Poza wyobraźnią. Opowieści Davida Copperfielda i innych autorów

Książka warta przeczytania, inteligentna, czasem aż za bardzo, niekiedy nie wiadomo o co kaman, może to wina tłumaczenia. Każdy kto lubi thrillery będzie usatysfakcjonowany, choć nie ma tutaj mordercy, jest za to szalony czarodziej, który gra w dziwną grę z nastolatkami.

Cudownie osobliwa książka, w typowy świat fantasy wpisująca nietypową narrację, a typowy wątek fantasy rozpisująca na perspektywy również takich postaci, które w innej powieści robiłyby za statystów. Cudownie osobliwy również język, któremu tłumacz chyba nie do końca oddał sprawiedliwość. Cudownie osobliwa wreszcie postać lisa, który kryje w sobie wiele innych kształtów. A do tego żywe postaci i relacje między nimi, przyjaźń, miłość, zetknięcie z niewyrażalną innością (czyli w końcu fantasy, które wykorzystuje możliwości, jakie daje ten gatunek). Zdecydowanie powyżej przeciętnej.

Teoretycznie powinnam być absolutnie zachwycona, bo też i trudno skrytykować tak dobrze opracowaną książkę. Baśnie i legendy podzielone są według miejsca pochodzenia, a najwięcej miejsca poświęcono najbardziej oryginalnym zbiorom opowiadań: chodzi oczywiście o legendy irlandzkie (cykl ulsterski, cykl o bohaterach) oraz walijskim (kto czytał Mabinogion, ten nie będzie zaskoczony). Zaledwie trzy opowiadania mają rodowód angielski (w tym oczywiście opowieść o Jasiu i zaklętym pnączu fasoli),nieco więcej jest legend szkockich, ale mają one wyraźne irlandzkie korzenie. Zbiór jest o tyle użyteczny, że w jednym miejscu gromadzi najpopularniejsze i najbardziej znane wyspiarskie legendy - tego trudno mu odmówić. Mnie pozostał lekki niedosyt: na przykład "Za dziewiątą falą" (legendy irlandzkie) był znacznie przyjemniejszy w odbiorze i, śmiem twierdzić, lepiej napisany. Jak na książkę o wartości poznawczej jest to pozycja niezła, ale ci, którzy szukają po prostu dobrych bajek, niech szukają dalej.

Chciałam posiadać tą książkę od bardzo dawna i nareszcie się udało. Mimo mojego wieku była w stanie mnie zaciekawić. Jest to książka dla dzieci, dlatego napisano ją w taki a nie inny sposób. Jednak świat w niej przedstawiony oraz bohaterowie są na tyle barwni i intrygujący, że ta pozycja pozostanie w mojej biblioteczce dla moich dzieci. Posiada w sobie wystarczająco dużo mądrości.

Agentka Thurstday Next pracuje jako detektyw literacki i tropi literackie zbrodnie - podróby rękopisów, przypisanie autorstwa, zmiana bohaterów... Pewnego dnia ktoś kradnie supercenny rękopis "Martina Chuzzlewita" autorstwa Dickensa. Thurstday zostaje do tego wezwana, ponieważ podejrzewa się, że zna sprawcę... I rzeczywiście! to jej były profesor z uniwersytetu, który potrafi zmieniać postać, wpływać na ludzi i nie rejestruje się na taśmie. Agentka podejmuje akcję, której początek idzie bardzo źle. Zostaje ranna, nikt jej nie wierzy w przebieg wydarzeń... Dlatego podejmuje prawie że samodzielne śledztwo, w którego toku dzieje się jeszcze więcej niesamowitych rzeczy, a wszystko staje się sprawą osobistą. Ciężko mi jest oceniać tę książkę. Poleciła mi ją koleżanka i w sumie rozumiem to polecenie - lektura pełna jest inteligentnego humoru oraz aluzji literackich i politycznych. Jest tam też nieco fantastyki w tym stylu, który lubię, ale... No właśnie. Więcej jest tam fantastyki w stylu science fiction - wiele rzeczy autor próbuje tłumaczyć naukowo, co mi mocno spowalniało czytanie. Za dużo jest tam też polityki - tłem wszystkiego jest wojna na Krymie, której Next jest weteranką. Wokół tego krąży jej życie prywatne (były facet i brat),zawodowe i pośrednie. W każdym rozdziale jest jakieś nawiązanie do tej wojny, właściwie okazuje się, że główna intryga ma z nią bardzo wiele wspólnego. Akcja dzieje się w latach '80 XX wieku, więc też nie jest to okres szczególnie dla mnie interesujący - już nie fantastyczno-mroczne klimaty, a jeszcze nie nowoczesność. Z tego też powodu pewnie pojawiają się słowa, których zrozumienie sprawiało mi trudność (jak "rep"). Dużym plusem jest na pewno zabawa literaturą. Zabawny był wątek dotyczący autorstwa sztuk Szekspira i bardzo podobało mi się przenikanie światów powieściowych z rzeczywistym. I to że przez zmianę w rękopisie czy jakimś wydaniu można było zmieć całą fabułę. Szkoda mi nieco polskiego tytułu, bo człowiek cały czas czeka na tę Jane E., która właściwie pojawia się dopiero w drugiej połowie książki i nie wydaje mi się tam najważniejsza... Na pewno czas na lekturę nie był czasem zmarnowanym, ale nie czuję wielkiego żalu, że dorobek autora nie został w całości przetłumaczony na polski.

