NW

Bardzo dobra książka. Problemem i przyczyną niskich ocen jest styl pisarki, wymagający ciągłej uwagi. Opowieść o dwóch przyjaciółkach i jednym morderstwie, chciałoby się napisać. To jednak tylko pretekst by ukazać głównego bohatera, czyli północno zachodni Londyn. Miejsce z którego część osób się wydostaje ,a część nie. Jednak to miejsce do końca jest w nich.

Bardzo dobra książka. Problemem i przyczyną niskich ocen jest styl pisarki, wymagający ciągłej uwagi. Opowieść o dwóch przyjaciółkach i jednym morderstwie, chciałoby się napisać. To jednak tylko pretekst by ukazać głównego bohatera, czyli północno zachodni Londyn. Miejsce z którego część osób się wydostaje ,a część nie. Jednak to miejsce do końca jest w nich.

Mam z tą książką problem. Nie klei mi się ta opowieść. Przesycona jest bowiem subiektywnymi opisami londyńskiego północnego - wschodu, które autorka sama zna z autopsji. Londyn NW, dzielnica zamieszkana przez czarnoskórych, niepracujących londyńczyków. Dzielnica pełna kontrastów i trudów życia. te rudy, ci ludzie zaczynają przeplatać się ze sobą w nieuporządkowany sposób. Gorycz miesza ie z marazmem.

W trakcie czytania książki przypomniał mi się spektakl "Ifigenia ze Splott" autorstwa Gary'ego Owena walijskiego dramatopisarza.
Opowieść o młodej kobiecie z nizin która nie radzi sobie we współczesnym świecie.
I nie wiadomo, czy to okoliczności, w których dorastała są dla nie przeszkoda w wydostaniu się na powierzchnię, odcięciu się od patologii, czy ona sama nie chce zmienić swego położenia.
Ifigenia tak jak te kobiety z "Londyn NW" żyje w przedziwnej bańce smutku i goryczy. Nie potrafi się wyrwać, a jednak chciałaby czegoś więcej.

https://teatrjaracza.pl/ifigenia-ze-splott

Mam z tą książką problem. Nie klei mi się ta opowieść. Przesycona jest bowiem subiektywnymi opisami londyńskiego północnego - wschodu, które autorka sama zna z autopsji. Londyn NW, dzielnica zamieszkana przez czarnoskórych, niepracujących londyńczyków. Dzielnica pełna kontrastów i trudów życia. te rudy, ci ludzie zaczynają przeplatać się ze sobą w nieuporządkowany sposób....

North West było wyzwaniem. książka nie sprint a maraton. Zadie Smith bawi się językiem. zmienia go w każdym rozdziale. dosłownie. od poetyckich uniesień po londyński slang. dla kogoś kto uczy się angielskiego to prawdziwa siłownia. warto jednak poznać tę opowieść. o tym jak edukacja zmienia nie tylko status ale i to kim jesteś. jaka jest cena za to nowe ja. o przyjaźni, która próbuje trwać ponad zmianami. o udawaniu kogoś kim się nie jest. drobne kłamstwa, by pasować - "they buy always pinot grigio or chardonnay because these are the only words they know that relate to wine". awans społeczny czasem rozrywa nas od wewnątrz. na szczęście Zadie Smith ubogaca swoimi obserwacjami.

North West było wyzwaniem. książka nie sprint a maraton. Zadie Smith bawi się językiem. zmienia go w każdym rozdziale. dosłownie. od poetyckich uniesień po londyński slang. dla kogoś kto uczy się angielskiego to prawdziwa siłownia. warto jednak poznać tę opowieść. o tym jak edukacja zmienia nie tylko status ale i to kim jesteś. jaka jest cena za to nowe ja. o przyjaźni,...

Mam bardzo mieszane uczucia po przeczytaniu tej książki. Język bardzo mi się podobał i wciągnął od pierwszej strony. Niestety, same postaci zostały zarysowane dość pobieżnie, a ich perypetie nie wzbudziły we mnie emocji. Cały czas czekałam na coś, co przykuje moją uwagę, ale fabuła cały czas była letnia. Nie skłoniła mnie ta książka do żadnych przemyśleń, nie do końca też zgadzam się z tezą postawioną przez autorkę. Owszem, miejsce, w którym przychodzimy na świat jakoś nas określa i identyfikuje, niemniej mamy wpływ na nasz los i jesteśmy w stanie kształtować swoją przyszłość. Jesteśmy też w stanie zerwać z ograniczeniami, ale niekiedy wymaga to zerwania więzi i poszukania sobie nowych znajomych na co żaden z bohaterów nie chciał się zdecydować.

Mam bardzo mieszane uczucia po przeczytaniu tej książki. Język bardzo mi się podobał i wciągnął od pierwszej strony. Niestety, same postaci zostały zarysowane dość pobieżnie, a ich perypetie nie wzbudziły we mnie emocji. Cały czas czekałam na coś, co przykuje moją uwagę, ale fabuła cały czas była letnia. Nie skłoniła mnie ta książka do żadnych przemyśleń, nie do końca też...

