Droga donikąd. Prawdziwa historia narkomana

Dzisiaj na szybkości przychodzę do was z opinią książki z mojej biblioteczki a jest to "Droga donikąd. Prawdziwa historia narkomana" Hanny Łąckiej od @luckywydawnictwo Tak się składa, że kiedyś miałam okazję czytać książki o podobnej tematyce, dlatego chętnie sięgnąłam po tę pozycję, a przy okazji przeczytałam książkę, którą otrzymałam w prezencie.
Książka liczy zaledwie ok. 180 stron i przedstawia historię narkomana, która jest napisana w formie listów chłopaka do mamy i odwrotnie. W ten sposób każde z nich przedstawia swoją wersję wydarzeń jak to wszystko widziało. Tu fragment z listu od matki "Zdaję sobie sprawę z tego, jaka zrobiłam się podejrzliwa. Nic nie dzieje się jednak bez przyczyny. Kiedyś byłam inna. Dostałam po nosie. Myślę, że już nigdy nie będę taka jak kiedyś. Podejrzewam wbrew własnej woli, a to, że dzielę się z tobą moimi myślami, odbieraj jako wyraz szczerości. Może ty mi pomożesz znowu wierzyć w ludzi?"Matka stara się mu pomóc, jednak co chwilę powraca do narkotyków. Historię tę poznamy także z perspektywy babci uzależnionego.

Książeczka mimo iż jest krótka to i tak jest warta przeczytania.

Dzisiaj na szybkości przychodzę do was z opinią książki z mojej biblioteczki a jest to "Droga donikąd. Prawdziwa historia narkomana" Hanny Łąckiej od @luckywydawnictwo Tak się składa, że kiedyś miałam okazję czytać książki o podobnej tematyce, dlatego chętnie sięgnąłam po tę pozycję, a przy okazji przeczytałam książkę, którą otrzymałam w prezencie.
Książka liczy zaledwie...

Historia narkomana, opowiadana z perspektywy mamy, babci i dziewczyny uzależnionego. Polecam

Historia narkomana, opowiadana z perspektywy mamy, babci i dziewczyny uzależnionego. Polecam

Ostatnimi czasy chętnie sięgam po książki poruszające problemy narkomanii. Ta pozycja trafiła do mnie zupełnie przypadkowo, kiedy szukałam czegoś na długi weekend. Pochłonęłam ją w dzień, pewnie dlatego, że napisana jest łatwo przyswajalnym językiem.
Pisanie z dwóch perspektyw ma swój urok i napewno wyróżnia tę książkę między innymi. Po jednej stronie barykady stoi matka, która - w moim odczuciu - próbuje za wszelką cenę się wybielić. Tomek - czyli główny bohater - otwarcie przyznaje się do swoich błędów i opowiada SWOJĄ wersję wydarzeń. Z czasem to przerzucanie się winą staje się irytujące.
Utwór ma też to do siebie, że czytelnik nie może wyrobić sobie jednoznacznej opini o bohaterach. Hanna i Tomek opowiadają o poszczególnych wydarzeniach ze swojego punktu widzenia, często przedstawiając różniące się od siebie fakty.
Liczyłam na książkę, która na swoich kartach będzie miała opisane życie narkomana na bieżąco. Nie mniej jednak, utwór ma swój "urok", o ile mogę użyć tego słowa zważywszy na tematykę. Jak najbardziej polecam.

Ostatnimi czasy chętnie sięgam po książki poruszające problemy narkomanii. Ta pozycja trafiła do mnie zupełnie przypadkowo, kiedy szukałam czegoś na długi weekend. Pochłonęłam ją w dzień, pewnie dlatego, że napisana jest łatwo przyswajalnym językiem.
Pisanie z dwóch perspektyw ma swój urok i napewno wyróżnia tę książkę między innymi. Po jednej stronie barykady stoi matka,...

Książka ,, Droga donikąd '' składa się z listów , które nawzajem piszą do siebie 25 letni Tomek, uzależniony od heroiny oraz jego matka. Ona walczy o swojego syna, stara się mu pomagać w walce z tym zgubnym nałogiem, on walczy sam z sobą zmagając się z silnym uzależnieniem, usiłuje zerwać z narkotykami, ale ciągle powraca do nałogu. Książka ciekawa, pokazuje relacje i odczucia zarówno uzaleznionego jak i wspoluzaleznionych. Pokazuje czytelnikowi, jak brutalny i okropny jest świat narkotyków i jak trudno wyrwać się z nałogu. Książkę czyta się w miarę szybko, ja przeczytałam ją w jeden dzień. Myślę, że każdy powinien ją przeczytać, ku przestrodze.