Przyznam, że trochę wymęczyłam tę książkę, ale ostatecznie muszę stwierdzić, że była to bardzo miła i ciekawa opowieść. Ściany tekstu i długie rozdziały czasem potrafiły zniechęcić, jednak nie odbierało to poziomu historii. Świat wykreowany w "Wojnie Kwiatów" jest cudowny, bardzo mi się podobał, wciągnął mnie całkowicie! Postacie niebanalne, każda z charakterem, a zwłaszcza Ogryzka! Myślę, że mimo czytania tej ksiazki przez prawie dwa miesiące, jest ona warta poznania!

„Pieśń Łowcy” to zaskakująco urokliwa i nietypowa opowieść fantasy, w której głównym bohaterem nie jest żaden rycerz czy mag, lecz rudowłosy kot o imieniu Łowca. Książka, choć z pozoru może brzmieć jak bajka dla młodszych czytelników, skrywa w sobie znacznie więcej — jest to pełnoprawna przygodowa historia z elementami mistycyzmu i magii, która potrafi wciągnąć zarówno młodszych, jak i starszych fanów gatunku. Świat przedstawiony przez Williamsa jest klasyczny, wręcz retro w swoim stylu: społeczność kotów, ich wierzenia, legendy, niebezpieczeństwa czające się poza znanymi terenami i wędrówka bohatera, która ma go nie tylko zaprowadzić do zaginionej przyjaciółki, ale i przemienić wewnętrznie — to wszystko brzmi jak dobrze znane fantasy, lecz autor potrafi to opowiedzieć z prawdziwym wyczuciem i wdziękiem. Największą siłą książki jest właśnie jej klimat i sposób, w jaki Williams naprawdę wczuwa się w kocie postrzeganie świata — to nie tylko przygody i walki, lecz także zmysłowe opisy, subtelne relacje między postaciami i sposób, w jaki odbierają otoczenie. Dzięki temu łatwo poczuć więź z Łowcą i jego towarzyszami, nawet jeśli momentami fabuła jest dość tradycyjna i przewidywalna jak w klasycznej fantasy. Narracja bywa prosta i spokojna, co dla mnie działało raczej na plus niż minus — choć nie spodziewałam się po tej książce czegoś szczególnie nowatorskiego, sposób prowadzenia historii był na tyle przyjemny, że czytało się ją płynnie i z sympatią dla bohaterów. Czasem brakowało mi nieco większego napięcia lub zaskoczenia, ale jeżeli czyta się ją jako przygodową sagę z kocim twistem, to naprawdę daje się w nią wciągnąć. Ostatecznie oceniam „Pieśń Łowcy” na 8/10 — to ciepła, dobrze napisana i klimatyczna opowieść fantasy o nietypowym bohaterze, która bawi i porusza, choć nie jest to absolutne arcydzieło gatunku.

