Masakra na wyspie Utøya

Książka w sumie niczego nowego nie wnosi co do przebiegu samej masakry, oprócz mglistych wspomnień jednej z ofiar, aczkolwiek warto się z nią zapoznać, gdyż ukazuje nam prawdziwe oblicze Norweskiej Partii Pracy i skalę indoktrynacji młodzieży przebywającej na wyspie Utøya.

Książka w sumie niczego nowego nie wnosi co do przebiegu samej masakry, oprócz mglistych wspomnień jednej z ofiar, aczkolwiek warto się z nią zapoznać, gdyż ukazuje nam prawdziwe oblicze Norweskiej Partii Pracy i skalę indoktrynacji młodzieży przebywającej na wyspie Utøya.

72 minuty...tyle trwał atak terrorystyczny na wyspie Utoya w Norwegii. Dla tych, którzy znaleźli się w pułapce to całe wieki, lecz w książce to zaledwie kilka stron...
W pierwszej części Adrian Pracoń częstuje nas informacjami o sobie, które z czasem mają połączenie z późniejszymi wydarzeniami na wyspie.
Natomiast drugi rozdział, to w pierwszej kolejności zamach terrorystyczny w Oslo, a tuż po nim docieramy do sedna, czyli do tytułowej masakry.
W dalszym planie Adrian relacjonuje powrót do zdrowia fizycznego, jak i psychicznego, trudny powrót na wyspę spowodowany uroczystością uczczenia ofiar, proces oskarżonego, oraz swoje przemyślenia i wnioski których jest nieskończona ilość. Niewykluczone, że wiele pytań nadal pozostaje bez odpowiedzi.
Trudno powiedzieć czy książka ma się podobać, czy nie. Jest ona o rzezi, więc ocena tego, jak opisał ją autor jest niestosowna. Zwłaszcza, że swoje przeżycia zaczął spisywać w niedługim czasie po... znajdując się w stresie pourazowym.
Nie wyczułam chaosu, może jedynie niektóre informacje wydały mi się zbędne. Inaczej będzie je odbierał Norweg, a całkiem inaczej Polak, który patrzy w bardziej zdystansowany sposób.
Wydarzenia miały miejsce czternaście lat temu. Prawdopodobnie dla nowych pokoleń nie mają one takiego znaczenia. Czy zachęcam? Nie wiem. Patrząc oczami ofiary, która w efekcie znajduje się w traumie, można zaczerpnąć dla siebie psychologiczną stronę, jednak ogólnie patrząc, pozycja ta niewiele wnosi, lecz czy musi?

72 minuty...tyle trwał atak terrorystyczny na wyspie Utoya w Norwegii. Dla tych, którzy znaleźli się w pułapce to całe wieki, lecz w książce to zaledwie kilka stron...
W pierwszej części Adrian Pracoń częstuje nas informacjami o sobie, które z czasem mają połączenie z późniejszymi wydarzeniami na wyspie.
Natomiast drugi rozdział, to w pierwszej kolejności zamach...

Ilekroć oglądam jakiekolwiek programy ,filmy dokumentalne o tragedii na wyspie Utoya,zastanawiam się jak bardzo złym człowiekiem trzeba być ,żeby chcieć skrzywdzić drugiego człowieka.? Jak mocno trzeba pielęgnować w sobie nienawiść do drugiej ,innej pod każdym względem osoby.
Nie jestem w stanie wyobrazić sobie co do dziś przeżywają ludzie którzy 22 lipca 2011 roku narodzili się na nowo ,zupełnie innymi ludźmi, bo widzieli bestialską śmierć 76 osób.

Ilekroć oglądam jakiekolwiek programy ,filmy dokumentalne o tragedii na wyspie Utoya,zastanawiam się jak bardzo złym człowiekiem trzeba być ,żeby chcieć skrzywdzić drugiego człowieka.? Jak mocno trzeba pielęgnować w sobie nienawiść do drugiej ,innej pod każdym względem osoby.
Nie jestem w stanie wyobrazić sobie co do dziś przeżywają ludzie którzy 22 lipca 2011 roku...

"Masakra na wyspie Utoya" Adriana Praconia to poruszające świadectwo, które pozwala zbliżyć się do jednego z najtragiczniejszych wydarzeń w historii Norwegii. Autor, jako bezpośredni uczestnik tych wydarzeń, dzieli się swoimi przeżyciami, prowadząc czytelnika krok po kroku przez koszmar, który rozegrał się na spokojnej wyspie Utøya.
Pracoń opisuje swoje doświadczenia w sposób bezpośredni i szczery, co pozwala czytelnikowi poczuć emocjonalny ciężar tej tragedii. Akcja książki toczy się szybko, co potęguje napięcie i sprawia, że trudno oderwać się od lektury. Autor próbuje zrozumieć, co przeżywał w obliczu śmierci, a także zastanawia się nad motywacjami sprawcy. Książka Praconia to nie tylko osobista historia, ale także ważny dokument historyczny, który pomaga zrozumieć, jak takie wydarzenia wpływają na jednostkę i całe społeczeństwo.
"Masakra na wyspie Utoya" to lektura dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć tę tragedię, a także dla tych, którzy interesują się psychologią człowieka w ekstremalnych sytuacjach. Książka jest jednak bardzo emocjonalna, dlatego nie jest polecana osobom o wrażliwej psychice.

