Ameksyka to wstrząsająca historia niesłychanego terroru rozgrywającego się na granicy amerykańsko-meksykańskiej – "w swoistym państwie, które należy zarówno do Stanów Zjednoczonych jak i Meksyku, a jednocześnie do żadnego z nich" – w czasie, gdy wojna narkotykowa osiąga tam największe nasilenie. W 2009 roku, po wielu latach pracy korespondenta na granicy, Ed Vulliamy odbył podróż wzdłuż granicy, od wybrzeża Pacyfiku po Zatokę Meksykańską, od Tijuana do Matamoros, podróż przez kalejdoskopowy krajobraz korupcji i wszechobecnej wojny domowej, a zarazem piękna, radości i żywotności. Opisuje, w jaki sposób działają gangi narkotykowe, przemyt ludzi, broni oraz narkotyków przez granicę; ucieczkę klasy średniej z Meksyku i amerykańską kulturę celebrytów, która podsyca przemoc; wzajemne powiązania gospodarki narkotykowej i gospodarki fabryk typu Maquiladora; bezlitosne, systematyczne morderstwa kobiet w Ciudad Juarez. Bohaterzy, łotrzy i ofiary – odważni i samotni policjanci, księża, kobiety i dziennikarze walczący z przemocą; gangi i wynajmowani przez nie mordercy na zlecenie; nieżywi i złamani – wszystko to ożywa w tej wyjątkowej książce. Amexica zabiera nas w świat wykraczający poza dzisiejsze nagłówki w gazetach. To portret ulicy, portret miejsca i ludzi w czasie wojny, jak i samej wojny.
"Autor pisze lirycznie, a uwodzicielski rytm jego zdań rażąco kontrastuje z upodleniem ludzkości występującym na niemal każdej stronie… Narracja ma cechy świeżości, ponieważ Vulliamy tak wiele czerpie z własnych wędrówek… Dobitnie napisana relacja wywołująca koszmary nocne".
"Kirkus Reviews"
Szukamy ofert...„Urodziliśmy się, by umrzeć” – śpiewa w jednej z piosenek Lana Del Rey, promując w teledysku model życia na krawędzi, w akompaniamencie narkotyków i łamania prawa. Ta urzekająca albo prawie romantyczna wizja narkotycznego świata, pojawia się już nie tylko w popowych piosenkach, ale też w mediach. „Breaking Bad”, serial o chorym na raka nauczycielu chemii produkującym pierwszej klasy amfetaminę, „Weeds” o sympatycznej pielęgniarce, która po śmierci męża rozpoczyna dystrybucję marihuany w swojej lokalnej społeczności. Czy faktycznie Amerykanie tak bardzo lubią narkotyki? Czy może ich pozytywny wizerunek w mediach to po prostu wysublimowany product placement karteli narkotykowych? Po lekturze „Ameksyki”, zdradzającej kulisy funkcjonowania społecznego i ekonomicznego pogranicza USA i Meksyku, ta teoria spiskowa wcale nie wydaje mi się nieprawdopodobna.
Książka rozpoczyna się obszernym rodowodem narkotykowych bossów. Pomiędzy dziesiątkami nazwisk pojawia się kilka uwag o tym, jak zmienił się kod honorowy mafii - od tego, który znamy z filmów o Alu Capone po nowy porządek, polegający na tym, że nie obowiązują żadne ograniczenia. Barbarzyńskie egzekucje w miastach pogranicza (ale po Meksykańskiej stronie) są już prawie normą dla mieszkańców. Przemoc, śmierć i ciągłe zagrożenie wyglądają niemal z każdej strony książki.
Poznajemy Meksyk od środka. Jego obraz jest przerażający. Kult Przenajświętszej Śmierci czy innych Azteckich wierzeń zlewają się tutaj z napływowym katolicyzmem. Przeraźliwa bieda i korupcja na każdym szczeblu administracji uniemożliwiają jakąkolwiek walkę z handlem narkotykami. Wszystko to, jak sugeruje autor i jego rozmówcy, dzieje się za cichym przyzwoleniem zarówno meksykańskiego, jak i amerykańskiego rządu.