Ale teraz tak jeszcze z innej beczki... Przeczytałam już wiele książek o narkotykach... Większość z nich jest o heroinie, cpunach siedzących na dworcach. Podobno mają przestrzegać przed narkotykami, no i może faktycznie przestrzegają - przed heroina. Ale, przecież wśród młodzieży, rzadko spotyka się osoby uzależnione od heroiny... Skoro chcą przestrzec młodzież przed narkotykami, to dlaczego nie pojawiają się książki, np. o extasy, czy amfetaminie? A może takie książki są, tylko ja o nich nic nie wiem? Jeśli ktoś zna takie książki, niech podrzuci tytuły ;p

Książka ,, Droga donikąd '' składa się z listów , które nawzajem piszą do siebie 25 letni Tomek, uzależniony od heroiny oraz jego matka. Ona walczy o swojego syna, stara się mu pomagać w walce z tym zgubnym nałogiem, on walczy sam z sobą zmagając się z silnym uzależnieniem, usiłuje zerwać z narkotykami, ale ciągle powraca do nałogu. Książka ciekawa, pokazuje relacje i...

Świetna książka, te pełne miłości i troski słowa matki połączone z pełnymi złości słowami syna.

Świetna książka, te pełne miłości i troski słowa matki połączone z pełnymi złości słowami syna.

W dzisiejszych czasach wszystko jest na wyciągnięcie ręki. Ale czy warto?
Poruszająca historia chłopaka uzależnionego od narkotyków.
Losy są ukazane z różnych perspektyw: syna, matki, babci.
Seria detoksów i powroty do heroiny-władcy- potęguje brak zaufania jak i potrzebę bliskości drugiego człowieka.

Książkę gorąco polecam jako przestrogę, a także osobom, które chcą się dowiedzieć, jak jedna dawka może zawładnąć życiem.

W dzisiejszych czasach wszystko jest na wyciągnięcie ręki. Ale czy warto?
Poruszająca historia chłopaka uzależnionego od narkotyków.
Losy są ukazane z różnych perspektyw: syna, matki, babci.
Seria detoksów i powroty do heroiny-władcy- potęguje brak zaufania jak i potrzebę bliskości drugiego człowieka.

Książkę gorąco polecam jako przestrogę, a także osobom, które chcą...

Książka przedstawia obraz chłopaka uzależnionego od narkotyków, i jego mamę, która próbuje go uratować od tego nałogu.
To jedna z powieści dzięki, której dowiadujemy się jaką sytuacje mają ludzie na całym świecie i jak trudno jest się wydostać z nałogu.
Mama, która jest zrozpaczona i nie daje sobie rady z swoim synem. Ale jednak jest. Może czasem nie daje sobie rady, ale dla niej jest to równie trudne jak dla głównego bohatera.

Są momenty kiedy wyszukują błędu, co zrobili nie tak. I pragnienie zrzucić na kogoś winę.
Wymiana listów, jest dobrym sposobem na porozumienie się i przedstawienie swoich myśli.
Polecam. Promyczek23

Książka przedstawia obraz chłopaka uzależnionego od narkotyków, i jego mamę, która próbuje go uratować od tego nałogu.
To jedna z powieści dzięki, której dowiadujemy się jaką sytuacje mają ludzie na całym świecie i jak trudno jest się wydostać z nałogu.
Mama, która jest zrozpaczona i nie daje sobie rady z swoim synem. Ale jednak jest. Może czasem nie daje sobie rady, ale...

Przeczytane jednym tchem. Książka różni się od większości opowieści narkomanów, bo jest przedstawiona nie tylko z perspektywy chłopca, ale i matki i babci u której mieszkał. To pokazuje kontrast między postrzeganiem świata tych trzech, całkiem różnym sobie ludzi. Obrzucanie się winą nawzajem, wypominanie błędów, dodając trzy grosze od siebie. Pięknie opisana historia, którą szczerze polecam.

Przeczytane jednym tchem. Książka różni się od większości opowieści narkomanów, bo jest przedstawiona nie tylko z perspektywy chłopca, ale i matki i babci u której mieszkał. To pokazuje kontrast między postrzeganiem świata tych trzech, całkiem różnym sobie ludzi. Obrzucanie się winą nawzajem, wypominanie błędów, dodając trzy grosze od siebie. Pięknie opisana historia, którą...

Bardzo dobra książka, polecam. Rozczarował mnie koniec, wolałabym, aby zakończyło się happy endem, ale niestety nie wszystko się tak kończy.

Bardzo dobra książka, polecam. Rozczarował mnie koniec, wolałabym, aby zakończyło się happy endem, ale niestety nie wszystko się tak kończy.

Biała królowa wygrała.

