Puk z Pukowej Górki

Niedawno odwiedziłem targi książki w Warszawie i byłem zaskoczony, jak wiele dziecięcych tytułów o kotach. Wygląda na to, że futrzaki wreszcie zajęły we współczesnej literaturze miejsce, na które zasługują. Wcześniej tak nie było. W dzieciństwie byłem katowany psami. Pucami i Bursztynami, szczekadłami jeżdżącymi koleją, różnego rodzaju szczeniaczkami, kundlami, białymi kłami. Oczywiście nie oznacza to, że kotów nie było. Jan Tetter jeszcze w latach 70. Opublikował dwie książeczki o przygodach Ryżego Placka. Pięknie ilustrowane i okraszone skromną ilością tekstu, opowiadały historie z życia trójmiejskich kotów. Takie zwykłe historie, w których zwierzaki mają swoje problemy i spory, ale zawsze wychodzą z nich obronną łapą. Nie wszystkie, jasna sprawa. Zbójcy też należą do rodu kotów, ale wychowali się w porcie i nie nabrali ogłady. Zadzierają zarówno z Ryżym Plackiem, jak i jego bratem Puszkiem. Kończy się to dla nich marnie. Sama historia jest dynamiczna, choć utrzymana w starym stylu. Humor nie przypomina tego, do którego przyzwyczajone są wychowane na współczesnych kreskówkach dzieci. Mniej to zabaw językowych, więcej dialogów pełnych dość poważnie brzmiących gróźb. A jednak Ryży Placek i trzynastu zbójców bardzo przyjemnie się czyta. Nie bez powodu to był hit. Dziesięć lat po premierze doczekał się słuchowiska wydanego na płycie TonPressu, później wznowienia, a obecnie bywa wykorzystywany przez szkolne teatrzyki (co można zobaczyć na YouTube). Koty wciąż rządzą, jak widać. Więcej recencji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/ Zapraszam do współpracy autorów i wydawców!