Widzę tu sporo niepochlebnych opinii, a mnie bardzo się ta powieść podobała. Rzeczywiście, akcja nie pędzi tu na łeb na szyję, w powieść trzeba się wgryźć (nomen omen),ale nie dla wartkiej akcji ona powstała a dla zabawy kulturą i historią. I ta zabawa jest znakomita, jeśli ktoś lubi takie gry. Postacie historyczne mieszają się tu z literackimi, a większość z nich w alternatywnych formach. Gdzie indziej wariacja na temat Bonda mogłaby spotkać bohaterów Stockera i Conan Doyle'a, by z nimi bądź przeciw nim szukać Kuby Rozpruwacza w świecie, w którym to Dracula wygrał? Zresztą konsekwencje tego wampirzego zwycięstwa autor rozgrywa fenomenalnie, światotwórstwo w tej powieści jest naprawdę wysokiej próby. Nic dziwnego, że "wampiwersum" Kim Newman liczy sobie bodaj sześć tomów głównej serii plus spin offy. W Polsce, niestety, ukazały się tylko dwie pierwsze powieści.

Druga część ,,Legend" jest bardzo podobna do poprzedniczki. Ponad połowa autorów z poprzedniego tomu, pojawia się również w następnym. W drugiej części zabrakło tekstów Stevena Kinga, Terrego Pratchetta, Terrego Goodkinda, Ursulii LeGuin i Nicka Jordana. Wszystkie pozostałe teksty są częścią tych samych sag co wcześniej, dlatego klimat jest bardzo podobny. Opowiadanie Robina Hobba ,,Powrót do domu", będące częścią cyklu ,,Kraina najstarszych" to świetna historia grupki kolonistów wysłanych na podbój tropikalnej krainy. Nowy świat nie okazał się jednak zielonym rajem, a bagnistym piekłem, w którego głębi kryją się tajemnicze, złowrogie siły... Ta opowieść, przedstawiona w formie pamiętnika, to ciekawa opowieść o chciwości, walce człowieka z naturą oraz tego, jak niebezpieczeństwa wpływają na normy społeczne. Jestem pod wrażeniem. Klasę pokazał również G. Martin, przedstawiając dalszy ciąg przygód ser Dancana wysokiego, legendarnego rycerza z czasów na sto lat przed wydarzeniami z ,,Gry o tron". Akcja opowiadania rozgrywa się w czasach teoretycznego pokoju, jednak nawet wtedy siedem królestw jest dalekie od spokoju. Drobny sąsiedzki konflikt jest okazją do intryg nie ustępujących w niczym ,,Grze o Tron" i, nawiasem mówiąc, dużo bardziej podobało mi się od stylu sagi. Opowiadanie Orsona Carda, z ,,Opowieści o Alvinie Stwórcy" jest bliźniaczo podobne do poprzedniczki - tym razem poruszony zostaje motyw niewolnictwa i zbliżającej się wojny secesyjnej (chociaż w stanach Carda Ameryka jest podzielona od samego początku istnienia). Główny bohater znowu spotyka znane osoby - tym razem są początkujący prawnik Abraham Lincoln oraz były kowal Dawid Bowie. Opowiadanie jest nieco poważniejsze od tego z pierwszej części - w końcu porusza poważniejszy temat niż sprawę nieuczciwego młynarza, ale forma nadal nie przypada mi do gustu. Przede wszystkim, irytuje mnie główny bohater, dysponujący niemal boską mocą, a mimo to próbujący (niezbyt udolnie) silić się na pomysłowość. ,,Lord John i sukkub" Diany Gabeldon to ciekawe pomieszanie gatunków. Chociaż jest częścią cyklu fantasy, jednak opowiadanie jest... kryminałem. Rozgrywającym się w XVIII wieku, na froncie francusko-niemieckim, ale jednak. Interesujące rozwiązanie, chociaż fabuła rozwija się powoli, a kończy błyskawicznie. ,,Księga zmian", napisana przez autora zbioru, ponownie przenosi nas do Majipooru. Tym razem jest to historia genialnego eposu i okoliczności jego powstania. Morał jest taki - sztuka wymaga wyrzeczeń. Lepsze od poprzedniego, ma swój głęboki sens, ale do serii nadal nie jestem zbytnio przekonany... ,,Chłopiec który znalazł