Wielki Gatsby

Jedna z niewielu książek, która wypada gorzej od ekranizacji. Mimo wszystko przedstawiona historia jest na tyle wciągająca, że warto po nią sięgnąć nawet, gdy mieliśmy już okazję obejrzeć film.

Jedna z niewielu książek, która wypada gorzej od ekranizacji. Mimo wszystko przedstawiona historia jest na tyle wciągająca, że warto po nią sięgnąć nawet, gdy mieliśmy już okazję obejrzeć film.

Emocjonująca książka, dobrze napisana.

Emocjonująca książka, dobrze napisana.

Ktoś w komentarzach słusznie zauważył jego podobieństwo do „Lalki”. I coś zdecydowanie w tym jest.
To historia szalonych lat dwudziestych: przepychu, blasku i blichtru, pod którym kryją się strach przed przyszłością, pustka i brak umiaru. W samym centrum stoi Gatsby - człowiek bogaty, z tajemniczą przeszłością, którego jedynym celem wydaje się zdobycie Daisy. Ona z kolei przypomina mi naszą Łęcką: wybiera stabilność i wygodę zamiast uczucia, kierując się raczej bezpieczeństwem niż emocjami.
I choć powieść pełna jest pięknych opisów i olśniewających obrazów, w gruncie rzeczy jest bardzo smutna. Pokazuje, że bogactwo, znajomości i spektakularny styl życia nie gwarantują ani miłości, ani przyjaźni, ani spełnienia.
To elegancka, cicha opowieść o złudzeniach. I o tym, jak łatwo można pomylić marzenia z rzeczywistością.

Ktoś w komentarzach słusznie zauważył jego podobieństwo do „Lalki”. I coś zdecydowanie w tym jest.
To historia szalonych lat dwudziestych: przepychu, blasku i blichtru, pod którym kryją się strach przed przyszłością, pustka i brak umiaru. W samym centrum stoi Gatsby - człowiek bogaty, z tajemniczą przeszłością, którego jedynym celem wydaje się zdobycie Daisy. Ona z kolei...

Druga książka z literatury klasycznej, którą przeczytałam w tym roku. Czy „Wielki Gatsby” mnie zachwycił?

Szalone lata 20. ubiegłego wieku, amerykański wielki dobrobyt, a co za tym idzie – upadek moralności. I to jest chyba mój największy problem. Nawet nie z samą książką, bo oddanie tamtych czasów jest bardzo dobre i należy to docenić. Natomiast przedstawiona historia nie należy do tych, które wpisywałyby się w mój gust.

Absurd, przerysowanie, społeczne przyzwolenie na niemoralne czyny… To rzeczy, które automatycznie mnie odpychają. Nie lubię tego typu szaleństwa i braku odpowiedzialności – ani w życiu, ani w książkach.

Tak więc, krótko mówiąc – moje osobiste odczucia są negatywne, jednak jako książkę literatury klasycznej uważam ją za ważną, niosącą mocny przekaz.

Skoro ludzie mają wszystko, to czego więcej mogą chcieć od życia?

Druga książka z literatury klasycznej, którą przeczytałam w tym roku. Czy „Wielki Gatsby” mnie zachwycił?

Szalone lata 20. ubiegłego wieku, amerykański wielki dobrobyt, a co za tym idzie – upadek moralności. I to jest chyba mój największy problem. Nawet nie z samą książką, bo oddanie tamtych czasów jest bardzo dobre i należy to docenić. Natomiast przedstawiona historia nie...

Czy można rzecz że to zagraniczna ”Lalka”? Oczywiście polska historia była pierwsza ale czy lepsza? Wydaje mi się że obie historie chociaż dość podobne to całkiem inne więc nie można tak ocenić. Ale jeśli już ocenić "Wielki Gatsby" F. Scotta Fitzgeralda to jest to dzieło wielkie pełne symboliki a zarazem zmieniające swe przesłanie jeśli przeczytamy je na różnym etapie swojego życia czasem z dojrzałością zrozumiemy że główny bohater nie do końca jest tak pozytywny a jego uczucie to nie do końca miłość. 9/10

Czy można rzecz że to zagraniczna ”Lalka”? Oczywiście polska historia była pierwsza ale czy lepsza? Wydaje mi się że obie historie chociaż dość podobne to całkiem inne więc nie można tak ocenić. Ale jeśli już ocenić "Wielki Gatsby" F. Scotta Fitzgeralda to jest to dzieło wielkie pełne symboliki a zarazem zmieniające swe przesłanie jeśli przeczytamy je na różnym etapie...

Ot takie czytadło, ni to złe, ni to zachwycające.

Ot takie czytadło, ni to złe, ni to zachwycające.

Świetna książka! Piękna historia lat dwudziestych w Stanach, opowieść o miłości, tajemnicach, pragnieniach, melancholii.

Świetna książka! Piękna historia lat dwudziestych w Stanach, opowieść o miłości, tajemnicach, pragnieniach, melancholii.

Nie dziwię się, że tak niechętni Zachodowi komuniści tak chętnie tą książkę wydawali (moja akurat – to wydanie z roku 1982) - takiej gromady płytkich, odrażających i mało wartych postaci – doprawdy ze świecą szukać. Taaak...te stada pijaków, zdegenerowanych kobiet i fortun nie wiadomo jak zdobytych – niepiękny obraz pewnej części społeczeństwa amerykańskiego Fitzgerald tutaj odmalował. Do tego wątek miłosny wg zasady: “jaki pan taki kram” czyli pseudo miłość infantylnej bogatej snobki plus chora miłość kombinatora od ciemnych interesów. Według mnie, szkoda czasu na to, nagrodzone przecież, “arcydzieło” ...