Poznajemy społeczności i ich codzienność. Wyzyskiwanie pracownic w maquilladoras, przygranicznych amerykańskich fabrykach (tuż za granicą państwa firmy mogą płacić głodowe stawki pracownikom),molestowanie seksualne i całkowita bezwzględność wobec spóźnień, a czasem nawet nieprzewidzianych regulaminem rozmów, zdaje się być chorą normą w tych pustynnych miejscach. Wartość rodziny podupada, gdy ludzie mieszkają jedni na drugich, ojcowie molestują córki, zdarza się też nawet, że nowy partner zabija dzieci partnerki z poprzedniego małżeństwa.
Poznajemy główne miasta narkotykowych walk i wpływów, bliźniacze miasta – jeden po Amerykańskiej, drugi po Meksykańskiej stronie – Ciudad Juarez i El Paso, Tijuana i San Diego, Nuevo Laredo i Laredo. Niczym piekło i niebo w składanej papierowej zabawce.
Vulliamy pisze o problemie nielegalnej imigracji - kolejnym biznesie nadzorowanym przez kartele narkotykowe. Przekroczenie „zielonej granicy” wymaga znalezienia kosztownego przewodnika (el coyote),który po przybyciu do Stanów może porwać i żądać okupu od bliskich lub porzucić w środku pustyni, jeżeli będzie miał taki kaprys.
Poznajemy też szereg niesamowicie interesujących postaci, takich jak były strażnik graniczny, Butch Barret, który opisuje przemiany w mentalności strażników (dla nikogo nie jest to już misja, ale dobry zarobek),byłych narkomanów, których misją życiową jest właśnie zapewnić spokojny byt chorym psychicznie i zdrowiejącym...
Walka o przetrwanie dominuje w podejściu wszystkich z pogranicza po stronie meksykańskiej:
Niektórzy grzebani są bezimiennie bo (…) rodziny nie stać na wykupienie ciała z kostnicy albo też nikt nie miał odwagi zgłosić się po ciało, żeby i jego nie zabili.
Morderstwa nie dotyczą tylko marginesu społecznego – ludzie giną wszędzie, bez względu na dochód – w dzielnicach slumsowych czy zakopane pod werandą willi, w bogatej dzielnicy. Mimo oczywistych dowodów nikt nie zadaje sobie trudu, by poszukać sprawcy.
„Ameksyka” to dla mnie książką smutna w swym wyrazie, przedstawiającą trudne prawdy o tym, co dzieje się za ścianą jednego z największych mocarstw świata. Przy okazji jest to intrygujące studium kultury Meksyku, jego aktualnej sytuacji politycznej i ekonomicznej.
Wracając do rozważań z początku recenzji -czy narkotyki są przyczyną tego, co dzieje się w Ameksyce? Henry Ford, zamożny były przemytnik marihuany, zwieńcza rozważania autora (i moje) taką refleksją:
Narkotyki są objawem, a nie przyczyną. Co się stało, u diabła, i dlaczego? Skąd tak naprawdę wzięło się zapotrzebowanie na towar, który szmuglowałem?
Autor pisząc ten reportaż, zapuszczał się w ciemne zaułki najniebezpieczniejszych miast pogranicza . Opisuje tematy, za które lokalne stacje telewizyjne czy gazety są obrzucane granatami. Mam nadzieję, że nie przypłaci tej reporterskiej odwagi swoim życiem.
Anna Kaczmarczyk
Wszystkie cytaty za: Ameksyka, Ed Vulliamy, Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2012.
