Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Trucicielka

Okładka książki Trucicielka autora Peter Robinson, 9788375086713
Okładka książki Trucicielka
Peter Robinson
6,0 / 10
Wydawnictwo: Sonia Draga Seria: Kryminał kryminał, sensacja, thriller
412 str. 6 godz. 52 min.
Kategoria:
kryminał, sensacja, thriller
Format:
papier
Seria:
Kryminał
Tytuł oryginału:
Before the Poison
Data wydania:
2013-04-03
Data 1. wyd. pol.:
2013-04-03
Liczba stron:
412
Czas czytania
6 godz. 52 min.
Język:
polski
ISBN:
9788375086713
Tłumacz:
Jacek Mikołajczyk
Średnia ocen
6,0 6,0 / 10
41 opinii 202 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Trucicielka w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Trucicielka

Aneta-Wiola
Aneta-Wiola
książek na półce przeczytane 962 napisanych opinii 743

Oceny książki Trucicielka

Średnia ocen
6,0 / 10
202 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
6 ocen
9
6 ocen
8
22 ocen
7
45 ocen
6
60 ocen
5
32 ocen
4
12 ocen
3
13 ocen
2
2 ocen
1
4 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Trucicielka

avatar
457
66
Joasik36
09.03.2024
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Świetnie napisana powieść, klimatyczna i wciągająca. Powoli tocząca się akcja pochłania czytelnika i przenosi do pięknego, starego domu, położonego na odludziu niedaleko Richmond. A z domem wiąże się pewna historia...

Świetnie napisana powieść, klimatyczna i wciągająca. Powoli tocząca się akcja pochłania czytelnika i przenosi do pięknego, starego domu, położonego na odludziu niedaleko Richmond. A z domem wiąże się pewna historia...

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
479
64
Katerina
26.09.2023
9 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Bardzo się cieszę,że nie zasugerowałam się niektórymi opiniami na temat tej książki, bo straciłabym bardzo miłe spędzony czas. Niezwykle klimatyczna,niespieszny akcja, a jednak trzymająca w napięciu i wciągającą. Polecam na jesienne wieczory z lampką wina.

Bardzo się cieszę,że nie zasugerowałam się niektórymi opiniami na temat tej książki, bo straciłabym bardzo miłe spędzony czas. Niezwykle klimatyczna,niespieszny akcja, a jednak trzymająca w napięciu i wciągającą. Polecam na jesienne wieczory z lampką wina.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
111
103
Joanna Sikora
22.06.2020
10 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Młody , ambitny kompozytor z osiągnięciami wprowadza się do wiekowego domu gdzie setki lat temu doszło do zbrodni.Ale czy na pewno czy młody człowiek zdoła odkryć tajemnice ze ścian i czy grace była winna / przeczytajcie koniecznie.

Młody , ambitny kompozytor z osiągnięciami wprowadza się do wiekowego domu gdzie setki lat temu doszło do zbrodni.Ale czy na pewno czy młody człowiek zdoła odkryć tajemnice ze ścian i czy grace była winna / przeczytajcie koniecznie.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

556 użytkowników ma tytuł Trucicielka na półkach głównych
  • 289
  • 262
  • 5
73 użytkowników ma tytuł Trucicielka na półkach dodatkowych
  • 52
  • 4
  • 4
  • 4
  • 3
  • 3
  • 3

Inne książki autora

Więcej
więcej
Peter Robinson
Peter Robinson
Peter Robinson – bestsellerowy pisarz brytyjski, którego książki niejednokrotnie plasowały się wśród najlepszych powieści magazynów „Publishers Weekly”, „The New York Times”, czy „People”. Ma na swoim koncie 22 powieści. W Polsce ukazały się W czas posuchy (Pol-Nordica, 2004) oraz W mogile ciemnej (Pol-Nordica, 2005) Urodzony i wychowany w Yorkshire od niemal dwudziestu pięciu lat dzieli swój czas między Stany Zjednoczone, a Wielką Brytanię.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Zaginione Mo Hayder
Zaginione
Mo Hayder
Mo Hayder należy do grona moich ulubionych autorek. Przeczytałam sporo jej książek i wszystkie mi się podobały. Jej książki nie są pisane na siłę. Akcja rozgrywa się w swoim tempie, ale nigdy nie jest rozwlekła. Dlatego wciąga czytelnika od początku i trzyma aż do końca. Tak też jest z tą książką.
