Sliver

Interesujący kryminał.

Interesujący kryminał.

Uwaga, na końcu mojej opinii będzie spoiler - zakończenie książki jest tak nieprawdopodobne, że po prostu muszę się nim podzielić, bo się uduszę. Tytuł ma już sporo lat i nie grzeszy popularnością, więc pewnie nikogo tym nie ubodę.

Ogólnie powieść przez 75% czasu była nawet przyzwoita i dostarczała lekkiej rozrywki. Została napisana maksymalnie prostym językiem, nierzadko akapity składały się na wyliczanie wszystkich codziennych czynności, które bohaterowie akurat wykonywali. Mimo to dało się poczuć klaustrofobiczną atmosferę "przeklętego" tytułowego budynku i kapkę niepoczytalności głównego złego. Pomysł podglądania życia innych ludzi i traktowanie ich codzienności jak programu telewizyjnego obecnie chyba już tak nie szokuje, w latach '90, gdy "Sliver" powstał, odbiór musiał być inny. Jednym słowem można, ale nie trzeba, albo z braku laku i cienki thriller dobry.

To teraz o tych ostatnich stronach... Główna bohaterka Kay została zaszantażowana przez swojego partnera i naczelnego masterminda Pete'a. Odkryła, iż facet jest odpowiedzialny za kilka morderstw, miała zamiar zgłosić się na policję, ale Pete... porwał jej kota. Dziewczyna nie próbowała nawet ucieczki z mieszkania, bo bała się, że zwierzę straci ucho ("- Leży mi na kolanach i właśnie pieszczę jej uszka nożykiem X-acto"). Po jednym dniu "aresztu domowego", Pete wrócił do domu Kay, oddał jej zwierzaka i dokładnie wytłumaczył jak i dlaczego musi ją zabić. Nastąpiła krótka szamotanina, ostatecznie dziewczyna wylądowała za oknem, trzymała się gzymsu palcami. Morderca próbował odgiąć jej palce jakimś narzędziem, byle tylko nie zostawić samemu swoich odcisków. W tym momencie na parapet wskoczył superbohater kot (!),Pete starał się odgonić zwierzę, ale kot rzucił mu się na twarz (!!) i wydrapał oczy (!!!). Kay udało się wdrapać do mieszkania, Pete w tym czasie siedział nieruchomo pod ścianą i grzecznie czekał na przyjazd policji. KURTYNA.

Proszę, jeżeli ktoś oglądał ekranizację z Sharon Stone i Williamem Baldwinem, proszę mi powiedzieć, czy w filmie też stały się takie rzeczy niestworzone.

Uwaga, na końcu mojej opinii będzie spoiler - zakończenie książki jest tak nieprawdopodobne, że po prostu muszę się nim podzielić, bo się uduszę. Tytuł ma już sporo lat i nie grzeszy popularnością, więc pewnie nikogo tym nie ubodę.

Ogólnie powieść przez 75% czasu była nawet przyzwoita i dostarczała lekkiej rozrywki. Została napisana maksymalnie prostym językiem, nierzadko...

Słabizna, uwiąd twórczy Levina, przez co niezły pomysł został opakowany żałosną fabułą. Protagonistka to 39-latka, wyemancypowana, niezależna kobieta sukcesu, która nawiązuje romans z dwa pokolenia młodszym typkiem, nie dostrzegając mnóstwa czerwonych flag z typkiem związanych, przez co potem musi ponieść pewne konsekwencje wynikające z własnej nieumiejętności oceny mężczyzn zapraszanych do własnego łóżka. Taka antyreklama współczesnego promowania silnych, niezależnych, pościankowych kobiet sukcesu, ale raczej niezamierzona przez autora.
W każdym razie potencjał pomysłu zupełnie niewykorzystany, problematyka zaledwie liźnięta, fabuła denna, thriller z tego żaden, tylko 220 stron, a sporo dłużyzn, czytelnika w ogóle nie interesuje romans dwojga patologicznych pustaków i podglądaczy. Szkoda czasu.
Filmu nie widziałem i nie zamierzam, odstraszają W.Baldwin z aparycją przymilającego się cocker spaniela, który jednak lubi ugryźć i S.Stone z wejrzeniem aseksualnej, antypatycznej suki.

Słabizna, uwiąd twórczy Levina, przez co niezły pomysł został opakowany żałosną fabułą. Protagonistka to 39-latka, wyemancypowana, niezależna kobieta sukcesu, która nawiązuje romans z dwa pokolenia młodszym typkiem, nie dostrzegając mnóstwa czerwonych flag z typkiem związanych, przez co potem musi ponieść pewne konsekwencje wynikające z własnej nieumiejętności oceny...

Kay Norris, who automatically becomes in our mind as amazing Sharon Stone, moves into an impressively high building. After a divorce, with a nice, independent position in a book publishing company, with a cat and open mind. I do not want to spoil more, but she will get involved in game-relation with a younger, of course insanely handsome but troubled man.

After reading the book and watching the movie (plus accessible on YouTube alternative ending) an essay can be written about interpreting the image of the female main character.

So, my favorite Kay Norris is from the book. She is presented as an independent, strong, decisive, intelligent woman with a career and a sense of humor. While in the movie we get uncertain of her body, shy and dependent character. Partly, because of that, the game she plays with Pete is somehow less interesting. However, the movie is heavy from the tense atmosphere and I miss this kind of thrillers in modern TV.

But, coming back to the book itself. Unfortunately, as a guilty pleasure position, it was too tiring. In the English version, it was sometimes difficult for me to distinguish “he” and “she”, as the main characters talked about many neighbors and themselves. The action often wants to rush forward but is stopped by descriptions of the organization of the week, located (bare or not) feet on a given piece of furniture from a given angle, consumed yogurt, etc. However, the book is not long and that bad. In the end, I am happy to know the original behind the movie.

Kay Norris, who automatically becomes in our mind as amazing Sharon Stone, moves into an impressively high building. After a divorce, with a nice, independent position in a book publishing company, with a cat and open mind. I do not want to spoil more, but she will get involved in game-relation with a younger, of course insanely handsome but troubled man.

After reading...

Rewelacyjne budowanie napięcia w na pozór zwyczajnych okolicznościach. Kto jest wrogiem - drugi człowiek czy wszechobecna technika otaczająca współczesnego człowieka? Czego boimy się najbardziej - świata i innych ludzi czy samych siebie? Warto przeczytać, mimo że książka jest przecież dość stara i od tamtej pory kino i literatura przerobiły ten motyw wielokrotnie. Mimo to przez sentyment szczerze polecam.

Rewelacyjne budowanie napięcia w na pozór zwyczajnych okolicznościach. Kto jest wrogiem - drugi człowiek czy wszechobecna technika otaczająca współczesnego człowieka? Czego boimy się najbardziej - świata i innych ludzi czy samych siebie? Warto przeczytać, mimo że książka jest przecież dość stara i od tamtej pory kino i literatura przerobiły ten motyw wielokrotnie. Mimo to...

https://lolantaczyta.wordpress.com/2014/07/12/sliver-ira-levin/

https://lolantaczyta.wordpress.com/2014/07/12/sliver-ira-levin/