Zbiór mitów greckich adresowany do dzieci, który powstał w pierwszej połowie XIX w. (1840 to.), gdy literatura pisana dla najmłodszych czytelników dopiero raczkowała. Zawiera mity w łagodnej wersji z misją poznawczą oraz dydaktyczną, które były pisane z najlepszymi intencjami i okraszone dawką serdecznych uczuć, ponieważ pisarz stworzył ten zbiór dla swojego syna. Podobno kiedyś ta książka była lekturą w klasie III szkoły podstawowej. Aż trudno uwierzyć, że uczniowie nauczania początkowego bez szemrania czytali kiedyś książki liczące ponad 300 stron, a ich rodzice nie zarzucali nauczycieli komentarzami typu: "Czy dziecko naprawdę ma przeczytać CAŁĄ książkę?", "To zbyt długie, moje dziecko tego nie przeczyta." itp. "Opowieści z Zaczarowanego Lasu" są wciąż obecne w świadomości starszego pokolenia, w antykwariatach, na portalach sprzedażowych, czasami w bibliotekach lub prywatnych zbiorach. Pomimo tego, że książka niedługo będzie obchodziła dwusetne urodziny, nadal ma oddane grono czytelników. Obecnie to zwykle starsze pokolenia zapoznają z nią dzieci lub wnuki. I to jest bardzo dobry pomysł, bo do rodzinnego czytania w długie zimowe wieczory ta lektura nadaje się doskonale. Można dzięki tym opowieściom zaszczepić w najmłodszych fascynację mitami greckimi, oderwać dzieciaki od ekranów smartfonów. Czasem może wydawać się, że jest to książka nieco anachroniczna, ale stwarza niepowtarzalny klimat a humor i celne spostrzeżenia narratora nie zestarzały się ani trochę. Narrator to świetny gawędziarz, który nawiązuje i podtrzymuje relacje z młodymi czytelnikami, trudno go nie polubić za jego komentarze: 🔸a to porówna dzieci smoczych zębów do jarzyn, bo były zabrudzone ziemią jak marchewki wyrwane z grządki w ogrodzie; 🔸w innym miejscu o woskowych figurach Pigmejów powie, że były "naturalnej małości"; 🔸z kolei za chwilę nie będzie mógł sobie przypomnieć, jak wyglądała czwarta służka Cyrce; 🔸na widok okrutnego mitologicznego monstrum dobrotliwie podsumowuje swą opowieść: 🔰"Mam nadzieję, że ani ja, ani wy nigdy nie natkniecie się na Chimerę." 🔸a w innym miejscu kapitalnie podsumuje wyrocznię w Delfach mówiąc, iż problem z nią polegał na tym, że przemawiała z otworu w skale dość mętnie: 🔰"Słowa te były tak zagadkowe, że równie dobrze mogły pozostać na dnie dziury." Zupełnie nieoczekiwana była dla mnie, przedstawiona w tym zbiorze wersja mitu o puszce Pandory. Kiedy lekkomyślna i ciekawska piękność otworzyła zakazaną puszkę, wypuściła na świat troski i nieszczęścia, te niewdzięczne, pokraczne stwory otoczyły ją i zaczęły bezlitośnie kłuć swoimi żądłami. W ten sposób powabna Pandora od razu i na własnej skórze przekonała się co nabroiła. "Ukłucie troski" - to poetyckie i niezwykle sugestywne określenie, a przy tym doskonały temat na wiersz konfesyjny. Do mnie ta metafora bardzo przemawia... ;) Interesujące jest to, że mity greckie zawarte w tym zbiorze pokazują w znacznie gorszym świetle nie bogów, a ludzi. Mamy tu pełną obfitość: spiskujących krewnych, macochy wysyłające pasierbów z misjami na pewną śmierć, ojców porzucających dzieci i pierwsze żony za podszeptem nowych kochanek. Bogowie nie są w tych opowieściach kapryśni, zapalczywi czy okrutni, nie mają humorów, starają się ludzi wspierać. Najbardziej zaangażowani w pomoc ziemskim śmiertelnikom są "Żywe Srebro", czyli Hermes i Atena. "Opowieści z Zaczarowanego Lasu" to łagodna i przyjazna wersja mitów greckich adresowanych do dzieci, jakże inna od krzykliwych, nachalnych kreskówek kreujących miałki, głupawy humor, brutalność i przemoc.

Książka dla dorosłych. Zamiast ładnie dojrzeć w okrągłego klasyczka nieco zlatuje naftaliną i polityką. Bardzo dobra, łagodna, melancholijna przy tym wszystkim: nieprzyśnione sny, nieprawdziwe wspomnienia, dopisana rodzina, dosztukowane braki, mocno chwytają za serce.

Czasem trzeba poczytać i posłuchać coś w językach naszych sąsiadów. Gdzieś znalazłem stare nagranie z płyty zarejestrowanej przez samego Czapka. Z czeskiego nie wszystko łapię ze słuchu ale mogę wtedy sięgnąć i do książeczki. Dla miłośników psów i dla miłośników słów. A do tego dla miłośników fotografii. Rewelacyjna książka! Napsal Karel Čapek.

Wspaniały kryminał, moim zdaniem nie tylko dla dzieci. Łączy w sobie humor, jak i wiele kwestii do przemyślenia. I to uniwersum - uwielbiam! Jest delikatne, ale jednocześnie nie ukazuje świata jedynie w jasnych barwach. Opowiada o istotach innych od ludzi, a jednak mówią one więcej o ludziach niż oni sami czasem potrafią o sobie powiedzieć.