Beata - awatar Beata
oceniła na75 lat temu
Ślepy instynkt Andreas Winkelmann
Ślepy instynkt
Andreas Winkelmann
Życie potrafi jednak człowieka zaskakiwać. Ta książka przeleżała zapomniana gdzieś na półce, nawet nie wiedziałem, że kiedyś ją kupiłem w sieci nieistniejących już księgarni. Autora nie znałem, raczej po prostu nic innego do czytania nie rzuciło mi się w oczy. Zaskoczenie i to wysoce przyjemne. Czyta się to dobrze, brak dłużyzn, niepotrzebnych wstawek. Wreszcie nie ma bohatera-gliniarza, który nie ma czasu na prysznic, je tylko mrożoną pizzę i stare parówki, rzadki śpi, a jeśli już – dręczą go koszmary i traumy. No i pije. Dużo pije. Niedostatków jest nader mało – motywy porywacza, dobór ofiar, pewne kwestie troszeczkę zostały spłycone. Szkoda jedynie, że więcej książek tego Autora nie zostało przetłumaczonych. Jeśli jednak ktoś włada biegle językiem Goethego – naprawdę polecam.
Horży - awatar Horży
ocenił na72 lata temu
Ona już nie wróci Hans Koppel
Ona już nie wróci
Hans Koppel
Przyznam szczerze, tak mnie wciągnęła, że musiałam ją przeczytać w jeden dzień! Specjalnie dla niej wstałam ją o 4 rano, by dowiedzieć się, jak to wszystko się skończyło. Zapowiadało się niepozornie, tymczasem historia jaką dostaliśmy, po prostu wbiła mnie w fotel i całkowicie mną zawładnęła! Ylva tego dnia wybrała się z przyjaciółmi na drinka. W domu czekał na nią mąż i córeczka Sanna. Minął piątkowy wieczór, sobota, niedziela, poniedziałek, gdzie jest Ylva? Co się stało z młodą kobietą? Mike zgłasza zaginięcie żony i staje się głównym podejrzanym. Nikt nie wie, że prawda jest tak blisko. A Ylva jest bliżej niż wszystkim się wydaje! Intryga najwyższej próby, świetnie napisana i wciągająca jak mało która. Skandynawski thriller na najwyższym poziomie!
magdalena - awatar magdalena
oceniła na82 lata temu
Człowiek mroku Unni Lindell
Człowiek mroku
Unni Lindell
Z balkonu mieszkania na szóstym pietrze wypada 57-letnia kobieta w średnim wieku.Czy to wypadek, czy samobójstwo, ktoś dostrzega cień mężczyzny w czapce za jej plecami.Następnie po jakimś czasie znika w niewyjaśnionych okolicznościach młoda dziewczyna Lili Aniela Rudek sprzątaczka zatrudniona na lato do sprzątania przy kempingu w Moss.Dziewczynę nękało i gnębiono nocami takie złe przeczucie, że jest przez kogoś śledzona.Za jej oknem domku przesuwał się i przechodził tajemniczy cień tego samego mężczyzny.Czy to nie jest czasami przypadek, że właściciel owego kempingu zamieszkuje ten sam blok, co zabita tam starsza kobieta. Cato Isaksen razem z nową jego pracownicą grupy śledczej Marian Dahle podejmuje się prowadzenia sprawy zabójstwa tej kobiety, a Marian Dahle to osoba bardzo impulsywna, empatyczna nie darzy sympatią policjanta Cata Isaksena i nie koniecznie ona uznaje regułę drogi służbowej. Mimo nieporozumień między nimi co wynikają z tego, muszą oni ustąpić i rozwiązać zagadkę kryminalną odnaleźć zabójcę, żeby nikomu nic już nie zrobił i nie zabijał. Po "Miodowej Pułapce", który był bardzo świetnym kryminałem, Unni Lindell zaskoczyła mnie swym genialnym skandynawskim kryminałem,wciągająca historia, trzymająca w doskonałym napięciu..szybko akcja rosła,z każdą stroną czytanej książki, zaskakująca, niezła fabuła..znakomity policjant Cato Isaksen, zaś Marian Dahle to taka wredna, denerwująca idiotka jak mi działała na nerwy, irytująca baba, stale kłóciła się Catem o coś drażniła mnie.Książka wzbudzała we mnie emocje, powodowała mnóstwo strachu, przerażenia. Trochę trudna, zagmatwana zagadka do rozwiązania,z zapartym tchem czytałam ten kryminał. "Człowiek Mroku" to świetny,zdecydowanie mocny kryminał z Czarnej Serii..Lindell i tym razem spisała się rewelacyjnie jest znakomitą norweską pisarką, dla której poświęcił super chwile i zagwarantowała mi moc zagadek, dała mi olbrzymią satysfakcję podczas czytania nie rozczarowała mnie książka przeczytałam ją z zainteresowaniem.