Umęczyła mnie ta książka niezwykle. Kilka razy prawie się poddałam, lecz na koniec muszę przyznać, że warto było dotrwać, bo ma ona swoją wartość i głębię. Choć na pewno trzeba włożyć trochę wysiłku, żeby ją odkryć.

Umęczyła mnie ta książka niezwykle. Kilka razy prawie się poddałam, lecz na koniec muszę przyznać, że warto było dotrwać, bo ma ona swoją wartość i głębię. Choć na pewno trzeba włożyć trochę wysiłku, żeby ją odkryć.

Historie kilkorga bohaterów mieszkających w tej samej części Londynu, które początkowo sprawiają wrażenie oderwanych od siebie, by na końcu się spleść.
Zadie Smith jak zawsze wiarygodnie, przekonująco i głęboko przedstawia wielokulturowość Londynu, portretując bohaterów borykających się ze swoją tożsamością, zagubionych i na jakimś poziomie osamotnionych. Bardzo życiowa refleksja o tym, że zawsze na jakimś poziomie jesteśmy sami, ale też zawsze możemy znaleźć gdzieś wsparcie, choć nadchodzące czasem z zaskakujących kierunków i w równie zaskakujących formach.

Z książek Zadie Smith, które znam, ta najbardziej przypomina mi "O pięknie". Jest w nich podobna atmosfera normalności i intymności wynikających z wejścia głęboko w codzienne, zwyczajne problemy zwykłych ludzi, dla każdego z bohaterów na swój sposób wielkie i niepowtarzalne, a z czytelniczego dystansu - powszechne i uniwersalne.

Niestety jednak nie przemówiły do mnie eksperymenty z formą: dziwaczny sposób zapisu dialogów, rwana narracja, oderwane od siebie rozdzialiki-obrazki z życia, płynne przechodzenie między wypowiedziami poszczególnych bohaterów i narratora. Trudno się w tym połapać. Rozumiem: mam wejść w ten świat, poczuć się, jakbym była uczestnikiem sytuacji, doświadczyć tego zagubienia, które łączy większość z postaci, ale i tak bym się wczuła. Trochę zaufania do czytelnika i jego zdolności empatyzowania...

Historie kilkorga bohaterów mieszkających w tej samej części Londynu, które początkowo sprawiają wrażenie oderwanych od siebie, by na końcu się spleść.
Zadie Smith jak zawsze wiarygodnie, przekonująco i głęboko przedstawia wielokulturowość Londynu, portretując bohaterów borykających się ze swoją tożsamością, zagubionych i na jakimś poziomie osamotnionych. Bardzo życiowa...

Dobrze rozumiem wszystkie osoby, którym trudno przebrnąć przez prozę Zadie Smith. „Londyn NW” to druga (po „Białych zębach”) powieść, którą przeczytałam i schemat jest podobny: początek bardzo wciągający, w środku łapię kryzys za kryzysem, a na końcu jestem równocześnie zmęczona i zachwycona. Za dużo się tam dzieje (dla mnie),a jako białej Europejce trudno mi się też utożsamiać z problemami jej bohaterów, co może tym bardziej świadczy o tym, że Zadie „proves her point”.

Dlaczego 7/10, choć nie była to książka mojego życia? Bo styl ZS jest po prostu doskonały - błyskotliwy i zmuszający do nieustannej czujności.

Dobrze rozumiem wszystkie osoby, którym trudno przebrnąć przez prozę Zadie Smith. „Londyn NW” to druga (po „Białych zębach”) powieść, którą przeczytałam i schemat jest podobny: początek bardzo wciągający, w środku łapię kryzys za kryzysem, a na końcu jestem równocześnie zmęczona i zachwycona. Za dużo się tam dzieje (dla mnie),a jako białej Europejce trudno mi się też...

Nie dałem rady. Podchodziłem dwa razy do tej książki, za drugim dobrnąłem do połowy. Coś nie pasuje mi w prowadzeniu narracji. Ale co?

Nie dałem rady. Podchodziłem dwa razy do tej książki, za drugim dobrnąłem do połowy. Coś nie pasuje mi w prowadzeniu narracji. Ale co?

W jednym komentarzu przeczytałam że Zadie nie jest mistrzynią formy. Ludzie się mylą. Forma jest genialna. Język płynny i połamany jednocześnie. Pierwsza część piękna, medytacyjna. Uwagi o czasie i świadomości nieomal poezyjne. Druga i pozostałe mogłyby nie istnieć, za dużo przynudzania wielkomiejskimi i prawniczymi sprawkami. Za mało wody. Bohaterzy trochę nijacy, trudno wymacać ich mentalną substancję. Początek, forma i język jednak tak dobre że daję wysoką ocenę.

W jednym komentarzu przeczytałam że Zadie nie jest mistrzynią formy. Ludzie się mylą. Forma jest genialna. Język płynny i połamany jednocześnie. Pierwsza część piękna, medytacyjna. Uwagi o czasie i świadomości nieomal poezyjne. Druga i pozostałe mogłyby nie istnieć, za dużo przynudzania wielkomiejskimi i prawniczymi sprawkami. Za mało wody. Bohaterzy trochę nijacy, trudno...

Niestety nie udało mi się dobrnąć do końca...

Niestety nie udało mi się dobrnąć do końca...