Świetnie się to czytało, ten język, to ludzkie myślenie i zachowania.. jakby cofnąć się w czasie. Niestety ten piękny staropolski język nie jest zrozumiały dla dzieci, córka wielu rzeczy nie rozumiała a tłumaczenie każdego wyrywało ją z historii więc po pewnym czasie daliśmy sobie z tym spokój i słuchała bez tłumaczenia. Nawet pomimo tego przygody Kichusia się jej podobały (gdyby kiedyś powstało nowe wydanie dobrze by było je wydać w dwóch wersjach: oryginalnej oraz z uwspółcześnionym językiem - słowniczek na końcu obowiązkowy bo część słów siłą rzeczy trzeba wyjaśnić co to był ten cały Babski Comber, ale już uwspółcześnione antałek, sionka, komornica czy inne ułatwiłyby tę lekturę dzieciom)

Szczególnie polecam ze względu na to, że akcja opowieści rozgrywa się na Wawelu w Krakowie. Pamiętam, że podczas moich wizyt na zamku z rodzicami nie mogłem im uwierzyć, że nie mogę tam spotkać moich książkowych bohaterów. Może Twoje dziecko ich spotka !!! POLECAM !!! Ocal od zapomnienia !!!

Moja przygoda z książkami o zimnych kontynentach trwała około roku. Miałam wtedy "naście" lat i marzenia o byciu podróżnikiem. Książki Centkiewiczów tylko podsycały te pragnienia... Nigdy nie wyjechałam liczyć pingwinów, ale kto wie, co jeszcze życie przyniesie 😀

Jak ciężko dzisiaj młodym ludziom zaszczepić wirusa zaangażowania w cokolwiek. Młodzi tak szybko dzisiaj rezygnują, odpuszczają, nie próbując nawet podjąć odrobiny wysiłku. Nie generalizuję, ale mając styczność z młodzieżą niestety obserwuję taką tendencję też. Dlatego ta książka, pomimo, że napisana lata świetlne temu, jest doskonałym przykładem na to, jak można do czegoś dojść ciężką pracą, poświęcając swój wolny czas i jak mimo wszystko sprawia to młodej osobie przyjemność i że nie zawsze trzeba myśleć tylko o sobie, czasami taki wysiłek dla kogoś jest cenniejszy niż efekt końcowy. Polecam.

W streszczeniu zdanie „fabułę uatrakcyjnia motyw porwania dziecka” wypadło dziwnie. Przeczytałam raz pierwszy w podstawówce. Janek wędruje z listem do Lajosa (czyli Ludwika) Csokoi, właściciela ziemskiego i filantropa. Po dotarciu do jakiegoś miasteczka Janek poznaje wędrowne trio: skrzypka Johanna, będącego w jego wieku, młodszą śpiewaczkę Laurę i jej małpkę Perditę (co po włosku znaczy Utracona). Zachłanny drab Allopeo zgarnia zyski za ich występy. Podniecony powodzeniem przebiera małpkę za honweda (węgierskiego wojaka) i każe jej maszerować bębniąc. Widownia wygląda na zawiedzioną, jak z spod ziemi wyrasta prawdziwy honwed i odpowiednio ruga draba. Janek nie znał węgierskiego, lecz domyślił się z łatwością o co chodzi. Po występie spróbował zagadnąć Laurę, znał tylko niemiecki. – Kim jesteś? – zapytała. – Przyjacielem. – Przecież ja ciebie nie znam. – Czy przyjaciół koniecznie trzeba znać? Ja też mam takich, których prawie nie znam. Przez ścianę pokoju w zajeździe Janek słyszy, jak drab wrzeszczy na swe trio. Po jego wyjściu Janek wchodzi tam przez okno i namawia do wspólnej ucieczki. Drab już niemal ich doścignął, gdy zjawia się Csokoi w towarzystwie dwu honwedów wyższych stopniem. Ponieważ często wyrzucam innym nieumiejętność cytowania, zaznaczam, że skracam, lecz sens zachowuję: - Porwano moją córeczkę – zaczyna drab – jestem Aleksandro Allopeo, a ty jesteś moją córeczką, prawda? Laura potwierdza, lecz oczami mówi co innego. - Prze panów, on kłamie, wcale nie jest jej ojcem – zawołał Johann – To oszust, przywłaszczył mojego Stradivariusa. - A ty mały, skąd miałbyś Stradivariusa? Stradivariusy są rzadkie, dla odróżnienia od innych noszą własne imiona, gdy mowa o takim instrumencie należy spytać o jego miano. Skrzypce, na których rzępolił Holmes, też podobno były Stradivariusem, co prawda Watsonowi, nie znającemu się na instrumentach muzycznych, łatwo było to wmówić, a może to licentia poetica. Tu zapewne też. - Odziedziczyłem po ojcu, sławnym muzyku. - Poważnie? A maestro cóż na to? - A tak, ów muzyk powierzył bezcenny instrument mej opiece. - Acha... a ma jakieś zaświadczenie tożsamości? - Gdzieś miałem, musiałbym poszukać. - Przypominam, że toczymy wojnę, radziłbym się pospieszyć. Drab gorączkowo przetrząsa kieszenie. - Proszę. - Tak myślałem. Paszport wystawiony został na jakiegoś Alfreda Peltza. Maestro zechce to wyjaśnić? - Allopeo to mój pseudonim artystyczny. - Zatem, jak sam przyznaje, nie jest Włochem. Nadal będzie obstawać, że jest ojcem tej małej? - Ja ... ten tego... - Starczy tego gadania. Maestro pozwoli z nami. - Panie władzo, ja przecież... - Na komendzie się będzie tłumaczył. Drab zostaje zamknięty za konszachty z wrogiem, raczej marnym był szpiegiem, skoro przyciągał uwagę. Następnie Janek spotyka Margo, zwaną Królową Amazonek ...