Justyś - awatar Justyś
ocenił na89 lat temu
W mogile ciemnej Peter Robinson
W mogile ciemnej
Peter Robinson
"W mogile ciemnej" to mroczny dramat rodzinny ubrany w otoczkę kryminalną. Kłamstwo, pogoń za karierą, żądza bogactwa i sławy, zdrada, gniew, żal, chęć zemsty to głowni bohaterowie całego zamieszania. Kryją się za drzwiami pięknego domu należącego do wysoko postawionych, wykształconych i szanowyanych ludzi, prowadzących idealne życie, by w pewnym momencie wyjść na powierzchnię rozpoczynając wątek tej książki. Jak to zazwyczaj bywa karma za te wszystkie złe emocje dotyka ludzi powoli, odsłaniając coraz więcej i więcej aż dopnie swego i doprowadzi nieuczciwą rodzinę do ruiny. Rodzinę, o ile można rodziną określić tak żyjących ludzi. Główny wątek przeplata się z bieżącymi problemami erotyczno-miłosnymi głównego bohatera, prowadzącego śledztwo komisarza Banks. Przeplata się w taki sposób, z którego jasno wynika, że powieść tą jest jedynie częścią przygód komisarza nie pierwszą, ale i nie ostatnią. Co prawda wszystko jest na bieżąco tłumaczone i zrozumiałe bez konieczności sięgania po inne części, ale jeśli ktoś jest zainteresowany tym wątkiem, styl pisania autora sprawi, że bez konieczności sprawdzania opisu czy czytania recenzji będzie wiedział że może liczyć na jego kontynuację, lub doszukać się szczegółow cofając się wstecz do innych powieści opisujących przygody komisarza. Wracając jednak do wątku głównego, czyta się go lekko, jest dość wciągająco, ale i nie przesadnie. Włos się jeży na głowie czytając o tym co potrafi wyjść z człowieka, do czego zdolne są wypuszczone na wolność nastolatki z "dobrego" domu, jak głęboki w ludziach potrafi być żal, jak wielkie jest poczucie zemsty. Jest czas na to by zadać sobie pytanie co to tak na prawdę znaczy dobry dom, jest czas na ocenianie bohaterów, a równocześnie dany nam przez autora czas nie wywołuje znudzenia w odbiorze powieści. Zagadka jak dla mnie ułożona była dość prosto, zaraz po połowie książki domyśliłam się wszystkiego i czytałam już tylko po to by sprawdzić czy miałam rację. Miałam. Mogło być lepiej, trudniej, tymbardziej że nie jestem fanką kryminałów i nie mam z nimi większego doświadczenia, więc dla kogoś obeznanego w tej tematyce, całkiem musi być już prosto. Styl pisania jest dobry, schemat układania wątków i zagadek logiczny, język w porządku, czyta się dobrze. Niemniej jednak uważam, że powieść bardziej nadaje się do poczytania dla mniej doświadczonych życiowo i literacko osób w wieku nastoletnim, dla takiego rodzaju czytelnika opisywany temat może też zresztą stanowić dobrą przestrogę. Zamierzam sięgnąć po jeszcze jedną książkę opisującą przygody komisarza Alana Banks, dla wakacyjnego rozluźnienia, ale i po to by mieć lepszy pogląd na twórczość pisarza. Zastanawia mnie to czy rozgryzienie kolejnej zagadki również przyjdzie mi tak łatwo, na pewno opiszę to w odpowiedniej ku temu recenzji. Po więcej książek sięgać nie zamierzam, bynajmniej nie w najbliższym czasie, co nie wyklucza, że nie powrócę jeszcze do twórczości tego autora w przyszłości, gdy zapragnę rozluźnienia, bo właśnie pod to rozluźnienie, uważam że nawet dobrze się nadaje.