2665 
123 
64 Czytałam tę książkę przez pół roku, małymi porcjami. Nie dlatego, że nie była ciekawa, ale ilość nagromadzonego w niej zła, przemocy i nieszczęścia była tak wielka, że po kilkunastu, czasem kilku stronach wyczerpywała się moja wytrzymałość. Literatura bardzo ciężka, przejmująca, ale ważna, by zdać sobie sprawę z tego, że takie rzeczy też dzieją się na szerokim świecie. AMEKSYKA. Ni to Meksyk, ni Ameryka, jedna z najbardziej niezwykłych i niebezpiecznych stref we współczesnym świecie. I według wszystkich światowych statystyk najniebezpieczniejsza, pogranicze Meksyku i Ameryki. To tam, gdzie płynie Rio Grande, gdzie od lat wznoszony jest mur graniczny, by uniemożliwić migracje, z południa na północ oczywiście. Każde miasto umiejscowione przy samej meksykańskiej granicy ma po drugiej stronie swój amerykański odpowiednik. I ci z południa z zazdrością patrzą na tych z północy. Bo ich codzienność to życie w strachu i pod jarzmem przemocy. Kartele, wojny narkotykowe, egzekucje, obcięte głowy, zabójstwa kobiet na masową skalę, zmasakrowane ciała krewnych, okaleczeni ludzie, przewodnicy porzucający migrantów na pewną śmierć, skorumpowana policja, znikąd pomocy, giną zwykli - sterroryzowani przez kartele ludzie, politycy, dziennikarze, księża, politycy, dzieci, nikt nie jest pewny dnia ani godziny. STOP. Mogę wymieniać jeszcze tak długo. To aż niewiarygodne, że dzieje się naprawdę. Autor po kilku wielomiesięcznych podróżach przedstawił zatrważający i bezlitosny raport z tamtego świata. Przenosi czytelnika w sam środek wojny karteli narkotykowych, w środowisko, nad którym czuwa Santisima Muerte ( Przenajświętsza Śmierć ),do której się modli, stawia ołtarze, a w ofierze składa tequilę i papierosy (sic!). Doskonale rozumiem kobietę w „ Amerykańskim brudzie ", która w wyniku mafijnej egzekucji straciła podczas imprezy rodzinnej16 najbliższych krewnych, że nie waha się wsiąść z ocalałym synem na dach Bestii - pociągu będącego jej ostatnią szansą i uciec gdzie pieprz rośnie. Jedna książka dopełnia drugą, tyle że „ Amerykański brud " jest w wersji light, a „ Ameksyka ” się nie patyczkuje. Jest tak brutalna jak krwawa narkotykowa wojna.
1312 1115 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Ameksyka. Wojna wzdłuż granicy
Czytałam ten reportaż w trakcie mojego pobytu i po powrocie z Guadalajary. Mocny, brutalny i chwilami szokujący gdy nie zna się zbyt dobrze liczb i skali tego problemu. Jest to tym bardziej przejmujące gdy jest się na miejscu, w mieście które nie wiele ma wspólnego z turystyka . W mieście które staje się polem bitwy a mieszkańcy jego ofiarami. Zdaję sobie sprawę z tego, że reportaż opisuje wydarzenia z przed 10-15 lat i z całą pewnościa jest już nieco bardziej spokojnie. Juarez nie ma już palmy pierwszeństwa jeśli chodzi o status najniebezpieczniejszego miasta świata ale jednak czuć ten smrodek i strach. A o wielu rzeczach mówi się między wierszami i w domyśle.
Czytałam ten reportaż w trakcie mojego pobytu i po powrocie z Guadalajary. Mocny, brutalny i chwilami szokujący gdy nie zna się zbyt dobrze liczb i skali tego problemu. Jest to tym bardziej przejmujące gdy jest się na miejscu, w mieście które nie wiele ma wspólnego z turystyka . W mieście które staje się polem bitwy a mieszkańcy jego ofiarami. Zdaję sobie sprawę z tego, że...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSwietny reportaż. Mapa pogranicza na początku to dla mnie ważna zaleta bo gdy czytam o jakiś miejscach lubię wiedzieć gdzie to jest, więc w każdej chwili mogłam wrócić do początku i spojrzeć, Nie odrywając się od książki do telefonu jak to zwykle bywa. Wnikliwa analiza problemów tego rejonu, która pokazują że przemyt narkotyków jest tylko jedną z wielu bolączek generującym wiele innych często dużo bardziej niszczących problemów. Lektura zachęciła mnie to szukania kolejnych nie tylko na temat główny ale również poboczne jak np plemiona rdzennej ludności przedzielone murem...
