Szkoła uczuć. Dzieje pewnego młodzieńca t. 2

Powieść z wątkami politycznymi. Główny bohater ma ideały, które z biegiem czasu utraci i porzuci.

Powieść z wątkami politycznymi. Główny bohater ma ideały, które z biegiem czasu utraci i porzuci.

Przekrojowy obrazek czasów. Znowu Francja, znowu Rewolucja. Znowu matnia, z zewnątrz nieprzeniknionych, reguł rządzących wyższą klasą, roli pieniędzy w układach, oraz pułapek naiwności. Z tym że nie mam wrażenia by bohaterowie się czegoś nauczyli, wręcz przeciwnie wieje determinizmem i nieuchronnością zdarzeń.

Przekrojowy obrazek czasów. Znowu Francja, znowu Rewolucja. Znowu matnia, z zewnątrz nieprzeniknionych, reguł rządzących wyższą klasą, roli pieniędzy w układach, oraz pułapek naiwności. Z tym że nie mam wrażenia by bohaterowie się czegoś nauczyli, wręcz przeciwnie wieje determinizmem i nieuchronnością zdarzeń.

Przepiękny styl; niektóre zdania to perełki. Bardzo malarskie - można sobie wszystko dokładnie wyobrazić.

Do powolnego czytania i zdecydowanie tylko dla osób, które bardziej cenią styl niż wartką akcję. Na długie jesienne popołudnia - jak znalazł.

Na ogromny plus: fakt, że autor nie moralizuje - czytelnik sam wyciąga wnioski albo i nie. Delikatny i stereotypowo "kobiecy" główny bohater również na plus. Ostatnie 100 stron już się niestety dłuży; jak dla mnie lepiej by było, aby książka była krótsza - nic by na tym nie straciła.

Autor jest mistrzem zaglądania w psychikę i emocje postaci, widzi wiele niuansów. Jednocześnie to nie emocje są siłą tej książki (ja szczerze żadnych emocji nie czułam, poza zachwytem świetną prozą),a świetne opisy - zarazem bardzo realistyczne (jesteśmy w stanie uwierzyć w każdą postać),jak i poetycko piękne.

Przepiękny styl; niektóre zdania to perełki. Bardzo malarskie - można sobie wszystko dokładnie wyobrazić.

Do powolnego czytania i zdecydowanie tylko dla osób, które bardziej cenią styl niż wartką akcję. Na długie jesienne popołudnia - jak znalazł.

Na ogromny plus: fakt, że autor nie moralizuje - czytelnik sam wyciąga wnioski albo i nie. Delikatny i stereotypowo...

Książka jest dobrze opisana.
Klasyk literatury.
Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać.
To jest jednym z nich.
Gusty są różne.
Po przeczytaniu możesz oceniać, albo i nie.
Z czystym sumieniem POLECAM !!!

Książka jest dobrze opisana.
Klasyk literatury.
Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać.
To jest jednym z nich.
Gusty są różne.
Po przeczytaniu możesz oceniać, albo i nie.
Z czystym sumieniem POLECAM !!!

„Szkoła uczuć” Gustawa Flauberta nie była to dla mnie lekka lektura, nie mogłem się dobrze skupić.

Narracja dla mnie jest zbyt rozwlekła i trudna do przebrnięcia. Wydaje się, że Flaubert koncentruje się bardziej na opisie emocji i wewnętrznych rozterek bohaterów niż na dynamicznej akcji, co powodowało uczucie znużenia. Długie opisy i drobiazgowe analizy sprawiały, że trudniej było się „wgryźć” w fabułę.

Mimo że „Szkoła uczuć” jest uznawana za ważne dzieło w historii literatury, dla mnie okazało się zbyt męczące. Być może nie trafiłem w odpowiedni czas ?

„Szkoła uczuć” Gustawa Flauberta nie była to dla mnie lekka lektura, nie mogłem się dobrze skupić.

Narracja dla mnie jest zbyt rozwlekła i trudna do przebrnięcia. Wydaje się, że Flaubert koncentruje się bardziej na opisie emocji i wewnętrznych rozterek bohaterów niż na dynamicznej akcji, co powodowało uczucie znużenia. Długie opisy i drobiazgowe analizy sprawiały, że...

