Drugi Brzeg

Ołowiany świt to to nie jest ale godna kontynuacja

Ołowiany świt to to nie jest ale godna kontynuacja

Fajne czytadło. Serio nic więcej, poprawne,fajne, przyjemne. Niczego nie urywa.

Fajne czytadło. Serio nic więcej, poprawne,fajne, przyjemne. Niczego nie urywa.

Mam mieszane uczucia co do tej pozycji. Z jednej strony klimat z "Ołowianego Świtu" utrzymany. Mamy zawsze groźną, nieprzewidywalną zonę i (zazwyczaj) samotnego, ostrożnego, przesądnego stalkera gotowego na prawie wszystko. Miś stara się rozwiązać kwestię nękających go wizji, doprowadzających go do szaleństwa.

Wszystko to pięknie, nawet się dzieje, ale zarazem sekwencje w tej książce wydawały się tragicznie powtarzalne. Zamiast nas zaskakiwać, książka przeważnie faszerowała nas większą ilością tego samego. Tutaj wydaje mi się, że nie zadziałała po prostu formuła powieści - o wiele lepiej sprawdzała się forma epizodyczna, opowiadań z "Ołowianego Świtu", gdzie, choć tworzyły spójną całość, to jednak poszczególne fragmenty porywały bardziej, niż w "Drugim Brzegu" całość.

Ostatecznie też nie jestem fanem pierwszoosobowej narracji, którą tutaj Gołkowski stosuje. Wydaje mi się, że w "Ołowianym Świcie" była mniej irytująca niż tutaj. Miś mówi i myśli w sposób, jaki nie mówi i nie myśli NIKT. Według mnie przesadnie kwiecisty język, pełen niepotrzebnych technicznych informacji i specyfikacji to po prostu przerost formy nad treścią. Ciągłe powtórzenia też nie pomagają. Gdyby język był zwięzły, a autora nie ponosiło ciągle z technikaliami, książka byłaby o wiele krótsza, tak, ale nie wydawałaby się też tak nienaturalnie przeciągnięta. Sekwencji skradania się pomiędzy anomaliami po prostu nie da się policzyć, a za piątym i każdym kolejnym razem już nudzi, tak samo jak biadolenie głównego bohatera. Stąd ocena taka a nie inna.

Mam mieszane uczucia co do tej pozycji. Z jednej strony klimat z "Ołowianego Świtu" utrzymany. Mamy zawsze groźną, nieprzewidywalną zonę i (zazwyczaj) samotnego, ostrożnego, przesądnego stalkera gotowego na prawie wszystko. Miś stara się rozwiązać kwestię nękających go wizji, doprowadzających go do szaleństwa.

Wszystko to pięknie, nawet się dzieje, ale zarazem sekwencje w...

Kolejna część przygód STALKERA z Polski. Wycieczka na drugi brzeg, dużo zwiedzania Zony, dużo mutantów, co chwila coś się dzieje. Dla miłośników serii jak najbardziej do polecenia.

Kolejna część przygód STALKERA z Polski. Wycieczka na drugi brzeg, dużo zwiedzania Zony, dużo mutantów, co chwila coś się dzieje. Dla miłośników serii jak najbardziej do polecenia.

Co kryje drugi brzeg Prypeci? Co kryje samo miasto duchów? Czy uda się odkryć prawdę kryjącą się za dziwnymi wizjami? Zanurz się w niesamowitej powieści z uniwersum S.T.A.L.K.E.R

Co kryje drugi brzeg Prypeci? Co kryje samo miasto duchów? Czy uda się odkryć prawdę kryjącą się za dziwnymi wizjami? Zanurz się w niesamowitej powieści z uniwersum S.T.A.L.K.E.R

Druga część Stalkera również trzyma wysoki poziom. Dla miłośników zombie, stworów zmutowanych chorobami popromiennymi to prawdziwa gratka. Z tym cyklem nie sposób się nudzić bo atmosfera grozy i groźba śmierci jest praktycznie na każdej stronie. Świetna książka!

Druga część Stalkera również trzyma wysoki poziom. Dla miłośników zombie, stworów zmutowanych chorobami popromiennymi to prawdziwa gratka. Z tym cyklem nie sposób się nudzić bo atmosfera grozy i groźba śmierci jest praktycznie na każdej stronie. Świetna książka!

Żeby przez 380 stron rzeźbić w gównie, to naprawdę trzeba mieć talent…
Jakbym zaczął przygodę z Twórczością Gołkowskiego od tej serii, to chyba sam bym dołączył do grona jego hejterów i nigdy nie dał szansy Sybirpunk.

Ten tom nie wnosi absolutnie NIC! Idzie i idzie, uskakuje, rzuca granat, strzela do potworka, obrywa, leczy się, potem wstaje i znów idzie.

I tak przez 380 stron… (Owszem było kilka innych momentów, ale zanikają one w gąszczu monotonnych i powtarzalnych opisów, które są po prostu relacją z gry, a nie opowieścią.)

W przedostatnim rozdziale na koniec bohater wchodzi do kanału i przez 6 stron szuka studzienki którą może wyjść w bezpiecznym miejscu… PRZEZ 6 STRON!!!

