Lisa Gardner

Lisa Gardner jest mistrzynią pisania powieści wykorzystując psychologiczną matnię, w której granica między rzeczywistością a traumatyczną wizją zacierają się niemal całkowicie. „Dom dla lalek” to thriller, który od pierwszych stron rzuca nas w sam środek nocnego koszmaru, gdzie ranna i zdezorientowana Nicky Frank walczy o życie, szukając dziecka, które według wszystkich wokół... w ogóle nie istnieje. To właśnie ten motyw – walki o własne wspomnienia i wiarygodność w oczach świata – stanowi filar powieści. Autorka genialnie kreuje postać kobiety po wielokrotnych urazach mózgu, sprawiając, że my, jako czytelnicy, czujemy ten sam chaos i niepewność, co główna bohaterka. Czy Nicky jest ofiarą, czy może osobą, której umysł po prostu odmówił posłuszeństwa pod wpływem bólu? Dynamika akcji jest tu nieubłagana, a powrót znanego i lubianego sierżanta Wyatta Fostera dodaje historii niezbędnego, proceduralnego ciężaru. Gardner prowadzi nas przez labirynt niedomówień, w którym mąż Nicky jawi się raz jako troskliwy opiekun, a raz jako postać budząca instynktowny niepokój. Autorka z wyczuciem porusza temat przemocy, traumy i skomplikowanych mechanizmów obronnych ludzkiej psychiki, nie uciekając przy tym od brutalnej prawdy o tym, jak łatwo można manipulować kimś, kto nie ufa własnym zmysłom. Każdy kolejny rozdział odkrywa mroczne sekrety z przeszłości Nicky, sugerując, że wypadek samochodowy był tylko wierzchołkiem góry lodowej, a prawdziwe niebezpieczeństwo czai się znacznie bliżej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. Lektura „Domu dla lalek” to doświadczenie klaustrofobiczne. Gardner nie gra czysto – podsuwa fałszywe tropy, mąci w głowie i sprawia, że do ostatniej chwili kwestionujemy motywacje każdego z bohaterów. To przejmujące studium bezbronności i siły przetrwania, które zostaje w pamięci na długo po odłożeniu książki na półkę. Finał okazuje się równie satysfakcjonujący, co bolesny, domykając historię, w której lalki w tytule nabierają przerażająco dosłownego znaczenia. Jest to mroczna i gęsta opowieść o tym, że najstraszniejszym więzieniem może okazać się nasz własny, nadszarpnięty umysł, w którym prawda chowa się tuż pod powierzchnią kłamstw.