szczęście po śmierci" to historia umierającego dzieciaka, którego osobowość została przeniesiona do wirtualnego świata. To dosyć pesymistyczna (a może nie?) opowieść o tym, jak traci on powoli kontakt z dawnym światem, zadaje również pytania na temat wirtualnego świata. Tyle, że fabuła nie rzuciła mnie na kolana. ,,Poza pomiędzy" Anny McCaffrey przedstawia historię z perspektywy jeźdźców smoków. Zwierzęta te znały niezwykłą sztukę teleportacji, jednak nie było to niebezpieczne, gdyż groziło uwięzieniem pomiędzy wymiarami. I właśnie to spotyka główną bohaterkę. Muszę przyznać że historia Morety, podobnie jak całe uniwersum, nie przypadła mi do gustu. Nie dosyć, że jest bardzo niekonsekwentny, to jeszcze nic się w nim nie dzieje. Jeżeli ,,Legendy" miały przekonać mnie do Pern, to im się nie udało. Bohater opowiadania Raymonda E. Feista również jest kurierem. I chociaż ma o wiele bardziej banalny środek transportu, to całe opowiadanie ,,Kurier" jest w całości wypełnione akcją. Wszystko zaczyna się, gdy w związku z nadejściem zimy armie Kelewanu rozpoczynają odwrót na leża zimowe. Jak się okazuje, moment ten został uznany za dogodny moment do ataku. Opowiadanie jest klasyczną historią drogi, chociaż wątek wojenny również jest nie bez znaczenia. Szybka, łatwa i przyjemna lektura. Opowiadanie ,,Próg" Elizabeth Haydon to jeden z najlepszych fragmentów zbioru. To epicka historia świata skazanego na zagładę.Czekające na największą w dziejach tragedię królestwo opuszczają prawie wszyscy mieszkańcy. Prawie, bo nad przebiegiem ewakuacji czuwać ma kilku ochotników. W ostatniej chwili okazuje się, że możliwe jest ocalenie. Ale za jaką cenę? Akcja opowiadania Neila Gemaina ,,Władca górskiej doliny" rozgrywa się w świecie powieści ,,Amerykańscy bogowie". Cień, jego główny bohater, trafia do Szkocji, gdzie ma odbyć się pojedynek decydujący o losach rywalizacji dobra ze złem. Szybko jednak się okazuje, że nie określenia ,,dobro" i ,,zło" są czysto umowne. Wymowa opowiadania jest ciekawa, podobnie jak odwołania do szkockich legend, ale fabuła rozwija się raczej mozolnie i sporo się wynudziłem podczas lektury. Ten naprawdę dobry tomik zakończony został słabym opowiadaniem ,,Niepokonany" Terrego Brooksa. Strasznie się przy nim męczyłem: najpierw główny bohater nie chcę ratować świata, potem ci którzy go do tego namówili chcą go zniechęcić, a potem wszyscy ruszają w drogę, martwiąc się że to niebezpieczne... W zasadzie mogłoby zajmować dwie strony. Podsumowując, drugi tom ,,Legend" jest dobrą kontynuacją poprzedniej części i z pewnością spodoba się wszystkim, którym przyjemność sprawiła lektura poprzedniego tomu. Z tego samego powodu, nie spodoba się tym, którzy ,,jedynka" do gustu nie przypadła. Kilka opowiadań jest na naprawdę wysokim poziomie, ale kilka nie wypadło najlepiej. Największą niespodzianką było dla mnie opowiadania ,,Próg" i ,,Powrót do domu" bo wstęp nie wyglądał zachęcająco. Ponownie jak w poprzedniej części autor zamieścił obszerne wstępy, zawierające dużą ilość, często niepotrzebnych, spoilerów.

To moja pierwsza styczność z tym autorem. Oglądałem filmową serię Hellraiser i po części wiedziałem czego się spodziewać, choć mimo tego i znajomości opisu, zostałem zaskoczony bo troszkę inczaej sobie wyobrażałem historię. Także to duży plus. Historia mega intrygująca, dobrze napisani bohaterowie, jest krwawo, dziwnie, barwne opisy, nie odczuwa się dużych gabarytów książki. Zakończenie troszkę może szybkie ale z drugiej strony bardzo dobre.