A gdy w końcu staje twarzą w twarz z potworem który go tropił, za to że Stalker go postrzelił, to uwaga uwaga! Przeprasza go i potwór sobie idzie *facepalm*

Jedyny plus to to, że napisane ładnym i sprawnym językiem, dlatego łatwo i szybko się to czyta. Ale to jest tom po prostu o niczym… Jakbym go nie przeczytał, to fabularnie nie straciłbym nawet wątku…

Ja nie wiem na jakiej podstawie wy to oceniacie na 7/10, ale ja zawyżam dając 2/10 i to tylko za język i za to, że nie wymęczyłem się tak jak przy innych pozycjach.

Robię przerwę od tej serii i nie jestem pewien czy w ogóle do niej wrócę...

Żeby przez 380 stron rzeźbić w gównie, to naprawdę trzeba mieć talent…
Jakbym zaczął przygodę z Twórczością Gołkowskiego od tej serii, to chyba sam bym dołączył do grona jego hejterów i nigdy nie dał szansy Sybirpunk.

Ten tom nie wnosi absolutnie NIC! Idzie i idzie, uskakuje, rzuca granat, strzela do potworka, obrywa, leczy się, potem wstaje i znów idzie.

I tak przez...

🧡 W „Drugim brzegu” autor „Ołowianego Świtu” zabiera nas ponownie na wyprawę wgłąb Zony oczyma stalkera Miszy. Tym razem udamy się jednak głębiej, niż kiedykolwiek. W drugiej części cyklu towarzyszymy bowiem bohaterowi w drodze do samego serca Strefy – Prypeci i jej okolic, aby rozwikłać problem nawracających, śmiertelnie przerażających koszmarów, dręczących stalkera od spotkania z pewnym kontrolerem.

🧟 Po zdobyciu pewnych informacji jeszcze w poprzednim tomie, Miszka postanawia wybrać się na drugi brzeg Prypeć-rzeki w poszukiwaniu odpowiedzi na swoje problemy. Niestety (dla czytelnika) wyrusza on w drogę sam.
I przez większość książki sam pozostaje.
Musimy więc przebrnąć przez wiele, wieeele stron samotnej wędrówki i wewnętrznych przemyśleń bohatera. Wpadamy w zapętlony ciąg „mutant-anomalia-nocleg-koszmary” w którym tylko co jakiś czas pojawiają się nieliczne odmiany w formie napotykanych po drodze na krótką chwilę ludzi, lub chwilowo gęstszej akcji, gdy robi się bardziej niebezpiecznie niż zwykle. I może właśnie o to chodzi? Aby dać się ponieść tej monotonności, miarowym krokom i rzucanym przed siebie mutrom, aby nagle dać się zaskoczyć, cofnąć o kilka stron, aby upewnić się „Co się właśnie wydarzyło?!”. Może. A nawet jeśli nie taki był zamiar, to będę sobie wmawiać że tak. Pod koniec, podobnie jak w przypadku poprzedniej części, akcja nabiera zawrotnego tempa, napięcie rośnie, by skończyć się… no cóż, troszkę rozczarowująco i bez fajerwerków.

🖤 Nie oceniam jednak tej książki źle – wręcz przeciwnie, miała w sobie to coś, przez co trudno było ją odłożyć, a po zakończeniu przestać o niej myśleć. Tak jakby Zew udzielał się także czytelnikowi 🔥

Tekst pochodzi z recenzji na Instagramie @luniwersum

🧡 W „Drugim brzegu” autor „Ołowianego Świtu” zabiera nas ponownie na wyprawę wgłąb Zony oczyma stalkera Miszy. Tym razem udamy się jednak głębiej, niż kiedykolwiek. W drugiej części cyklu towarzyszymy bowiem bohaterowi w drodze do samego serca Strefy – Prypeci i jej okolic, aby rozwikłać problem nawracających, śmiertelnie przerażających koszmarów, dręczących stalkera od...

Co tu dużo mówić, zakochałem się w Zonie.
A jeśli chodzi o styl pisania Michała Gołkowskiego, to jest to jeden z moich ulubionych polskich autorów. Nieważne za co się weźmie, ta lekkość pióra połączona z subtelnym humorem i masą ważnej treści, zawsze mnie łapie.

Co tu dużo mówić, zakochałem się w Zonie.
A jeśli chodzi o styl pisania Michała Gołkowskiego, to jest to jeden z moich ulubionych polskich autorów. Nieważne za co się weźmie, ta lekkość pióra połączona z subtelnym humorem i masą ważnej treści, zawsze mnie łapie.

Zmuszam się, żeby ją czytać. Przez 200 stron praktycznie nie działo się nic a fabuły praktycznie nie było. Po prostu idzie sobie stalker i spotyka różne przeszkody na drodze. Ocena 7/10 jest mocno wygórowana.

Zmuszam się, żeby ją czytać. Przez 200 stron praktycznie nie działo się nic a fabuły praktycznie nie było. Po prostu idzie sobie stalker i spotyka różne przeszkody na drodze. Ocena 7/10 jest mocno wygórowana.