Dom, którego nie ma

Książka jest fabularyzowaną biografią polskiej pisarki. Początkowo nie mogłam się połapać w dziwnej manierze pisania o sobie raz w pierwszej, a raz w trzeciej osobie. Jednak po przełamaniu się, tę krótką pozycję czytało mi się w wielu momentach naprawdę przyjemnie. Szkoda, że autorka ma zwyczaj rozkręcać historię tylko po to, aby urwać w najciekawszym momencie. W historii znajdziemy pełno niedopowiedzeń. Osobiście dla mnie krótka lektura naszprycowana była również wieloma triggerami wyzwającymi moje własne wspomnienia, szczególnie przy opisach sprzedanego rodzinnego domu, śmierci matki czy choroby ojca. Książka dała mi przyjemność z lektury, a także wielokrotnie pomogła mi błyskawicznie wieczorami zasnąć.

Książka jest fabularyzowaną biografią polskiej pisarki. Początkowo nie mogłam się połapać w dziwnej manierze pisania o sobie raz w pierwszej, a raz w trzeciej osobie. Jednak po przełamaniu się, tę krótką pozycję czytało mi się w wielu momentach naprawdę przyjemnie. Szkoda, że autorka ma zwyczaj rozkręcać historię tylko po to, aby urwać w najciekawszym momencie. W historii...

Są takie książki jak "Dolina Issy" Miłosza, czy "Fantomy" Kuncewiczowej, które nieodmiennie robią na mnie wrażenie. To zaglądanie w głąb samego siebie, swoich życiorysów, czasów, w których dane im było żyć przez ludzi, których cenię, a talent podziwiam. Takie najbardziej intymne zwierzanie się, najbliższy z możliwych kontakt. "Dom, którego nie ma" właśnie do takiej literatury należy, a jego autorka też jest bliską mi osobą przede wszystkim przez jedną z najlepszych powieści historycznych, jakie czytałam "Złota włócznia". To książka, dzięki której zostałam wpuszczona w świat już przeszły, między ludzi, których już nie ma i nie będzie. Bo uświadomiłam sobie, że każdy z nas ma wypalone piętno swoich czasów na duszy i umyśle, ale i każdy jest spadkobiercą tych, którzy byli, ogniwem łańcucha, teraźniejszością, która też przeminie bezpowrotnie i stanie się częścią składową tego dziedzictwa, które zostawimy innym, następnym. Kto z nas opisze nasz dom, którego nie ma?

Są takie książki jak "Dolina Issy" Miłosza, czy "Fantomy" Kuncewiczowej, które nieodmiennie robią na mnie wrażenie. To zaglądanie w głąb samego siebie, swoich życiorysów, czasów, w których dane im było żyć przez ludzi, których cenię, a talent podziwiam. Takie najbardziej intymne zwierzanie się, najbliższy z możliwych kontakt. "Dom, którego nie ma" właśnie do takiej...

Autobiograficzny, niekonwencjonalny utwór, niby powieść, niby zbeletryzowany pamiętnik. Ciekawy i cenny przyczynek do historii inteligenckich rodzin w Wielkopolsce pierwszej połowy XX wieku. Zapis przedwojennego świata i jego stopniowego roztapiania się w powojennej rzeczywistości. Ludzie z pokolenia Żylińskiej, z jej siłą charakteru, przedwojennym wychowaniem i wykształceniem do końca życia byli wyspami międzywojnia. Trochę tak jak o Cacie-Mackiewiczu napisał Kisiel "... imponował mi ten człowiek, bo on stworzył sobie własne życie w Warszawie - tak jak by nie było komunizmu." Książce "Dom, którego nie ma" najwięcej zawdzięcza Ostrów Wielkopolski, w znakomitym portrecie mieszkańców i realiów tego miasta.

Autobiograficzny, niekonwencjonalny utwór, niby powieść, niby zbeletryzowany pamiętnik. Ciekawy i cenny przyczynek do historii inteligenckich rodzin w Wielkopolsce pierwszej połowy XX wieku. Zapis przedwojennego świata i jego stopniowego roztapiania się w powojennej rzeczywistości. Ludzie z pokolenia Żylińskiej, z jej siłą charakteru, przedwojennym wychowaniem i...

Bardzo, ale to bardzo ciepła wspomnieniowa książka. Dobra i ciepła jak naprawdę mało która. Czytać, się nie zastanawiać, się rozpływać...

Bardzo, ale to bardzo ciepła wspomnieniowa książka. Dobra i ciepła jak naprawdę mało która. Czytać, się nie zastanawiać, się rozpływać...