… gryzetki, loretki, subretki… i Paryż jeszcze z dorożkami, powozami gdzieś mknącmi po zabłoconych drogach obok ludzi wypatrujących z zaciekawieniem, kto i z kim i dokąd - by było o czym gadać i snuć domysły. A wokół zazdrość i zawiść, i wciąż to samo pytanie: dlaczego to nie mnie spotyka to szczęście bycia na balach, bycia kimś, z kim te wszystkie ważne osobistości liczyłyby się i uznały za swego przyjaciela? Tak mniej więcej wygląda szkoła, do której wychowywany dotąd na prowincji Fryderyk wyrusza, by stać się… kimś. Flaubert w powieści tej nie kreśli nam jednak drogi, którą podąża jej główny bohater – zresztą trudno tu nawet wskazać, kto tak naprawdę tym bohaterem jest? To nie jest bohater Komedii ludzkiej Balzaca, bohater - którego wzloty i upadki czytelnik śledzi mając przed oczami precyzyjnie skreślone portrety psychologiczne każdego z uczestników tej komedii. U Balzaca śmiejemy się z ukazywanych tam cech „charakteru”, które są wręcz wypisane na twarzy tych postaci, w sposobie ich poruszania się czy też działania. Flaubert, zdaje się, proponuje czytelnikowi coś innego – jest jak malarz operujący kolorem i barwą, i zestawiając obok siebie swoich bohaterów (a jest ich wyjątkowo dużo) niczym maźnięcie pędzla pozwala czytelnikowi „odczuć” zarówno smutek, przygnębienie, jak i radość; Fryderyk – „młodzieniec lat osiemnastu, z długimi włosami i szkicownikiem pod pachą” – wyruszając w świat czy też podejmując edukację w „szkole uczuć” - nie potrafi uczynić nic poza „głębokim westchnieniem” – brak mu „pomysłu” na własne życie, tak jakby liczył na to, że wystarczy być sobą, aby stać się kimś. Tylko co to znaczy tak naprawdę „być sobą”? Ufać we własne uczucia, wsłuchać się w „głos wewnętrzny”, który poprowadzi do celu? I stać i czekać? W „Szkole uczuć” Flaubert na tę „nieruchomą” postać nanosi różne kolory, raz w sposób subtelny zabarwiając ją wzniosłym uczuciem, (by być może uwieść czytelnika obietnicą stania się niemym świadkiem wielkiej miłości),by za chwilę przykryć tę „nieostrożność” (bo miłość nie jest tym uczuciem, którym należy się kierować w życiu) czymś rażąco odpychającym (okłamywanie, niedotrzymywanie danego słowa, podwójne życie). Są w powieści opisane dwa portrety namalowane przez tego samego malarza – jeden przedstawia loretkę, na punkcie której wielu bogatych mężczyzn, żonatych czy też nie - traciło głowę, drugi zaś – to obraz jej dziecka. Warto im się przyjrzeć.
Trzecim obrazem wydaje się być Fryderyk - ale już nie do oglądania jak te dwa opisane w książce, lecz do „odczucia” jako twór tej być może trudnej do okiełznania rozumem szkoły uczuć. Sama powieść, w czasach w których powstała – uważana była za zbyt nowoczesną, a w sposobie kreślenia pewnych zjawisk społecznych nawet jako wulgarną. Dziś ta wulgarność, o ile w ogóle jest zauważalna – może być dla nas jak papierek lakmusowy. Polecam.

… gryzetki, loretki, subretki… i Paryż jeszcze z dorożkami, powozami gdzieś mknącmi po zabłoconych drogach obok ludzi wypatrujących z zaciekawieniem, kto i z kim i dokąd - by było o czym gadać i snuć domysły. A wokół zazdrość i zawiść, i wciąż to samo pytanie: dlaczego to nie mnie spotyka to szczęście bycia na balach, bycia kimś, z kim te wszystkie ważne osobistości...

