Dziecięce koszmary

Przewidziałam zakończenie, ale to nie zmienia faktu, że bardzo mi się podobało i byłam zaangażowana aż do końca.

Przewidziałam zakończenie, ale to nie zmienia faktu, że bardzo mi się podobało i byłam zaangażowana aż do końca.

Ta książka zostawiła we mnie dziwny, trudny do nazwania ślad. Czytałam ją z narastającym niepokojem, jakby ktoś bardzo delikatnie, ale konsekwentnie dotykał moich najgłębszych lęków. Nie chodzi nawet o konkretne wydarzenia — bardziej o atmosferę, która wślizguje się pod skórę i zostaje tam na długo.

Czułam się momentami bezradna, trochę jak dziecko, które boi się zasnąć, bo wie, że noc przynosi coś niewidzialnego, ale bardzo realnego. Ta historia poruszyła we mnie coś pierwotnego — strach o bezpieczeństwo, o kruchość spokoju, który tak łatwo może zostać zburzony.

Jednocześnie nie mogłam się od niej oderwać. Było w tym wszystkim coś hipnotyzującego, jak przyglądanie się burzy z bezpiecznej odległości — wiesz, że to groźne, ale nie potrafisz przestać patrzeć. Emocje falowały: napięcie, smutek, współczucie, a chwilami nawet gniew.

Po zakończeniu zostałam z ciężarem, który trudno było od razu zrzucić. To jedna z tych książek, które nie kończą się na ostatniej stronie — one zostają w środku, cicho pracują, wracają w myślach w najmniej oczekiwanych momentach.

Nie wiem, czy „podobała mi się” w klasycznym sensie. Wiem natomiast, że mnie poruszyła. A to chyba znaczy więcej.

Ta książka zostawiła we mnie dziwny, trudny do nazwania ślad. Czytałam ją z narastającym niepokojem, jakby ktoś bardzo delikatnie, ale konsekwentnie dotykał moich najgłębszych lęków. Nie chodzi nawet o konkretne wydarzenia — bardziej o atmosferę, która wślizguje się pod skórę i zostaje tam na długo.

Czułam się momentami bezradna, trochę jak dziecko, które boi się zasnąć,...

Zaczynam rozumieć fenomen Lisy Gardner i bardzo mnie to cieszy.

,,Dziecięce koszmary" czytało się świetnie, jest tu dobra dynamika, fajni bohaterowie i bardzo ciekawy motyw.

Każdy wątek i perspektywa bohaterek mnie interesowały, prawie na równi. Jednak największe emocje wzbudza Victoria i jej synek. Genialnie! Przy jej perspektywie miałam ciarki na rękach.
D.D. Warren to taka amerykańska Chyłka (bohaterkę R.Mroza poznałam wcześniej). Ale jest dużo lepsza niż Bobby w poprzednich częściach.

Nie czytałam jeszcze książki o dzieciach, ich problemach psychicznych i codzienności takich małych pokrzywdzonych istot.

Świetnie mi się towarzyszyło Danielle, jej historia zaintrygowała mnie od początku. To dobry znak od wstępu, bo nie zawsze tak mam, że chcę podążać za główną bohaterką.

Jednak nie mogłam wytrzymać audiobooka (z emocji, ale też przez słabe przeczytanie książki, lektorki do wymiany) i momentami przerzuciłam się na e-book'a.

Aż chcę czytać kolejne części z serii. A wiem, że ma być tylko lepiej.

Zaczynam rozumieć fenomen Lisy Gardner i bardzo mnie to cieszy.

,,Dziecięce koszmary" czytało się świetnie, jest tu dobra dynamika, fajni bohaterowie i bardzo ciekawy motyw.

Każdy wątek i perspektywa bohaterek mnie interesowały, prawie na równi. Jednak największe emocje wzbudza Victoria i jej synek. Genialnie! Przy jej perspektywie miałam ciarki na rękach.
D.D. Warren...

Audiobook
Bardzo wciągający,mocny kryminał. Polecam

Audiobook
Bardzo wciągający,mocny kryminał. Polecam

Bardzo dobra trzymająca w napięciu książka Lisy Gardner poruszająca problemy dzieci z ciężkimi chorobami psychiatrycznymi, naprawdę warto.

Bardzo dobra trzymająca w napięciu książka Lisy Gardner poruszająca problemy dzieci z ciężkimi chorobami psychiatrycznymi, naprawdę warto.

Książka porusza ciężki temat, jakim są choroby psychiczne dzieci i niektóre opisy mogą wywołać w czytelniku dyskomfort (o ile można tak powiedzieć),ale całość czyta się bardzo dobrze, fabuła ma ręce i nogi, a zakończenie jest tym razem sensowne.