Sylwia Sak - awatar Sylwia Sak
ocenił na72 lata temu
Granica mroku Mo Hayder
Granica mroku
Mo Hayder
Jest to moja trzecia książka pani Mo Hayder. Poprzednie: "Wilk" i "Skóra" były nieco gorsze, więc tej daję szósteczkę. Fajnie się czytało do pewnego momentu, później coś zaczęło zgrzytać i nie mogłem się przemóc, nawet chodziło mi po głowie odłożenie jej na półkę, jednak zwykle tego nie robię i dobrze postąpiłem, bo jako całość, wypada całkiem nieźle. Przygody Sally, jako tej biednej i zahukanej podobały mi się, kawałki z Zoe nieraz trochę mnie wkurzały. Zakończenie, jak to u Hayder, dobre. 6.
ekstrema - awatar ekstrema
oceniła na66 lat temu
Ptaszydło Max Bentow
Ptaszydło
Max Bentow
Po literaturę niemiecką poza Fitzkiem nie sięgam. Po ’’Ptaszydło’’ sięgnęłam przypadkowo, zauroczona okładką i opisem. Niestety po lekturze mam mieszane uczucia. Nils Trojan jest berlińskim komisarzem, który został przydzielony do zbadania sprawy zabójstwa młodej kobiety, którą oszpecono, obcięto jej włosy, a obok ciała pozostawiono oskubanego ptaka. Choć Trojan obecnie niezbyt dobrze radzi sobie sam ze sobą, stara się jak najlepiej poprowadzić śledztwo. Pomaga mu w tym psycholog Jana Michels, do której Nils zaczyna czuć coś więcej. Kiedy morderca zabija kolejną kobietę, komisarz wie, że nie ma czasu do stracenia, ponieważ morderca nie cofnie się przed niczym, by dopaść kolejną ofiarę. Nils to fajny policjant, polubiłam go. Zagadka kryminalna była ciekawa, zakończenia się nie spodziewałam. Mam za to duży problem z tempem fabuły i ogólnie klimatem powieści. Pisarz ma swój styl, dość sztywny, który nie pomagał mi w przyswojeniu powieści. Gdyby nie krótkie rozdziały i dialogi, książkę czytałoby mi się jeszcze oporniej, niż miało to miejsce teraz. Nie uwiodła mnie ta powieść tak bardzo, jak na to liczyłam. Ode mnie 6/10.
Iwona Nocoń - awatar Iwona Nocoń
ocenił na68 miesięcy temu
Najmroczniejsza ciemność Carin Gerhardsen
Najmroczniejsza ciemność
Carin Gerhardsen
Od pierwszego tomu ten cykl bardzo przypadł mi do gustu i dlatego dawkuję siebie go w czasie, a co za tym idzie sprawdzam na ile - po miesiącach przerwy - zapadli mi w pamięci bohaterowie i wydarzenia z ich życia prywatnego, które tutaj mają swoją kontynuację. Tak, na pewno należy czytać tę serię kryminalną z zachowaniem kolejności, żeby nie pozbawić się sensu pewnych wydarzeń oraz samego podejścia do sprawy głównych bohaterów. Poza tym zauważamy, jak sytuacje prywatne oddziałują na tok myślenia policjantów, co wnoszą do śledztwa, a co ewidentnie usypia ich czujność. Podoba mi się to, iż prowadzący śledztwo nie są przedstawiani jako superbohaterowie, ani degeneracji totalnie załamujący się pod wpływem przeżyć. Spodobało mi się długie wejście do akcji właściwej. Zanim dojdzie do morderstwa na promie poznajemy dobrze relacje miedzy młodymi uczestnikami wyprawy oraz zostaje wstępnie nakreślona sytuacja w pewnym domu, zanim i tu, na lądzie, dochodzi do tragedii. A dalej możemy się tylko domyślać, jak potoczyła się droga zakończona kolejnym zgonem. Mozolne prowadzone kontrola osób z promu w poszukiwaniu jednego z poszukiwanych oraz sprawdzanie poszlak w sprawie morderstwa kobiety z dzieckiem, daje akcji dwutorowość i niewiele wytchnienia czytelnikowi. Nasze zaangażowanie będzie nagrodzone poprzez