Swietny reportaż. Mapa pogranicza na początku to dla mnie ważna zaleta bo gdy czytam o jakiś miejscach lubię wiedzieć gdzie to jest, więc w każdej chwili mogłam wrócić do początku i spojrzeć, Nie odrywając się od książki do telefonu jak to zwykle bywa. Wnikliwa analiza problemów tego rejonu, która pokazują że przemyt narkotyków jest tylko jedną z wielu bolączek generującym...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo chaotycznie napisana. Wiać, że autor spędził dużo czasu na pozyskaniu informacji, ale nie potrafi ich przekazać. Książka moglaby być 2 razy krótsza, a nie straciłaby nic na przekazie.
Bardzo chaotycznie napisana. Wiać, że autor spędził dużo czasu na pozyskaniu informacji, ale nie potrafi ich przekazać. Książka moglaby być 2 razy krótsza, a nie straciłaby nic na przekazie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCiekawa,dużo faktów. Czasami można się pogubić przy takiej mnogości nazwisk mafiosów z różnych karteli. Dobrze mi się ją czytało,jednak książka o Bośni tego samego autora zrobiła na mnie większe wrażenie.
Ciekawa,dużo faktów. Czasami można się pogubić przy takiej mnogości nazwisk mafiosów z różnych karteli. Dobrze mi się ją czytało,jednak książka o Bośni tego samego autora zrobiła na mnie większe wrażenie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toGranica pomiędzy USA a Meksykiem zawsze stanowiła problem. Było i jest to miejsce terroru i walki pomiędzy grupami przestępczymi o prym. Kto rządzi przejściami na pograniczu amerykańsko-meksykańskim ten ma pieniądze i władzę. W ostatnich latach jest o tym rejonie coraz głośniej a to z powodu wojen narkotykowych. Ed Vulliamy odbył podróż wzdłuż granicy od Tijuany do Matamoros. W swojej wyprawie zaobserwował w większości korupcje i wojnę domową. W swojej książce skupił się on na historiach karteli i gangów a także nad ich przestępczym procederem – przemyt ludzi, narkotyków czy broni. Również przedstawia liczne powiązania biznesu narkotykowego z gospodarką. W tej książce nie mogło też zabraknąć fragmentu dotyczącego bezlitosnego mordowania kobiet w Ciudad Juarez, słynącego z wielkich manufaktur. Również tutaj znajduje się cały przekrój przez społeczeństwo mieszkające przy granicy. Mamy tutaj przestępców i ich ofiary, dzielnych stróżów prawa, księży, kobiety i dziennikarzy starających się walczyć z przestępcami, jak i członków gangu i płatnych morderców. W swojej książce Vulliamy też zwraca uwagę na Indian, których ziemie zostały podzielone przez postawienie granicy między krajami. Teraz ci dumni mieszkańcy nie mogą dostać się do swoich krewnych po drugiej stronie.
Trzeba przyznać, że autorowi udało się przedstawić granicę między USA a Meksykiem, a co najważniejsze przedstawia nam różnice w tym język jaki zaczął się tworzyć – jest to zlepek amerykańskich i meksykańskich słów. Co jednak najbardziej w tym wszystkim poraża to wpływ organizacji przestępczych na życie obywateli przy granicy. Zastraszanie, morderstwa czy wymuszenia są tam na porządku dziennym. Reportaż ten został przed laty nagrodzony nagrodą Kapuścińskiego – przyznawaną właśnie najlepszym reportażom. Jednak najbardziej szokuje to że Vulliamy przedstawił w tym reportażu jedynie ułamek zbrodni i przestępstw jakie mają miejsce na granicy tych dwóch państw.