"Każdy jest pisarzem swego życia, dzieli się swoją myślą, ubiera w słowa ulotne chwile, a one potem żyją długo, swym własnym życiem. Dla innych ludzi stają się zrozumiałe na tysiąc sposobów. Bo każdy ma swój warsztat, którego używa w charakterystyczny dla siebie sposób. Jedni odbierają go jak kogoś ważnego i mądrego, zaś drudzy nie widzą w nim nic poza przeciętnością. Jeszcze inni chętnie spluną z pogardą w jego kierunku, dając wyraz swemu oburzeniu i wściekłości na niego."

Temat narkomanii jakoś szczególnie nie zachęcał mnie do lektury. Nie zwracałam uwagi na tego typu książki. "Droga donikąd" to moja pierwsza książka tego typu, którą moje oczy przeczytały od początku do końca. W dodatku jest to pierwsza książka Hanny Łąckiej, którą miałam okazję poznać.

Autorka w sposób ciekawy przedstawiła historię Tomka i jego bliskich. Używając listów, esemesów i pamiętnika babci Krysi, opowiedziała nam o narkomanie i jego problemach, problemach też jego rodziny.

Tomek jest dwudziestoparoletnim mężczyzną, który miał dwójkę braci, matkę, ojca, dwie babcie, dziewczynę, a nawet i synka. Jak każdy miał rodzinę, z którą łączyły go niegdyś piękne chwile, wspomnienia, których jego matka nie wymazała z pamięci tak, jak sam bohater. Teraz nie czuje się on szczęśliwy. Niechęć dostosowania się do społeczeństwa, do panujących wokół praw, powoduje, że Tomek staje się hazardzistą, ponieważ nie może w żadnej pracy wytrzymać dłużej niż tydzień. Hazard pociąga za sobą to, że zaczyna kraść, ponieważ brakuje mu pieniędzy na spłaty długów. Wszystkie pożyczone od matki pieniądze przegrywa, aż w końcu rodzice nie mogą tego wytrzymać i wyrzucają go z domu. Przeprowadziwszy się do babci zaczyna brać heroinę.

Wymiana listów między Tomkiem a jego matką Hanią jest bardzo dobrym pomysłem i świetnie przekazuje nam stosunek obu bohaterów do spraw, które się ich tyczą. Z początku, muszę się do tego przyznać, zaczęłam współczuć Tomkowi, nawet się z nim utożsamiałam. Dostrzegałam nacisk matki na niego i wiedziałam, że to okropne. Działo się tak, ponieważ i mnie rodzina nie rozumie. Tak chyba ma każdy... Szybko zrozumiałam jednak, że chłopak wcale nie jest ofiarą, a nawet sam jest wszystkiemu winien. Jakby nie było, sam zdecydował się wziąć po raz pierwszy narkotyk... Potem tylko było uzależnienie, wieczne leczenia, wieczne powroty do ćpania, a nawet więzienie.

Książka jest świetnie napisana od początku do końca. Nawet styl pisania obu bohaterów był różny, przez co nie robili się do siebie podobni. Widać było gołym okiem, że przedstawiali dwa różne stanowiska, dwa pokolenia, dwa różne dłonie. Pisali dwie różne książki o jednej rodzinie.

Tym, co nie podobało mi się w książce to układ. Niejednolitość na chwilę mnie zdezorientowała. Przez większość mamy listy matki, potem są zapiski babci Krysi, które są bardzo ładnie oddzielone od poprzedniego tekstu, jednakże po nich... No cóż. Mamy tylko jedną pustą linijkę i od razu czytamy list Hani do syna. To miejsce mi się bardzo nie spodobało, ale gotowa jestem to wybaczyć, bo całość jest świetna. Szczególnie realizm. Matka wraz synem wzajemnie obwiniali się, czyją winą była zaistniała sytuacja i to ujęło moje serce, ale główny wkład miał tu koniec książki i list Tomka.

Co ja mogę jeszcze napisać... Książka jest super i naprawdę warto po nią sięgnąć. Oceniłam ją w skali od jednego do dziesięciu na dziewięć, mimo że nie zawiera miłości z happy endem, ani elementów fantastycznych, więc naprawdę została postawiona wysoko.

[http://skarbyzaczytanej.blogspot.com/2013/06/12-droga-donikad-hanna-acka.html]

Biała królowa wygrała.

"Każdy jest pisarzem swego życia, dzieli się swoją myślą, ubiera w słowa ulotne chwile, a one potem żyją długo, swym własnym życiem. Dla innych ludzi stają się zrozumiałe na tysiąc sposobów. Bo każdy ma swój warsztat, którego używa w charakterystyczny dla siebie sposób. Jedni odbierają go jak kogoś ważnego i mądrego, zaś drudzy nie widzą w nim nic...