴘᴀᴅᴋɪᴇᴍ ᴢɴᴀᴊᴅᴢɪᴇ ꜱᴡᴀ̨ ᴅʀᴜɢᴀ̨ ᴘᴏᴌᴏᴡᴇ̨, ᴡᴛᴇᴅʏ ɴᴀɢʟᴇ ᴅᴢɪᴡɴʏ ɴᴀ ɴɪᴄʜ ᴄᴢᴀʀ ᴊᴀᴋɪꜱ́ ᴘᴀᴅᴀ, ᴅᴢɪᴡɴɪᴇ ᴊᴇᴅɴᴏ ᴅʀᴜɢɪᴇᴍᴜ ᴢᴀᴄᴢʏɴᴀ ʙʏᴄ́ ᴍɪᴌᴇ, ʙʟɪꜱᴋɪᴇ, ᴋᴏᴄʜᴀɴᴇ, ᴛᴀᴋ ᴢ̇ᴇ ɴᴀᴡᴇᴛ ɴᴀ ᴋʀᴏ́ᴛᴋɪ ᴄᴢᴀꜱ ɴɪᴇ ᴄʜᴄᴀ̨ ꜱɪᴇ̨ ʀᴏᴢᴅᴢɪᴇʟᴀᴄ́ ᴏᴅ ꜱɪᴇʙɪᴇ, ɪ ɴɪᴇᴋᴛᴏ́ʀᴢʏ ᴢ̇ʏᴄɪᴇ ᴄᴀᴌᴇ ᴘᴇ̨ᴅᴢᴀ̨ ᴛᴀᴋ ᴘʀᴢʏ ꜱᴏʙɪᴇ, ᴀ ɴɪᴇ ᴜᴍɪᴇʟɪʙʏ ɴᴀᴡᴇᴛ ᴘᴏᴡɪᴇᴅᴢɪᴇᴄ́, ᴄᴢᴇɢᴏ ᴊᴇᴅɴᴏ ᴄʜᴄᴇ ᴏᴅ...

Moim zdanie rozprawki o miłości gdzie każdy ma inną definicję. Od takiej bardziej fizycznej, po duchową i abstrakcyjną. I nagle się okazuje, że miłość to nie tylko motyle w brzuchu, ale też jakaś siła, która pcha człowieka do rozwoju i szukania czegoś większego.
Nie powiem, że wszystko zrozumiałem. Momentami miałem wrażenie, że czytam coś za mądrego jak na mnie. Ale jednocześnie te dialogi są zaskakująco żywe i wciągające. To nie jest sucha teoria, tylko realne rozważania o życiu, śmierci, prawie i miłości. Jak na kogoś „zielonego” w filozofii czuję, że to był dobry start na wprowadzenie mnie do rozważań tekstów starożytnych filozofów i że Sokrates to trochę taki starożytny gość od zadawania niewygodnych pytań, które dalej bolą.
Świetne!

Moim zdanie rozprawki o miłości gdzie każdy ma inną definicję. Od takiej bardziej fizycznej, po duchową i abstrakcyjną. I nagle się okazuje, że miłość to nie tylko motyle w brzuchu, ale też jakaś siła, która pcha człowieka do rozwoju i szukania czegoś większego.
Nie powiem, że wszystko zrozumiałem. Momentami miałem wrażenie, że czytam coś za mądrego jak na mnie. Ale...

Lekko podpici panowie siedzą sobie przy winie i rozprawiają o miłości, świntuszą, plotkują i takie tam... Wow. Zawsze myślałam, że to jest trudne, a to jest lepsze niż wiele współczesnych utworów. Wow

Lekko podpici panowie siedzą sobie przy winie i rozprawiają o miłości, świntuszą, plotkują i takie tam... Wow. Zawsze myślałam, że to jest trudne, a to jest lepsze niż wiele współczesnych utworów. Wow

Wspaniała relacja z gejowskiej libacji alkoholowej.

Wspaniała relacja z gejowskiej libacji alkoholowej.

ze średniego okresu opowieść ramowa... Erosa poetycko-filozoficzne pochwały zakrapiane suto winem, jako najstarszego bóstwa ze względu na jego sztukę - miłość, siłę dążącą do dobra i piękna...
(pojęcie miłości platońskiej - miłość do duchowości, wykład Platona dot. piękna samego w sobie)

Pauzaniasz - rozróżnienie dwóch rodzajów miłości: wyższą (duchową) i niższą (zmysłową)...

Eryksimachos (lekarz) - interpretacja miłości jako zasady kosmicznej harmonii...

Arystofanes - przedstawienie mitu o dawnych ludziach przeciętych na pół — miłość to dążenie do odnalezienia „drugiej połowy”...

Agaton poeta - opis Erosa jako najpiękniejszego i najmłodszego z bogów...

Sokrates - najważniejsza część dialogu... nauki kapłanki Diotymy o drodze ku kontemplacji Piękna samego w sobie — tzw. drabinie Erosa...

ze średniego okresu opowieść ramowa... Erosa poetycko-filozoficzne pochwały zakrapiane suto winem, jako najstarszego bóstwa ze względu na jego sztukę - miłość, siłę dążącą do dobra i piękna...
(pojęcie miłości platońskiej - miłość do duchowości, wykład Platona dot. piękna samego w sobie)

Pauzaniasz - rozróżnienie dwóch rodzajów miłości: wyższą (duchową) i niższą...