Książka porusza ciężki temat, jakim są choroby psychiczne dzieci i niektóre opisy mogą wywołać w czytelniku dyskomfort (o ile można tak powiedzieć),ale całość czyta się bardzo dobrze, fabuła ma ręce i nogi, a zakończenie jest tym razem sensowne.

"Rodzicom wydaje się, że najgorsze, co może spotkać pięciolatka, to rak. Mylą się, najgorsze co może go spotkać to choroba psychiczna" Nie sądziłam, że w tej książce znajdę cytat, który zostanie ze mną na zawsze, to jest myśl z którą mierzę się już 5 lat. Nie wiedziałam, że to będzie książka o mnie, jestem tym rodzicem.
Zakończenie nie jest takie jakie sobie wymarzyłam ale książka trzyma w napięciu, najgorsze jest to, że jest w niej prawda.

"Rodzicom wydaje się, że najgorsze, co może spotkać pięciolatka, to rak. Mylą się, najgorsze co może go spotkać to choroba psychiczna" Nie sądziłam, że w tej książce znajdę cytat, który zostanie ze mną na zawsze, to jest myśl z którą mierzę się już 5 lat. Nie wiedziałam, że to będzie książka o mnie, jestem tym rodzicem.
Zakończenie nie jest takie jakie sobie wymarzyłam ale...

Trzymała mocno w napięciu, a dodatkowych ciarek na plecach dodawał fakt, że bohaterami są również dzieci, które w tej książce wcale nie były aniołkami. Bardzo obrazowe przedstawienie problemów na tle psychicznym, które zmusiło mnie do refleksji nt chorób dzieci i tego, co przeżywa rodzina i ile jest w stanie poświęcić.

Bardzo poruszające były historie dzieci, bo rzadko kiedy przedstawia się je jako „te złe” - i nie jest to spoiler, tylko część fabuły! Nie było tutaj takiej jednoznacznej oceny maluchów - po prostu przedstawienie w przejmujący i realistyczny sposób tego, że dzieci nie zawsze są niewinne, a ich zachowania mogą przypominać dorosłe. Widać, ze autorka zrobiła duży research na ten temat i podchodziło do niego bez cienia oceniania.

Sam wątek zagadki morderstw rodziny bardzo mi się podobał i też uważam, że przedstawienie historii z trzech różnych perspektyw, które na jakimś etapie się połączą był ciekawym zabiegiem i nadawał tempa książce. Nie czytałam wcześniejszych części o pani detektyw D.D, ale nie było problemu z wczuciem się w historię. Mam teraz za to wielką ochotę obejrzeć dobry thriller!

Spoilery do zakończenia:

Ciekawy wątek astralny i metafizyczny, nie jestem wielką fanką takiego rozwiązania zagadki, ale na pewno wyróżnia się na tle innych thrillerów i kryminałów. Po prostu nie do końca przekonuje mnie motyw zabójcy.

Naprawdę poruszyły mnie w tej książce dzieci z zapędami morderczymi, bo rzadko kiedy ten temat jest podnoszony, a problem istnieje i jest przerażający. Dodatkowo spojrzenie na to, że w większości te dzieci nie wiedziały, co robią i same się bały. Brrr.🥶

Trzymała mocno w napięciu, a dodatkowych ciarek na plecach dodawał fakt, że bohaterami są również dzieci, które w tej książce wcale nie były aniołkami. Bardzo obrazowe przedstawienie problemów na tle psychicznym, które zmusiło mnie do refleksji nt chorób dzieci i tego, co przeżywa rodzina i ile jest w stanie poświęcić.

Bardzo poruszające były historie dzieci, bo rzadko...

Kolejna świetna pozycja z serii, zdecydowanie lepsza niż część 3.
Lubię styl pisania Lisy i mam nadzieję, że kolejne książki do niej będą tylko bardziej zaskakiwały fabułą.

Kolejna świetna pozycja z serii, zdecydowanie lepsza niż część 3.
Lubię styl pisania Lisy i mam nadzieję, że kolejne książki do niej będą tylko bardziej zaskakiwały fabułą.

Najlepsza z serii do tej pory! Bardzo mnie zaangażowała, związała emocjonalnie, nie wiem kiedy mi minął ten czas. Dużo mówi to, że specjalnie szukałam nowych przepisów, aby zostać dłużej w kuchni i wysłuchać jak najwięcej do gotowania 😅

8,5⭐️

Najlepsza z serii do tej pory! Bardzo mnie zaangażowała, związała emocjonalnie, nie wiem kiedy mi minął ten czas. Dużo mówi to, że specjalnie szukałam nowych przepisów, aby zostać dłużej w kuchni i wysłuchać jak najwięcej do gotowania 😅

8,5⭐️