To wyjątkowa opowieść, która może się spodobać dzieciom lubiącym magiczne klimaty. Dziś polecamy Waszej uwadze nowe wydanie tej powieści z katalogu Wydawnictwa Bukowy Las. Autor zaprasza czytelników do świata Antosia, który nazywany jest Kajtusiem. Chłopiec uwielbia przygody i dobrą zabawę. Pewnego dnia odkrywa, że potrafi czarować i zaczyna wykorzystywać tę niezwykłą umiejętność w oryginalny sposób. Kajtuś potrafi czarować, dzięki czemu jest w stanie zagrać na skrzypcach jak wirtuoz, może sprawić, że samochody latają, a drzewa stają do góry nogami. Wystarczy jedno zaklęcie, a rzeczywistość jest nie do poznania. Niestety wkrótce sztuka magiczna wymyka się spod kontroli, a konsekwencje magii mogą być nieodwracalne! Więcej na blogu: https://ksiazkizabawy.blogspot.com/2024/01/kajtus-czarodziej.html

Może to kwestia wydania oraz przetłumaczenia lektury przez wydawnictwo, niemniej, Druga Księga Dżungli okazała się bardziej interesująca od swojej poprzedniczki!  Na pewno Czytelnik wiele więcej spotkał się z samym Mowglim oraz jego współtowarzyszami z dzikiej dżungli. Sama treść ogólnie była przedstawiona prostym i jasnym językiem. Te przygody były opisane w ciekawy sposób, momentami dość zabawny, ale również zawierały swój aspekt surowości w kontekście prawdziwego życia dzikich i prawowitych mieszkańców dzikiego raju. Tak, owa książka jest o wiele ciekawsza od pierwszej części, przynajmniej moim zdaniem! Każda historia w jakiś sposób nawiązywała do głównego bohatera, dzikiego chłopca, który łączy w sobie naturę człowieka oraz zwierzęcia.

Młodzieżówka w czasach Egiptu pod władzą Imperium Rzymskiego. Miałem obawy, że będzie to umoralniona i słaba historia jednak główni bohaterowie mają swój charakter. Pomimo swojej objętości czytało mi się dobrze, nie jest to może awangarda literatury ale taki fajny przerywnik między innymi książkami.