Nie dziwię się, że tak niechętni Zachodowi komuniści tak chętnie tą książkę wydawali (moja akurat – to wydanie z roku 1982) - takiej gromady płytkich, odrażających i mało wartych postaci – doprawdy ze świecą szukać. Taaak...te stada pijaków, zdegenerowanych kobiet i fortun nie wiadomo jak zdobytych – niepiękny obraz pewnej części społeczeństwa amerykańskiego Fitzgerald...

Czasami można się zgubić, ale ogółem fabuła ciekawa. Trochę jak taki dobrze napisany paradokument

Czasami można się zgubić, ale ogółem fabuła ciekawa. Trochę jak taki dobrze napisany paradokument

To moje drugie podejście do kultowej amerykańskiej powieści i muszę przyznać, że dopiero dzięki nowemu, niemal perfekcyjnemu przekładowi M. Świerkockiego książka ukazała mi pełen blask i swój unikalny charakter. Tym razem czytałem ją powoli, filtrując każdą frazę i rozbierając metafory na części pierwsze. I muszę przyznać: Fitzgerald napisał ją z chirurgiczną precyzją. Jest oszczędny w słowach, a jednocześnie niezwykle skuteczny w budowaniu złożonych symboli.

W powieści w przenikliwy sposób ukazana jest natura mechanizmów męskiej psychiki, mechanizmów, które działają do dziś. To, co u mężczyzn walczących o miłość pojawia się nagminnie, to upiorny wzorzec idealizowania kobiety i samego uczucia, a także paniczny lęk przed odrzuceniem. Gatsby buduje swój mit, marmurowy pomnik, ponieważ pod całą misterną, finezyjną maską pozorów kryje się człowiek o chwiejnym poczuciu własnej wartości. Ciągle musi udowadniać sobie i światu, że zasłużył na miłość, że zgromadził odpowiedni kapitał, by wejść do kasty, z której pochodzi jego wybranka.

Nie ma chyba mężczyzny, który nie borykałby się z podobnymi rozterkami i obawami. Kultura wykształciła bowiem pewien stereotyp męskiej dominacji i roli, w którą każdy walczący o status mężczyzna zostaje wtłoczony. Na tym właśnie polega dramat Gatsbyego, który doskonale rezonuje z tym, jakie cele i oczekiwania świat stawia przed mężczyznami, oraz z absurdem i ekstremum, w jakie potrafią popaść, próbując im sprostać. Może dlatego powieść była w pierwszych latach tak gorliwie czytana przez żołnierzy. Identyfikowali się z bohaterem, dźwigając podobny ciężar.

Wielu współczesnych mężczyzn powtarza ten sam schemat: najpierw osiągnę sukces, wtedy będę wart miłości; najpierw udowodnię, że jestem kimś, dopiero potem będę mógł kochać. To mit męskiej samowystarczalności, który często maskuje lęk. Dlatego ta książka jest tak współczesna. Gatsby potrafi kochać Daisy obsesyjnie, ale siebie nie potrafi kochać wcale.

Z kolei obraz Daisy przedstawia wzorzec kobiety pragmatycznej, wręcz wyrachowanej, dla której to nie miłość jest absolutnym i bezkompromisowym celem, lecz cały konglomerat zależności: bezpieczeństwo, komfort, poczucie bycia kochaną, choć przecież bezpieczeństwo jest czystą iluzją. Mężczyzna zostaje więc skazany na rolę fundamentu i podpory, nie tylko emocjonalnej, lecz przede wszystkim materialnej.

Na szczególną uwagę zasługują fenomenalne sceny symbolicznie ukazujące charakter i zmagania bohaterów. Pierwsza rozmowa Gatsbyego z Daisy, gdy traci rezon i opada cała maska pozorów. Teatralna scena rozrzucania kolorowych koszul, symbol ucieleśnienia nierealnej miłości do Daisy, oraz jej płacz, który pokazuje, że ta miłość ją przerosła, że mężczyzna kochający ją żywym ogniem zmaterializował swoje marzenie. A także scena z samochodami, gdy Tom i Gatsby dyskutują, którym pojadą do miasta, będąca kapitalną figurą walki dwóch mężczyzn o kobietę. Takich ukrytych smaczków w powieści jest bez liku.

Nie sposób pominąć antyamerykańskiego wydźwięku książki, krytyki natury starej klasy społecznej, swoistej kasty pogardzającej nową warstwą dorobkiewiczów aspirujących do awansu. W oczach autora przedstawiciele starych pieniędzy to ludzie puści, wyprani z moralności, pozbawieni elementarnych zasad etyki, nieznający wartości pieniądza. To klasa próżniacza, w kontraście do nowej, która na swój sukces ciężko pracowała, choć często w sposób nielegalny.

Nie ulega wątpliwości, że Wielki Gatsby jest powieścią genialną, wielowymiarową, głęboko retrospektywną, zawierającą wiele prawd i wzorców wciąż obowiązujących we współczesnym świecie.

To moje drugie podejście do kultowej amerykańskiej powieści i muszę przyznać, że dopiero dzięki nowemu, niemal perfekcyjnemu przekładowi M. Świerkockiego książka ukazała mi pełen blask i swój unikalny charakter. Tym razem czytałem ją powoli, filtrując każdą frazę i rozbierając metafory na części pierwsze. I muszę przyznać: Fitzgerald napisał ją z chirurgiczną precyzją. Jest...