Lisa Gardner

„W ukryciu” Lisy Gardner to jedna z tych książek, które wciągają mnie niemal od razu i nie pozwalają się oderwać, nawet jeśli próbuję sobie zrobić przerwę. Czytając ją, miałam wrażenie, że cały czas jestem w lekkim napięciu – takim, które nie męczy, ale sprawia, że chcę czytać dalej i dalej. Najbardziej poruszyło mnie to, jak silne emocje wywoływała we mnie ta historia. Czułam niepokój, momentami frustrację, a chwilami nawet bezsilność – i to właśnie uważam za największy atut tej książki. Lubię, kiedy lektura nie jest obojętna, tylko faktycznie coś we mnie uruchamia. Styl Lisy Gardner jest dla mnie bardzo przystępny – prosty, ale jednocześnie skuteczny. Nie musiałam się „przebijać” przez tekst, wszystko płynęło naturalnie. Dzięki temu mogłam całkowicie skupić się na emocjach i atmosferze, zamiast zastanawiać się nad formą. Mam jednak poczucie, że momentami pewne elementy były dla mnie trochę zbyt intensywne albo podane w bardzo bezpośredni sposób. Chwilami brakowało mi odrobiny niedopowiedzenia, czegoś, co pozwoliłoby mi samej dopowiedzieć sobie pewne rzeczy. Mimo to całość odbieram bardzo pozytywnie. To książka, która naprawdę mnie wciągnęła i zostawiła po sobie wyraźny ślad. Czytałam ją z dużym zaangażowaniem i emocjami – i właśnie za to najbardziej ją cenię.