Mamy tu realia dość niedalekiej przyszłości wypełnionej elementami typowymi dla cyberpunku, jakiegoś biopunku, posthumanizmu (pojęcia typu genżynieria, nanoinżynieria czy memoinżynieria) i postępującej, burzliwej emancypacji istot myślących stworzonych przez człowieka. Tam gdzie Dick w "Czy androidy marzą o elektrycznych owcach?" powiedział A i zadawał pytania, McAuley dołożył z pół alfabetu. Powstała rzeczywistość jest mocno różna od tej nam znanej. Autor pisząc powieść beletrystyczną porusza się na osi pomiędzy znanym a nieznanym. Jeśli obecność pierwiastka "nieznane" jest bliskie ekstremum, czytelnik odbiera rzecz jako chaos nie będąc w stanie do niczego się odnieść. Jeśli jednak mamy sytuację odwrotną i dzieło składa się jedynie ze "znanego" otrzymujemy wtórność i nudę. Zadaniem twórcy jest znaleźć złoty środek, który, matematycznie ujmując, będzie się zawierał w jakimś akceptowalnym przedziale. Część czytelników będzie preferowała lektury zbliżające się do jednego krańca, część do drugiego, większość będzie się dobrze czuła gdzieś pośrodku. W Krainie Baśni - McAuley zbliża się mocno, a pewnie dla sporej grupy odbiorców przekracza, kraniec w którym dominuje "nieznane", przez co spora część czytelników może się odbić od lektury. Książka, w przeciwieństwie do oryginalnego rynku, nie została u nas doceniona. Wiązać się to może z tym, że to lektura trudna, pełna "nieznanego", wymagająca nieustannego skupienia i elastyczności umysłu, ale również z błędem wydawniczym. Oryginalny tytuł "Fairyland" przełożony został na "Krainę Baśni" co ma sens, jednak dołożona do tego została generyczna okładka fantasy mająca się nijak do treści (jest to chyba swoisty rekord niedopasowania). Potencjalny czytelnik widzi tytuł fantasy, do tego dostaje okładkę fantasy, a w środku hardkorowy wieloaspetowy punk. Ergo docenić publikację jest w stanie czytelnik bardzo mocno świadomy. Oryginalna, nie idąca na skróty, ambitna powieść. 8/10

„Pióro Anioła” Jamesa Morrowa to filozoficzna powieść pełna satyry i czarnego humoru, która zadaje pytania o ludzką naturę, moralność i wolną wolę. Główny bohater, nauczyciel etyki, otrzymuje od Boga misję dostarczenia pióra anioła do Nieba. W trakcie surrealistycznej podróży zmaga się z ludzkimi wadami i absurdami współczesnego świata. Morrow z charakterystycznym dla siebie ironią tworzy groteskowy, pełen aluzji literackich i filozoficznych świat. Jego proza jest błyskotliwa, a fabuła wciągająca, choć wymagająca intelektualnie. „Pióro Anioła” to powieść skłaniająca do głębokiej refleksji, idealna dla czytelników ceniących satyryczne spojrzenie na życie, religię i moralność.

Czytając po wielu, bardzo wielu latach te klasyczne opowiadania Bradburego, zorientowałem się z miłym (?) zaskoczeniem, że opisywana przez niego tak krytycznie konsumpcyjno-egoistyczno-narcystyczna Ameryka, to dzisiejsza Polska. Tak jak ona przyziemna i niezdolna do zmierzenia się z czymś, co niepojęte, ponadzmysłowe,, a przede wszystkim - nieprzeliczalne na pieniądze. "Jesteśmy pospolici, zgadza się? I tu, na Ziemi, szczycimy się tym. Nadszedł czas zwykłego człowieka. Jesteśmy dumni ze swej małości" - deklaruje w przerysowany może nieco sposób w "Betoniarce" Ziemianin Marsjaninowi. A gdy ten rozmawia z chętną Ziemianką, to gasi jej apetyty na siebie, gdy wspomina coś o książkach, kiedy ona zaprasza go do kina. W koncu mówi mu, że "przypomina jej komunistę"..... Jako społeczeństwo, jesteśmy gdzieś w tym właśnie miejscu. Nie zestarzało się zupełnie metafizyczne opowiadanie "Człowiek" o spotkaniu na innej planecie z Jezusem - nierozpoznanym przez zadufanego kapitana ziemskiej rakiety. W efekcie, gdy w opowiadaniu "Miasto" tytułowy żywy organizm mści sie okrutnie za Ziemianach za ich winy sprzed tysiącleci, to nawet im przesadnie nie współczujemy. To uczucie pojawia się zaś tylko podczas lektury opowiadania "Ostatnia noc przed końcem świata" - a koniec świata jest tu niemal taki jak u Miłosza: "A którzy czekali błyskawic i gromów Są zawiedzeni A którzy czekali znaków i archanielskich trąb Nie wierzą że staje się już Dopóki słońce i księżyc są w górze Dopóki trzmiel nawiedza róże Dopóki dzieci różowe się rodzą Nikt nie wierzy Że staje się już Tylko siwy staruszek który byłby prorokiem Ale nie jest prorokiem bo ma inne zajęcie Powiada przewiązując pomidory Innego końca świata nie będzie Innego końca świata nie będzie"