"Masakra na wyspie Utoya" Adriana Praconia to poruszające świadectwo, które pozwala zbliżyć się do jednego z najtragiczniejszych wydarzeń w historii Norwegii. Autor, jako bezpośredni uczestnik tych wydarzeń, dzieli się swoimi przeżyciami, prowadząc czytelnika krok po kroku przez koszmar, który rozegrał się na spokojnej wyspie Utøya.
Pracoń opisuje swoje doświadczenia w...

Bardzo chaotyczna DNF

Bardzo chaotyczna DNF

Książka w bardzo dobry i przystępny sposób opisuje wydarzenia na wyspie Utoya z perspektywy świadka, któremu udało się przeżyć tę krwawą masakrę.
Jest dynamiczna, zwięzła, da się przeczytać w ciągu jednego popołudnia.
Jest to rodzaj pamiętnika, próba uporania się z własnymi emocjami i przeżyciami z 22 lipca. Autor został ocalony przez sprawcę, ale ciągle zadaje sobie pytanie dlaczego do tego doszło, dlaczego miał miejsce ten bestialski atak na młodych ludzi, na dzieci. Nikt nie jest w stanie odpowiedzieć na te pytania. Zło rodzi się w jednym człowieku a potem rozprzestrzenia na innych, którzy stają się przypadkowymi ofiarami.
Moim zdaniem, ta książka jest warta przeczytania.

Książka w bardzo dobry i przystępny sposób opisuje wydarzenia na wyspie Utoya z perspektywy świadka, któremu udało się przeżyć tę krwawą masakrę.
Jest dynamiczna, zwięzła, da się przeczytać w ciągu jednego popołudnia.
Jest to rodzaj pamiętnika, próba uporania się z własnymi emocjami i przeżyciami z 22 lipca. Autor został ocalony przez sprawcę, ale ciągle zadaje sobie...

Najsilniejszą częścią tej książki jest rozdział drugi opisujący sam atak, próby ucieczki uczestników obozu i interwencję służb. Biorąc pod uwagę, że jest to relacja autora, opisy mogą przerazić i przestraszyć. Autor bardzo dobrze zawarł tu uczucia, które mu wówczas towarzyszyły. Można było odczuć tę panikę, dezorientację i strach.

Natomiast cała reszta była nieco nużąca. Autor opisuje siebie, swoje życie przed i po oraz późniejszy pobyt w szpitalu. Zastanawia się nad motywami Breivika i nad sensem życia w ogóle. Zaznacza, że całe to wydarzenie odcisnęło duże piętno nie tylko na ludziach jako jednostkach w postaci traum, ale także na całym społeczeństwie. Rozumiem, że autor nie jest zawodowym pisarzem i książka jest swego rodzaju pamiętnikiem, jednak styl pisania nie angażuje i w niektórych momentach wręcz nudzi.

Najsilniejszą częścią tej książki jest rozdział drugi opisujący sam atak, próby ucieczki uczestników obozu i interwencję służb. Biorąc pod uwagę, że jest to relacja autora, opisy mogą przerazić i przestraszyć. Autor bardzo dobrze zawarł tu uczucia, które mu wówczas towarzyszyły. Można było odczuć tę panikę, dezorientację i strach.

Natomiast cała reszta była nieco nużąca....

Relacja Polaka, który cudem uszedł z życiem z ataku terrorystycznego na wyspie Utoya.

Relacja Polaka, który cudem uszedł z życiem z ataku terrorystycznego na wyspie Utoya.

Historia jest wstrząsająca i bardzo mi szkoda zabitych , ale sama książka nie do końca mnie przekonała.

Historia jest wstrząsająca i bardzo mi szkoda zabitych , ale sama książka nie do końca mnie przekonała.

Wstrząsająca historia.
Wydarzenia rozwijają się bardzo powoli. Autor, używając bardzo przystępnego języka, rozpoczyna swoją relację od spokojnych początków obozu dla młodzieży zaangażowanej w politykę.
Gdy już docieramy do rozdziału opisującego atak, czeka na nas tragedia. To, co ci biedni ludzie musieli tam przeżyć, jest wręcz niewyobrażalnie przerażające.
W jednej chwili wszyscy spokojnie uczestniczą w wydarzeniach obozu, w następnej muszą uciekać, ukrywać się. Wciąż nie do końca rozumiejąc, co się właściwie dzieje.
Jestem wdzięczna autorowi, że napisał tę książkę. Pomaga zrozumieć ogrom masakry na wyspie Utøya. Ujrzeć tragedię oczami tych, którzy się z nią zmierzyli.
"Masakra na wyspie Utøya" jest w tym momencie raczej mało dostępną książką. Z resztą nic dziwnego, w końcu historia ta wydarzyła się 11 lat temu. Warto jednak się z nią zapoznać, jeśli trafi w Wasze ręce.

Wstrząsająca historia.
Wydarzenia rozwijają się bardzo powoli. Autor, używając bardzo przystępnego języka, rozpoczyna swoją relację od spokojnych początków obozu dla młodzieży zaangażowanej w politykę.
Gdy już docieramy do rozdziału opisującego atak, czeka na nas tragedia. To, co ci biedni ludzie musieli tam przeżyć, jest wręcz niewyobrażalnie przerażające.
W jednej chwili...