"Miotać się w swym pożądaniu, jak więzień w pustej celi". A przy tym żyć życiem jałowym, bezczynnym, prześlizgując się między kolejnymi wydarzeniami granicznymi swego pozbawionego celu żywota. O tym traktuje "Szkoła uczuć". Ale kiedy za cel obiera się coś nieosiągalnego, stawiając pomnik romantycznym wyobrażeniem, podporządkowując im swoje ambicje - łatwo finalnie zostać z garścią sofizmatów jako podsumowanie swojej bezbarwnej egzystencji. Oto Fryderyk- symbol swoich czasów-  bierny orędownik łamania mieszczańskich zasad w imię miłości - zespolenia dwóch dusz sobie przeznaczonych. Dlaczego więc ta, która zagościła na dnie jego serca- tak głucha i nieczuła jest na jego miłosne tyrady?
.
"Szkoła uczuć" bardziej chyba traktuje o życiu, niż uczuciach. A raczej jego jałowości, przypadkowości, bezcelowości i powierzchowności. Sącząc ten nektar prawdy o ludzkiej egzystencji - pozostawia ona w nas "przykry posmak - jak po złym trunku". Cierpki smak ironii, w którą Flaubert ubiera bezowocność wszelkich starań bohatera, towarzyszy nam na kolejnych etapach tej mozolnej wędrówki bohatera przez jego życie. Trudna to wędrówka- bo podobnie jak w życiu - podczas kiedy mogłoby się wydarzyć wszystko- wydarza się nic. Trudno wskazać tę siłę sprawczą, bo sprawczości u Fryderyka raczej też nie widać. Widać za to miotanie się, niezdecydowanie, marnotrawienie życia na puste frazesy, brak "linii wytycznej". Tłem jest Francja połowy XIX w. z jej konfliktami wewnętrznymi i rewolucyjnymi hasłami, tak samo pełnymi nadziei, jak i finalnie niosącymi rozczarowanie. Przemierzając wraz z Fryderykiem ulice Paryża- czuć ducha tamtej epoki, gdzie kontrast dla "luksusu rzeczy" stanowi ubóstwo i samotność intelektualna elit. Uderza jałowość rozmów i deficyty życia wewnętrznego jednostek. Trudno utożsamić się z bohaterami, ale to zabieg celowy. Trudność może stanowić także duża ilość bohaterów drugoplanowych. W oczekiwaniu na rozwój akcji (która przyspiesza nieznacznie i tylko sporadycznie) - obserwujemy ubrany w nostalgię marazm egzystencji, szukając przyczyn takiego stanu rzeczy. Niełatwa i złożona to lektura, wymagająca przestrzeni i zaangażowania. "Ale bez wysiłku- gdzie byłaby przyjemność"? Polecam.

"Miotać się w swym pożądaniu, jak więzień w pustej celi". A przy tym żyć życiem jałowym, bezczynnym, prześlizgując się między kolejnymi wydarzeniami granicznymi swego pozbawionego celu żywota. O tym traktuje "Szkoła uczuć". Ale kiedy za cel obiera się coś nieosiągalnego, stawiając pomnik romantycznym wyobrażeniem, podporządkowując im swoje ambicje - łatwo finalnie zostać z...

Przepięknie napisana, choć nieco się gubiłam w tych wszystkich politycznych wątkach.

Przepięknie napisana, choć nieco się gubiłam w tych wszystkich politycznych wątkach.

Książka jak dla mnie smutna wręcz depresyjna. Nie było żadnej postaci, którą można by polubić. Główny bohater manipulant, egoista, który mimo, że dorosły zachowuje się momentami jak dziecko. Jednak całość bardzo dobra dzięki talentowi Flauberta.

Książka jak dla mnie smutna wręcz depresyjna. Nie było żadnej postaci, którą można by polubić. Główny bohater manipulant, egoista, który mimo, że dorosły zachowuje się momentami jak dziecko. Jednak całość bardzo dobra dzięki talentowi Flauberta.

Ksiązki Flauberta i Austen to podczytuję cały czas, są pod ręką, aby po nie móc sięgnąć, jeszcze do książek co jakiś czas czytanych , we fragmentach należą Anna Karenina i Przeminęlo z wiatrem

Ksiązki Flauberta i Austen to podczytuję cały czas, są pod ręką, aby po nie móc sięgnąć, jeszcze do książek co jakiś czas czytanych , we fragmentach należą Anna Karenina i Przeminęlo z wiatrem