Dobre fantasy, z elementem grozy, w którym główną rolę odgrywają dwaj Arabowie Ibn Fahad i Masrur opowiadający o niemiłej przygodzie,jaka im się przytrafiła podczas wędrówki z Bagdadu na północ, do kraju Armenitów. Zważywszy na to,że tekst jest krótki ciężko jest poznać i zżyć się z bohaterami. Na pewno postacią wyróżniającą się jest Masrur,który swoimi opowieściami może przywodzić na myśl naszego polskiego Zagłobę. Cała reszta to praktycznie dodatki do tej historii. Książka przesycona jest baśniami oraz opowiastkami i stanowi analogię do baśni tysiąca i jednej nocy. Dobra na jeden wieczór lub kilkugodzinną podróż pociągiem,bo czyta się ją szybko i z zainteresowaniem. Dla fanów "Baśni 1000 i jednej nocy" pozycja obowiązkowa. Dla fanów Tada Williamsa przyjemny dodatek, po wcześniejszym zapoznaniu się z jego innymi, ciekawszymi książkami. ;)

Długo miałam tą książkę na liście 'kup', ale jak do tej pory dużo innych książek okazywało się wazniejszych do nabycia. Jednak ciekawość w końcu zwyciężyła i kupiłam 'Późne Lato'. Treść w dwóch trzecich tej opowiści jest cudownie intrygująca - przedstawia wyimaginowaną historię postapokalipycznej osady ludzi żyjących 'po staremu' tj. sprzed ery industrializacji Ziemi, którzy zbierają pozostałości i budują z tego nowe obiekty. Są tu delikatne wzmianki o społeczności sprzed 100 lat (zwanej Aniołami, ponieważ nie tylko byli bardzo rozwinięci technologicznie),która zamieszkiwała Wielką Korporację, o jakiejś burzy, która trwała rok i przetrzebiła ludzkość oraz o wojnie, która także dokonała zniszczenia. Pozostali przy życiu Aniołowie zbudowali miasto pod kopułą, na którym odlecieli i dryfują wokół Ziemi. Dzieci Aniołów, które pozostały na powierzchni planety, zestarzały się tu i mają wiedzę o przeszłości, uznawani są za mędrców. Nowych tubylców fascynują np. slajdy, których szamanki używają do wróżenia przyszłości osadników. W osadzie jest pełno dziwnych artefaktów pozbieranych z ruin budynków, (które to rzeczy dla nas ludzi XXI w. są zwyczajne, a dla osób żyjących w czasie po zniszczeniu rozwiniętej technologicznie cywilizacji, którzy nigdy ich nie widzieli, stanowią zagadkę),np. sztuczna noga, obrazy, kryształy, itp. Zapada w pamięć scena, kiedy ojciec i syn palą ognisko na szosie i patrzą na pozostałości dawnej cywilizacji - kręte autostrady, węzły drogowe, mosty, zrujnowane miasta i zastanawiają się nad ich ówczesnym zastosowaniem. 'Droga służyła do zabijania'. No tak, pośrednio :) Syn zakochany w dziewczynie ze swojej osady postanawia wyruszyć na jej poszukiwanie, kiedy ona odchodzi z grupą handlarzy. Związek ten przypomina mi relację osoby uzależnionej z unikową. Chłopak goni za dziewczyną, a ona ma go gdzieś. W końcu jakimś sposobem okazuje się, że przekształca się w Anioła z tych mieszkających ponad Ziemią... I właśnie te pozostale 1/3 książki, kiedy pojawia się temat pięciu tajemniczych kuli przechowujących ważne awatary Aniołów, i które w innej osadzie z pomocą osób wtajemniczonych wchodzą w określone osoby i dzięki temu odżywają w ludzkim ciele, cała ta późniejsza filozofia i przeskok do Aniołów i ich egzystencji, tego już mój mózg nie mógł przetrawić. Brakuje jakichś fundametalnych danych, żeby sobie poskładać w głowie co do czego pasuje w całej tej historii. Jednak ta opowieść mogłaby z powodzeniem służyć jako scenariusz do animowanego filmu utrzymanego w przyrodniczo-dystopijnym klimacie. Na koniec dodam, że bardzo podobała mi się scena odnalezienia przy drodze gipsowej głowy jakiegoś pomnika, w której główny bohater pomieszkiwal przez jakiś czas :) Jak ktoś lubi dziwne książki, to polecam.