wcześniejsze, niż to potwierdza tekst, odkrycie faktów. Gerhardsen sygnalizuje, co mogło się zdarzyć, nieco krążąc w temacie kto mógł wyrządzić krzywdę, jednak robi to w dość subtelny sposób, dając czytelnikowi możliwość pójścia wspólnymi tropami snując przy tym własne hipotezy. I za dostarczanie takiej możliwości cenię sobie kryminały autorki. Trzeba przyznać, że można się poczuć oszołomionym, bo przecież jest tu nagromadzonych kilka rodzajów przestępstw oraz wątków dotyczących wydarzeń w prywatnym życiu policjantów, a mimo to nie odczuwałam przesady. Wręcz przeciwnie. Rozpracowywane śledztwa, kolejni podejrzani oraz dalszy ciąg wydarzeń z Petrą Westman w roli głównej oraz rzucenie konkretnego światła na to, co dzieje się w życiu jej kolegi, Jensa Sandensa, daje mocną kompilację tego, co mogłoby dziać się w każdym innym miejscu, mając przy tym wymiar wiarygodnych poczynań środowiska policyjnego. Zazwyczaj tak jest, że gdy bada się wątki dotyczące np morderstwa wychodzą na jaw inne drobne przestępstwa osób podejrzanych lub nawet przypadkowo trafiających na listę zainteresowania śledczych. Również w "Najmroczniejszej ciemności" jedno zdarzenie prowadzi do zlokalizowania innych nieprawidłowości, choćby tych dziejących się w ramach stosunków rodzinnych. Zatem wychodzimy od wypadku ulicznego oraz morderstwa, co zdaje się nadawać całości prosty tor i z góry wyznaczony kierunek, w którym się to wszystko potoczy. A jednak. Z dwóch równoległych linii oznaczających dwa samodzielne śledztwa zaczynają powoli odchodzić rozgałęzienia, gdzie trafiamy na przemoc seksualną, uprawianie nierządu, alkoholizm i zaniedbywanie małoletnich, kazirodztwo, przemoc domową. Jest to naprawdę sprytnie etapami wplatane w treść bez uszczerbku dla głównych wątków, a przy tym podpowiada, jakie motywy przyświecają ludzkim postępkom oraz wyjaśnia perfidne zagrywki przestępców. To czego brakuje wielu powieściom kryminalnym to pełnokrwiste postaci, bohaterowie, którzy rzeczywiście żyją, są autentyczni w swym postępowaniu. To takie persony nadają rytm fabule, tworząc zarazem szkielet opowieści i będąc legarem podnoszącym treść na wyższy poziom. I tak, bardzo chciałoby się, żeby drugi tom dał wszelkie odpowiedzi na brutalną rzeczywistość, z jaką musi dalej zmagać się Petra czy wyjaśnienia, jak głęboko Conny zabrnie w spełnianiu swoich fantazji i co dalej z córką Jensa. Ale myśląc przyszłościowo, aż się człowiek pali, żeby zacząć swój romans z kolejną częścią serii.
Aksamitt - awatar Aksamitt
ocenił na87 lat temu
Kameleon Peter Robinson
Kameleon
Peter Robinson
Ta książka leżała kilka dobrych lat u mnie na półce, dostałem ją w prezencie na urodziny. Od kolegi, z którym już nie mam kontaktu nawiasem mówiąc, może dlatego tak mało ochoczo się za nią zabierałem. Książka jest częścią serii z inspektorem Banksem w roli głównej, a jej kanwą jest sprawa masowego zabójcy, który mordował kobiety, wcześniej wykorzystując je w seksualnie. Morderca wpadł dosyć przypadkowo, a sam ginie z rąk policjantki. Śledczy w piwnicy jego domu odkrywają przerażających odkryć, na miejscu odnajdują żonę, która również nosi w sobie głęboką traumę i sporo tajemnic. Bardzo interesująca lektura, czytałem sobie po kawałku na wakacjach. A to w samolocie, a to przy kawie. Godna polecenia książka.