To genialna pozycja, która pokazuje nie tylko idealistyczną myśl Platona i postać Sokratesa, ale także daje bardzo ciekawy wgląd w to, jak wyglądało życie i sposób myślenia ludzi tamtych czasów. To nie jest wyłącznie filozofia w czystej postaci, ale również fragment historii zapisany w dialogach.

Jest to moje drugie podejście do dzieł Platona. Przy pierwszym się poddałem — nie wiem, czy z powodu zbyt małej dojrzałości czytelniczej, czy może przez słabsze opracowanie i komentarze osoby odpowiedzialnej za przypisy oraz wstęp i zakończenie. W moim wydaniu audio tłumaczenie okazało się znakomite i tym razem udało mi się przebrnąć przez całość bez większych problemów.

Mam poczucie, że ta książka zapoczątkuje moją dłuższą przygodę z filozofią. Już teraz zdecydowałem się sięgnąć po „Historię filozofii” w 3 tomach Władysława Tatarkiewicza, więc traktuję „Ucztę” jako bardzo dobry punkt startowy tej drogi.

Podczas lektury wielokrotnie miałem własne interpretacje i przemyślenia, odmienne od tych sugerowanych w przypisach. Niektóre fragmenty odbierałem jako poważne i ciekawe, by dopiero później dowiedzieć się, że w zamyśle miały one charakter komiczny lub ironiczny i służyły subtelnemu ośmieszaniu rozmówców. To tylko pokazuje, jak wielowarstwowa jest ta książka.

Z pewnością wrócę do niej za jakiś czas, gdy moja wiedza filozoficzna będzie większa — jestem przekonany, że wtedy wyniosę z niej jeszcze więcej. Nie jest to książka dla każdego, ale dla osób, które chcą naprawdę zrozumieć klasykę, historię myśli i ponadczasowe idee, jest to pozycja wybitna i wciąż niezwykle aktualna.

To genialna pozycja, która pokazuje nie tylko idealistyczną myśl Platona i postać Sokratesa, ale także daje bardzo ciekawy wgląd w to, jak wyglądało życie i sposób myślenia ludzi tamtych czasów. To nie jest wyłącznie filozofia w czystej postaci, ale również fragment historii zapisany w dialogach.

Jest to moje drugie podejście do dzieł Platona. Przy pierwszym się poddałem —...

spoko ale bez porywu, chociaż znająć mnie to nawet nie zrozumiałem tej książki w całości xD Ale tłumacz to chyba chciał dogonić stylem i zasobem słów Platona.

spoko ale bez porywu, chociaż znająć mnie to nawet nie zrozumiałem tej książki w całości xD Ale tłumacz to chyba chciał dogonić stylem i zasobem słów Platona.

Standardowo dla Platona, jest to ciąg myśli ubrany w formę spotkania i dialogu między różnymi postaciami. Z ich wypowiedzi można jednak wyciągnąć sposób postrzegania świata i perspektywę samego Platona. Główne motywy to związki i znajdowanie uzasadnienia dla swojej własnej seksualności.

Standardowo dla Platona, jest to ciąg myśli ubrany w formę spotkania i dialogu między różnymi postaciami. Z ich wypowiedzi można jednak wyciągnąć sposób postrzegania świata i perspektywę samego Platona. Główne motywy to związki i znajdowanie uzasadnienia dla swojej własnej seksualności.

Przedmiotem miłości jest wieczne posiadanie dobra.

Przedmiotem miłości jest wieczne posiadanie dobra.

Kiedyś czytałem „Ucztę”, ale dopiero po latach mogę docenić jej geniusz - szczególnie tak dobrze naświetlony w „Objaśnieniu” przez Witwickiego - wyraźnie czuć było chemie postaci oraz klimat spotkania, mimo dzielących czytelnika wieków to momenty ironii, gromadzących się emocji lub nawet przynudzania były jasne i odczuwalne; nie mówiąc już o genialnym wejściu Alkibiadesa, które zachwycało samą formą. Imersja w tym dziele jest genialna i dowodzi artystycznego talentu Platona.

Co do samej treści - pojawiały się motywy filozoficznie ciekawe, ale sama wypowiedź Sokratesa też straciła na sile przy ponownym czytaniu; widać już niedojrzałość starożytnej filozofii, jej sztuczne konstrukcje, gry znaczeniowe itd którym - w moim odczuciu - bliżej jest do sofisterii niż rzetelnego rozważania, ale nawet takie myśli mogą być pożyteczne jako „terapeutyczne” aspekty dzieła Platona; jak szczeble drabiny, które trzeba pokonać by móc ją odrzucić.

Kiedyś czytałem „Ucztę”, ale dopiero po latach mogę docenić jej geniusz - szczególnie tak dobrze naświetlony w „Objaśnieniu” przez Witwickiego - wyraźnie czuć było chemie postaci oraz klimat spotkania, mimo dzielących czytelnika wieków to momenty ironii, gromadzących się emocji lub nawet przynudzania były jasne i odczuwalne; nie mówiąc już o genialnym wejściu Alkibiadesa,...