Kupiłam za grosze ze względu na okładkę, która (umówmy się) jest horrendalna 😅 Jednak sama książka okazała się wcale nie taka zła. Całkiem przyjemna, stabilna fabuła, główna bohaterka nie denerwuje i jest ogarnięta (co jest sporym plusem),jednak oprócz phouki żadna z postaci nie przyciągnęła mojej uwagi na dłużej. Na minus – faktycznie fantastyki jest tu dosyć mało, tym bardziej, że akcja dzieje się głównie w ludzkim świecie. Za to dużo jest nawiązań do muzyki, która była popularna w czasie pisania tej książki (chyba 40 lat temu?) więc jeśli ktoś młodszy (jak ja) lub mniej obeznany z muzyką rockową lat 80/90 (jak ja xD) będzie ją czytał, możliwe że nie będzie w stanie wyobrazić sobie klimatu zespołu należącego do głównej bohaterki jak i tego co śpiewają. Jest to jednak obosieczna broń, bo jeśli ktoś lubuje się w takiej muzyce, najpewniej oprócz wyobrażania sobie fabuły będzie mógł również w tej fabule się zasłyszeć.

Fantastyka to nie jest mój ulubiony gatunek, ale staram się trochę z nim oswoić. Niestety nie udało mi się na nią otworzyć w Brzegach Rubikonu. Czasem opinie o książkach zaczynają się słowami: „Autor przenosi nas…”. Tu nie do końca to miało miejsce. Steve Erickson raz mnie gdzieś przenosił, innym razem zupełnie przenieść mnie nie zdołał; niestety nadnaturalne elementy mnie nie przekonały. Niezupełnie podobał mi się styl ( „[…] zanim zobaczyłem kobietę z nożem i włosami tak czarnymi, jak włosy łonowe za dnia […] „ , […] te korzenie ześlizgiwały się z brzegów Anglii i różowymi, przypominającymi srom ustami oblizywały kadłub statku [...]”, „Zarówno Catherine, jak i kotek byli bardzo zadowoleni, mogąc przebywać razem w pokoju”, „[…] uciszyć trzaski strzelby w nazwisku ojca […], „[…] larwa strachu [...]”). Dla mnie niestety to nie jest magiczna proza, jak czytamy na okładce książki. To nie jest tak, że nie podobało mi się kompletnie nic. Nie, były momenty bardzo dobre, szczególne druga część tekstu przypadła mi do gustu, ale zdarzały się, jak dla mnie, fragmenty, powiedzmy dziwaczne. Ogólnie rzecz biorąc, moje nowe doświadczenie uważam za zaliczone, ale uczucie przekonania do fantasy jest mi w dalszym ciągu odległe. Yulquen, romeo, wybaczcie.

To jest ocena i recenzja tylko jednego opowiadania: "Rybki małe ze wszystkich mórz" Terrego Pratchetta. Definicja Pratchetta w pigułce, który (jeszcze, bo w póxnieszych książkach się to zmienia) patrzy na ludzi z życzliwą krytyką. Pięknie pokazana najtrudniejsza odmiana magii: "głowologia".