Ramzes1988 - awatar Ramzes1988
ocenił na71 rok temu
Domek z piernika Carin Gerhardsen
Domek z piernika
Carin Gerhardsen
Na początku poznajemy małego chłopca, nad którym znęcają się koledzy. A następnie krok po kroku oglądamy to, co wyrosło z tego malca. Morderca. Specyficzna książka, odwrotna niż inne. Z reguły bohaterem jest policjant, który krok po kroku odnajduje sprawcę. Tu sprawca jest znany, niemal siedzimy w jego głowie i widzimy jakie ma przemyślenia i jak popełnia kolejne zbrodnie, a policja jest trochę z boku.
Olga - awatar Olga
oceniła na87 lat temu
Kamienna cisza Kjell Eriksson
Kamienna cisza
Kjell Eriksson
Jak na skandynawski kryminał, to muszę powiedzieć, że się troszeczkę zawiodłem. Spodziewałem się czegoś mocniejszego, czegoś, co mnie wbije w fotel i będzie pragnęło wziąć kolejną książkę - no cóż, nie spełniła aż tak moich oczekiwań, ale w pochmurny dzień, można sięgnąć po nią w ostateczności. Sceny, które utkną Ci w pamięci - nieliczne, emocji brakuje, a końcówka - jak dla mnie taka sobie.
Matthias - awatar Matthias
ocenił na66 lat temu
Bardziej gorzka niż śmierć Camilla Grebe
Bardziej gorzka niż śmierć
Camilla Grebe Åsa Träff
Zdecydowałam się na ponowne spotkanie z nudnym i niezrozumiałym dla mnie środowiskiem psychologów nieradzących sobie nawet z własnymi problemami. Zdecydowałam się na kolejne spotkanie z niezwykle irytującą i rozmemłaną główną bohaterką. Wiedziałam bowiem, że kryminalna część powieści wynagrodzi mi tę kiepską część.
Monika - awatar Monika
oceniła na65 lat temu
Wyścig z czasem Kristina Ohlsson
Wyścig z czasem
Kristina Ohlsson
Podobała mi się, bardzo dobrze się ją czytało. Tylko czasem denerwowało mnie, że rozmowy i dywagacje do niczego nie prowadzą, na szczęście było tego niewiele. Niektórzy zarzucają autorce, że taki scenariusz w prawdziwym życiu byłby niemożliwy, że nie tak działają służby, że naciągane. Chciałam tylko przypomnieć, że powieść to nie prawdziwe życie. I oczywiście że głupot nikt nie chce czytać, ale głupie to nie było, tylko może nie do końca realne. Choć w sumie skąd mogę wiedzieć
Maga - awatar Maga
oceniła na76 miesięcy temu
Okrutne gwiazdy nocy Kjell Eriksson
Okrutne gwiazdy nocy
Kjell Eriksson
Ta książka zdecydowanie spośród z tych wszystkich czterech tomów, przewodzi na czele. Szybka akcja, choć znowu dużo bohaterów i chwilami zawiłości się pojawiają. Głowny wątek, opowieści widziane oczami innych na temat przeszłości - to mi się osobiście mnie podobało, ale każdy ma własny gust. Książkę oceniam dobrze, ale wciąż brakuje mi tego WOW. Końcówka - znacznie lepsza od poprzednich.
Matthias - awatar Matthias
ocenił na66 lat temu
Ostatnie dziecko John Hart
Ostatnie dziecko
John Hart
Thriller, który zaczyna się jak powieść społeczno-obyczajowa o życiu i dorastaniu w patologicznej rodzinie amerykańskiej, w niewielkim miasteczku. Niby zdarzyła tam się historia kryminalna, ale połowa książki, to dramat społeczny. Nastoletnia Alyssa Merrimon została porwana. Ktoś ją wciągnął do samochodu – według zeznań nastoletniego świadka – i gdzieś wywiózł. Jej brat bliźniak, Johnny, nie mógł się z tym pogodzić i nieustanie szuka siostry, odwiedzając okoliczne domy i pokazując zdjęcie. Ich matka, trzydziestokilkuletnia Katherine, uciekła od tego koszmaru w picie i ćpanie jakichś psychotropów. Ojciec bliźniaków, targany poczuciem winy, porzucił rodzinę i zniknął nie wiadomo gdzie. Trzynastoletni Johnny Merrimon znajduje wsparcie w swoich upartych poszukiwaniach w osobie policjanta, Clyde Hunta, który oficjalnie prowadzi sprawę porwania Alyssay Merrimon i nadal coś tam robi mimo problemów z własną karierą i rodziną. Jest wreszcie zły lokalny bogacz, który wykorzystuje Katherine i któremu jej wieczne odurzenie bardzo pasuje. Ciekawie, a nawet intrygująco robi się dopiero pod koniec, gdy akcja wyraźnie zmierza do zakończenia, wyjaśnienia i zdemaskowania. Niepokojące i odrobinę niedopasowane wydały mi się wątki fantastyczne, a może raczej metafizyczne: wątek wron lub kruków oraz postać wielkoluda Levi'ego Freemantle'a, jakby żywcem wyciągnięta z „Zielonej mili”.