Granica pomiędzy USA a Meksykiem zawsze stanowiła problem. Było i jest to miejsce terroru i walki pomiędzy grupami przestępczymi o prym. Kto rządzi przejściami na pograniczu amerykańsko-meksykańskim ten ma pieniądze i władzę. W ostatnich latach jest o tym rejonie coraz głośniej a to z powodu wojen narkotykowych. Ed Vulliamy odbył podróż wzdłuż granicy od Tijuany do...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toReportaż dość chaotyczny, ale ukazujący piekło życia na granicy. Początek jest bardzo mocny, gdy autor wymienia kolejne liczby osób zabitych i torturowanych, ale jednocześnie gdzieś się gubi ten wydźwięk w mnogości nazwisk gangsterów, którzy raczej nie są znani przeciętnemu czytelnikowi. Dobrze jest mieć pod ręką mapkę, żeby sprawdzać, w którym rejonie się aktualnie poruszamy, bo autor wspomina wiele nazw geograficznych. Myślę, że to dobra pozycja, gdy jesteśmy zaznajomieni z historią wojny narkotykowej na granicy Meksyku, inaczej opowieść się dłuży i może być nudna. Trochę dziwi mnie wybór jury Nagrody im. Kapuścińskiego, bo reportaż wypada blado choćby przy arcydziełach Aleksijewicz.
Reportaż dość chaotyczny, ale ukazujący piekło życia na granicy. Początek jest bardzo mocny, gdy autor wymienia kolejne liczby osób zabitych i torturowanych, ale jednocześnie gdzieś się gubi ten wydźwięk w mnogości nazwisk gangsterów, którzy raczej nie są znani przeciętnemu czytelnikowi. Dobrze jest mieć pod ręką mapkę, żeby sprawdzać, w którym rejonie się aktualnie...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNiezła pozycja, która nieco przytłacza realizmem (choć trudno to uznać za wadę),wykorzystywaniem ludzi, narkomanami, handlem narkotykami, przestępstwami i gośćmi, którzy na liczniku mają 100, 200 a nawet i więcej ofiar.
Niezła pozycja, która nieco przytłacza realizmem (choć trudno to uznać za wadę),wykorzystywaniem ludzi, narkomanami, handlem narkotykami, przestępstwami i gośćmi, którzy na liczniku mają 100, 200 a nawet i więcej ofiar.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDobrze się czyta chociaż dużo danych, bez mapy Meksyku nie podchodź. Daje pogląd na ten rejon świata. Ciągle aktualne.
Chwilami nudne wątki.
Dobrze się czyta chociaż dużo danych, bez mapy Meksyku nie podchodź. Daje pogląd na ten rejon świata. Ciągle aktualne.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toChwilami nudne wątki.
Bodaj najobszerniejsze źródło wiedzy o Ameksyce, na jakie tylko można trafić. A to i dobrze, i źle. Z jednej strony widać, że autor naprawdę wie, o czym pisze i nietrudno jest zatracić w całym tym pięknie opisanym, choć wyjątkowo brutalnym świecie. Jednocześnie jednak, ten sam natłok informacji nieraz potrafi zwyczajnie przytłoczyć. Ciężko się nie oprzeć wrażeniu, że pan Vulliamy nawet nie próbował określić, o czym warto pisać (a co może nie jest aż tak istotne) i zawarł w tej książce wszystko, co tylko wiedział i na co udało mu się trafić.
Bodaj najobszerniejsze źródło wiedzy o Ameksyce, na jakie tylko można trafić. A to i dobrze, i źle. Z jednej strony widać, że autor naprawdę wie, o czym pisze i nietrudno jest zatracić w całym tym pięknie opisanym, choć wyjątkowo brutalnym świecie. Jednocześnie jednak, ten sam natłok informacji nieraz potrafi zwyczajnie przytłoczyć. Ciężko się nie oprzeć wrażeniu, że pan...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Ameksyka" to znany reportaż, nagrodzony nawet przed laty nagrodą Kapuścińskiego, przyznawaną właśnie najlepszym reportażom. Książka chodziła za mną od dawna, ale jakoś nie mogłam się za nią zabrać. To ciekawe, że sporo czytam lektur wojennych, a jednak wojny narkotykowe na granicy Meksyku i USA mnie odpychały i przerażały. Może dlatego, że jednak większość współczesnych wojen stara się przynajmniej szukać wymówek i usprawiedliwień - walka o wolność, o prawa człowieka, chęć odzyskania utraconych terenów... W wojnach narkotykowych chodzi tylko o pieniądze, dla nich ludzie są w stanie popełniać najgorsze zbrodnie, nie doszukując się tu żadnych ideologii. Czytanie o tym, co się dzieje na granicy, ze świadomością tła konfliktu naprawdę przeraża.