Największą siłą książki jest język. Leśmian czaruje słowem, tworzy neologizmy, rytm i obrazy, które działają niemal jak zaklęcia. Opowieści takie jak „Ali Baba i czterdziestu zbójców” czy „Sindbad Żeglarz” zyskują nową głębię — stają się historiami o chciwości, pragnieniu, losie i cenie marzeń.

Ta książka powinna być lekturą obowiązkową każdego dziecka. Siedem pięknych historii mających za temat przewodni historię Polski. Opisywane podania obejmują okres od panowania legendarnego króla Popiela do bitwy pod Grunwaldem. Jest tu mowa m.in. o bitwie pod Cedynią, kanonizacji św. Wojciecha, zjeździe gnieźnieńskim, założeniu Akademii Krakowskiej, bohaterstwie Zawiszy Czarnego. Wszystko podane w przystępnej formie mimo lekko archaizowanego języka. Polecam wszystkim rodzicom do czytania swoim dzieciom.

Hania opisuje w pamiętniku swoje dzieciństwo, które spędziła z młodszym bratem i siostrą w Krakowie przed i w czasie I wojny światowej. Książka to kopalnia wiedzy o obyczajach tamtych lat widzianych z perspektywy dziecka. Dowiadujemy się ze szczegółami w co się wówczas ubierano, jak mieszkano, jakie dzieci miały książki i zabawki, w co się bawiły, czym zajmowali się rodzice, a czym służący. Dzięki tym szczegółom można na chwilę przenieść się w czasie do świata sprzed stu lat. Zajrzyj do środka: https://mojeksiazeczki.video.blog/2016/03/19/i-ja-i-franus/

Pierwsza, jak mi się wydawało wtedy lata temu, dorosła książka, którą dostałam od mojej nieżyjącej już mamy. Pamiętam, że długo zabierałam się do jej przeczytania. Kiedy już dokonało się, byłam zachwycona tą przepiękną historią niezwykłej przyjaźni niechcianego chłopca i zdziczałego psa. Szczerze i gorąco polecam.

Kontekst całej książki jest kontrowersyjny. Autor wyraźnie sprzyja wietnamskim komunistom, ale musimy pamiętać, w jakim czasie to napisano. Wojciech Żukrowski opisuje tutaj własne przeżycia w obozie partyzantów z Vietcongu, jednakże nie koncentruje się na nich, a na opowieściach jednego z nich, który przyjął pseudonim Kuok Viet. A jego opowieści są piękne! To stare wietnamskie legendy i baśnie. Obce polskiemu czytelnikowi, a szkoda, bo warto je poznać. Każda z nich opatrzona jest wyraźnym morałem, jak to baśnie. Choć można tam znaleźć również opowieści prawdziwe, jak ta o wielkim pytonie. Warto zagłębić się w nieznaną bliżej kulturę Wietnamu i poznać te historie. A jeśli kogoś razi polityczna otoczka, to można ją pominąć, bowiem książka jest napisana w taki sposób, że można czytać same opowieści. A legendy są warte poznania: O kamiennym psie, o mocarnym dziecku, o poważaniu, o usłużnej tykwie...

Bardzo sympatyczna książka, choć początkowo niesamowicie irytowała mnie główna bohaterka - pusta i głupia gęś, zdolna myśleć jedynie o kieckach, pomadach i świecidełkach, a której największą ambicją było złapać bogatego męża. No to uważaj, babo, czego sobie życzysz... Głupota i próżność dziewczyny ściąga nieszczęście na nią samą oraz jej rodzinę. Tamit przechodzi twardą szkołę życia, w trakcie której dociera do niej, że istnieją rzeczy ważniejsze niż uroda i bogactwo.

Wspaniała książka! Można się bardzo wiele dowiedzieć o sikorkach, oczywiście, ale jest też bardzo prawdopodobne, że pokocha się te cudowne, śliczne ptaszki, które przecież są wszechobecne. Dają się też "udomowić", inaczej niż wróble, potrafią na przykład jadać z dłoni. Polecam dla wszystkich milusińskich, zwłaszcza dla miłośników przyrody.