Meszuge - awatar Meszuge
ocenił na62 miesiące temu
Spokój duszy Camilla Grebe
Spokój duszy
Camilla Grebe Åsa Träff
Mroczna, gęsta atmosfera. Praktycznie każdy z otoczenia bohaterki może być sprawcą - poddałam się w pewnym momencie podejrzewaniu niemal każdej postaci. Ciekawy pomysł na przytaczanie sesji terapeutycznych. Jedyne co mnie irytowało to postępowanie samej Siri - nie potrafię pojąć, dlaczego zachowywała się opieszale i do ostatniej chwili bagatelizowała wszystko, co się dookoła niej dzieje. Ale książka ciekawa - dla wielbicieli kryminałów czy thrillerów psychologicznych w sam raz.
Natalia - awatar Natalia
oceniła na74 lata temu
Ósme przykazanie Anne Holt
Ósme przykazanie
Anne Holt
Seria norweskich kryminałów pióra Anne Holt, której główną bohaterką autorka uczyniła policjantkę Hanne Wilhelmsen, posiada niemal wszystkie walory „skandynawskiej szkoły powieści kryminalnej”. Wykorzystane wątki mniej lub bardziej krwawych zbrodni, wiarygodna kreacja postaci głównych i drugoplanowych, a wreszcie to, co tak lubię w tej literaturze, czyli konstruowanie bogatego w niuanse tła społeczno-obyczajowego tworzą spójną i wciągającą historię rozpisaną na kilka niezłych tomów. W trakcie lektury powieści Holt dostrzec jej doświadczenie jako byłej prawniczki i policjantki. Brak tutaj miejsca na szybką akcję i tanią „amerykańską” sensację. Przestępstwa tropią policjanci, których poznajemy jako zwyczajnych ludzi: często zmęczonych, czasem popełniających błędy, zaniedbujących rodzinę i przyjaciół, a nawet wątpiących w celowość wykonywanej pracy. Autorka świetnie pokazuje skomplikowany, bazujący czasem na przypadku, nie wolny od błędów sposób prowadzenia dochodzenia, w którym liczy się praca całej grupy śledczej. Na czele tej grupy stoi interesująca i silna kobieta w średnim wieku. Komisarz Wilhelmsen dochodzi do rozwiązania zagadki i odnalezienia zabójcy w sposób niespieszny i niełatwy. Nie udaje również, że pozjadała wszystkie rozumy – jak już wspomniałam, wspiera się radą i pomocą innych osób biorących udział w śledztwie. Praca policjantki jest jej pasją, spychającą życie osobiste na drugi plan. Ten drugi plan jest nieoczywisty, przynajmniej dla wielu polskich czytelników. Hanne jest bowiem lesbijką, żyjącą w partnerskim związku z ukochaną Cecilie. Chociaż żyją w nowoczesnym skandynawskim społeczeństwie, opartym na równouprawnieniu i tolerancji wobec wszelkich „inności”, swój związek z kobietą Hanne traktuje nader dyskretnie. Będzie to zresztą miało swoje konsekwencje w momencie, gdy pojawią się zdrowotne kłopoty jej ukochanej. W „Ósmym przykazaniu” Hanne będzie musiała zmierzyć się z przypadkiem, w którym jednym z głównych podejrzanych okaże się prokurator – osoba z „jej świata”, doskonale orientująca się w procedurach śledczych, sposobach zacierania śladów i prowadzenia przesłuchań. Wiedziona doświadczeniem, ale i kobiecą intuicją (sic!) pani komisarz powątpiewa jednak w winę prokuratora. Tym samym w powieści pojawiają się dodatkowe wątki, włączając problematykę molestowania nieletnich i wynikające z tego problemy psychologiczne ofiar. Rozwiązanie pozornie jest oczywiste, jednak wcześniej musimy się zmierzyć z całkiem wciągającą historią tłumaczącą przyczynę i sposób zaplanowania morderstwa. W tej pozytywnej opinii pojawia się jednak łyżka dziegciu. Moje zastrzeżenia budzi bowiem sposób konstruowania zdań, czasem niewiarygodnie krótkich i nieco zbyt zdawkowych. Przytoczę dla przykładu: „Ale Bromo nie zachował jednak dostatecznej ostrożności. Ktoś wiedział. Ktoś przekazał Hanne Wilhelmsen informacje, które mu podała. Mówiła o jakimś informatorze, o źródle”. Przypuszczam, iż ta językowa prostota może wiązać się z dziennikarską przeszłością autorki. Mam jednocześnie nadzieję, iż nie wynika to wyłącznie z niskiego poziomu tłumaczenia na język polski. Irytujące są również angielskie zdania, wtrącane w dialogi głównej bohaterki. Naśladując tę manierę bohaterki można zapytać: what's the point?