Tytułowa "Ameksyka" to właśnie strefa przygraniczna. Rejony, które Trump chciał oddzielić murem. Bliźniacze miasta, położone po obu stronach granicy, no i cały nielegalny biznes kręcący się wokół niej. Próby przedostania się do Stanów dla pracy i lepszego życia (co ciekawe, to dotyczy głównie mieszkańców Ameryki Południowej i Środkowej, bo samym Meksykanom dużo łatwiej dostać się do USA legalnie),które w dobrym wypadku skończą się tylko deportacją. W gorszym - porwaniem dla okupu lub śmiercią. Dwustronny przemyt - z Meksyku płyną narkotyki, ze Stanów "rzeka żelaza", czyli broń służąca gangom narkotykowym do walki. A głównym przeciwnikiem, obok - naturalnie - konkurencyjnych gangów, jest wojsko (policją nikt się nie przejmuje, zazwyczaj jest już dawno przekupiona, a nieprzekupnych się po prostu zabije). Zatem gangi muszą być uzbrojone tak, by móc stanąć do wojny z meksykańskim wojskiem - los cywilów mieszkających w tych regionach jest nie do pozazdroszczenia. Jakby tego wszystkiego było mało, ludziom chcącym normalnie żyć i pracować, nie mieszając się w mafijne porachunki, niewiele zostaje. Praca ponad siły za marne pieniądze w fabrykach wielkich korporacji, które specjalnie zostały pobudowane tuż przy granicy, by towar szybko trafiał do Stanów, ale by nie trzeba było płacić amerykańskich stawek. A jak ludzie zaczną się buntować (choć niewielu ma odwagę),to przecież można przenieść fabryki do Azji. Będzie jeszcze taniej.
"Ameksyka" to książka przerażająca - zwłaszcza ze świadomością, że Vulliamy dotarł do jedynie ułamka zbrodni, które mają miejsce na tych terenach każdego dnia. W końcu te meksykańskie miasta przygraniczne to najbardziej niebezpieczne miejsca na świecie - Tijuana chociażby przoduje w największej ilości morderstw per capita. A jednak są ludzie, którzy próbują tam mieszkać, głównie dlatego, że już nie wiedzą, gdzie uciec. Jakakolwiek forma sprzeciwu może wiązać się z wyrokiem śmierci - w Ameksyce ludzkie życie jest niewiele warte, nie ma nawet co liczyć, że policja przeprowadzi śledztwo. Taki świat wydaje się nierealny z bezpiecznej perspektywy siedzącego w Europie czytelnika. Ale to wszystko - nielegalne migracje, wojny gangów narkotykowych, przemyt narkotyków i broni, pranie brudnych pieniędzy, porwania i morderstwa, by pokazać siłę - ma miejsce teraz, w XXI wieku, na granicy jednego z największych światowych mocarstw. I dobrze mieć świadomość, jak to wygląda...
"Ameksyka" to znany reportaż, nagrodzony nawet przed laty nagrodą Kapuścińskiego, przyznawaną właśnie najlepszym reportażom. Książka chodziła za mną od dawna, ale jakoś nie mogłam się za nią zabrać. To ciekawe, że sporo czytam lektur wojennych, a jednak wojny narkotykowe na granicy Meksyku i USA mnie odpychały i przerażały. Może dlatego, że jednak większość współczesnych...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to