Orla - awatar Orla
oceniła na77 lat temu
Mam na imię Księżniczka Sara Blædel
Mam na imię Księżniczka
Sara Blædel
Udana kontynuacja przygód Louise Rick. Akcja rusza od pierwszych stron i utrzymuje czytelnika w napięciu. Dodatkową zaletą jest to, że nie mamy tutaj takiego poszatkowania i rozbicia akcji na dwie bohaterki jak w poprzedniej części, a zmniejszenie roli Camilli wyszło tylko książce na dobre. Tematyka również ciekawa, gdyż dotyczy dość współczesnych problemów i zagrożeń wynikających ze zbytniej swobody w sieci oraz braku rozwagi.
Hekke - awatar Hekke
ocenił na76 lat temu
Na skraju ciszy Kristina Ohlsson
Na skraju ciszy
Kristina Ohlsson
Dobra. Wiele poszlak, dużo podejrzanych, co nadawało klimat. Lekko się czytało, kolejne fakty dawały świetny obraz do rozwikłania zagadki morderstwa. Zakończenie dobre, choć nie zaskakujące bo już pod koniec można się było domyślać kto stoi za tym wszystkim. Jak dla mnie śmierć Jimmego można było pominąć i inaczej rozwiązać końcówkę , co nie ujmuję książce dobrego zakończenia. Brakowało mi również dokończenia wątków takich jak, czy Alex związał się na dobre z Dianą i co zadziało się z Peder i jego rodziną po akcji na wyspie (ogólnikowe info w tym temacie). Możliwe, że te informqcję są zawarte w kolejnej części. Ogólnie polecam.
Natalia - awatar Natalia
oceniła na611 miesięcy temu
Będziesz następny Gregg Hurwitz
Będziesz następny
Gregg Hurwitz
"Będziesz następny" to kolejna powieść Gregga Hurwitza, którą miałem przyjemność przeczytać. Po średnim "Ostrym dyżurze" nie spodziewałem się fajerwerków, ale okazało się, że ta powieść okazała się wręcz wybuchowa! Tym razem Hurwitz naprawdę powymiatał!... Wow! To było naprawdę super! Od początku do końca powieść przykuwała uwagę i czytało ją się z zapartym tchem. A emocje, które towarzyszyły podczas niewiarygodnej walki głównego bohatera, Mike'go, o uratowanie siebie i swojej rodziny, sięgały zenitu. Było w tej powieści wszystko - niezwykła intryga, dobrze nakreślone postacie bohaterów i napięcie, które momentami sięgało miliona volt... Można oczywiście w paru miejscach się przyczepić, ale jak autor wyjaśnił w podziękowaniach, na przekór ekspertom musiał trochę ponaginać fakty. Dla lepszej dramaturgii. Trochę mnie też irytowało nieco sztuczne podbijanie bębenka podczas opisów niezwykłego oddania i miłości dla córki i żony głównego bohatera, ale co tam! Wszystko inne rwało do przodu i pędziło w szaleńczym tempie. To była naprawdę świetna uczta... Polecam gorąco wszystkim wielbicielom znakomitych thrillerów i mocnych wrażeń!
spectator_zm - awatar spectator_zm
ocenił na85 lat temu

Cytaty z książki Trucicielka

Więcej
Peter Robinson Trucicielka Zobacz więcej
Więcej