Jaki sens ma życie, jeśli nie można go z kimś dzielić?”
Guillaume Musso - Potem...

Nie ma takiego cierpienia, którego miłość nie byłaby w stanie uleczyć.

Nie ma takiego cierpienia, którego miłość nie byłaby w stanie uleczyć.

Ale dla każdego istnieje to drugie - co w pewnym sensie jest kochankiem. Szukają się nawzajem, coś znaczą dla siebie - choćby na chwilę. I to, czym się szukają, jest jednak jakąś tęsknotą. I to, że się znajdują, jest próbowaniem szczęścia.

Ale dla każdego istnieje to drugie - co w pewnym sensie jest kochankiem. Szukają się nawzajem, coś znaczą dla siebie - choćby na chwilę. I to, czym się szukają, jest jednak jakąś tęsknotą. I to, że się znajdują, jest próbowaniem szczęścia.

W świecie, w którym liczba jest środkiem identyfikacji, w świecie, w którym normalność określa się jako umiejętność nieprzejmowania się, w którym o seks jest tak łatwo, że jedynym sposobem zachowania swego ja jest zdobycie umiejętności odbywania stosunków bez własnego zaangażowania - trudno się dziwić, że w takim świecie miłość i wola stają się czymś coraz bardziej wątpliwym, a nawet, jak sądzą niektórzy, niemożliwym do osiągnięcia.

W świecie, w którym liczba jest środkiem identyfikacji, w świecie, w którym normalność określa się jako umiejętność nieprzejmowania się, w którym o seks jest tak łatwo, że jedynym sposobem zachowania swego ja jest zdobycie umiejętności odbywania stosunków bez własnego zaangażowania - trudno się dziwić, że w takim świecie miłość i wola stają się czymś coraz bardziej wątpliwym, a...

Ludzie, powiedzmy turyści, którzy fotografują podziwiane widoki, wydają mi się przyjmować postawę defensywną wobec życia. Jakby usiłowali uśmiercić rzeczywistość, zamknąć ją sobie w ten sposób - jakby tylko dwuwymiarowa przeszłość miała realny (historyczny) byt". Dodaje, że ,,pierwszym podstawowym kłamstwem fotografii" jest zdanie: ,,Fotografia nigdy nie kłamie" albo inne: ,,Obraz wart jest tyle, co tysiąc słów". Fotografia, wytwór cywilizacji materialistycznej, oddaje tylko powierzchnię rzeczy ,,usytuowanych w przestrzeni i czasie" (Whitehead)... Język natomiast ciągle odsyła do tajemnic rzeczywistości, do niewidzialnego, będąc tworem raczej relacji niż rzeczy. Aparat - czy to w ręku reportera, czy naukowca, czy detektywa - żeruje na tajemnicy, chce wszystko e k s p o n o w a ć, w y j a w i a ć... Fotografia chce w i e d z i e ć. ,,Jeśli moja hipoteza jest słuszna, ta wiedza przez dialektyczną determinację musi być niewystarczająca: nie ma końca robieniu zdjęć (...) Wszystko staje się obiektem, niesatyfakcjonującym (...) traktowanym z pogardą, [skazanym] na zapomnienie, bo już, w dreszczu podniecenia, robimy następne zdjęcie".

Ludzie, powiedzmy turyści, którzy fotografują podziwiane widoki, wydają mi się przyjmować postawę defensywną wobec życia. Jakby usiłowali uśmiercić rzeczywistość, zamknąć ją sobie w ten sposób - jakby tylko dwuwymiarowa przeszłość miała realny (historyczny) byt". Dodaje, że ,,pierwszym podstawowym kłamstwem fotografii" jest zdanie: ,,Fotografia nigdy nie kłamie" albo inne: ,,Ob...

Dopóki go lepiej nie poznasz, uważaj każdego spotkanego człowieka za złośliwego głupca.

Dopóki go lepiej nie poznasz, uważaj każdego spotkanego człowieka za złośliwego głupca.

I tak sobie myślę, jaki to byłby cud, gdyby ów upragniony, od niepamiętnych czasów oczekiwany przez człowieka cud okazał się niczym innym jak tylko dwoma kawałkami gówna wrzuconymi do bidetu przez wiernego apostoła. Co by to było, gdyby w ostatniej chwili, kiedy nakryto stół, przygotowano bankiet i słychac już uderzenia w czynele, pojawił się nagle, bez żadnego ostrzeżenia, srebrny półmisek, na którym nawet ślepy dostrzegłby ni mniej, ni więcej, tylko dwa wielkie kawały gówna. Sądze, że byłoby to cudowne jako rzecz zupełnie niespotykana w najbardziej nawet zwariowanych snach, ponieważ każdy byłby w stanie wyobrazic sobie coś takiego, ale nikt tego nigdy nie uczynił i prawdopodobnie nie uczyni.
Kiedy zdałem sobie sprawę, że nie można żywic żadnych nadziei, podziałało to na mnie wręcz zbawiennie. Tygodniami, miesiącami, całymi latami, tak naprawdę przez całe życie oczekiwałem, że coś się stanie, że nastąpi we mnie przełom, który odmieni moje zycie. I nagle teraz, pobudzony absolutną beznadzieją wszystkiego, poczułem ulgę, jakby mi zdjęto z ramion ogromny ciężar.

I tak sobie myślę, jaki to byłby cud, gdyby ów upragniony, od niepamiętnych czasów oczekiwany przez człowieka cud okazał się niczym innym jak tylko dwoma kawałkami gówna wrzuconymi do bidetu przez wiernego apostoła. Co by to było, gdyby w ostatniej chwili, kiedy nakryto stół, przygotowano bankiet i słychac już uderzenia w czynele, pojawił się nagle, bez żadnego ostrzeżenia, sre...

William nie znał się szczególnie dobrze na grach hazardowych, ale wiedział, ze w ruletce najłatwiej stracić pieniądze.

William nie znał się szczególnie dobrze na grach hazardowych, ale wiedział, ze w ruletce najłatwiej stracić pieniądze.

Czy to ptak, czy to samolot? Nie, to człowiek bankomat.

Czy to ptak, czy to samolot? Nie, to człowiek bankomat.

- Kiedy człowiekowi od dziecka wmawiają, że bez pieniędzy nikt nie zwróci na niego uwagi, nic dziwnego, że w twoim rozumieniu rozsądek oznacza majątek. Właściwie jest mi ciebie żal.

- Kiedy człowiekowi od dziecka wmawiają, że bez pieniędzy nikt nie zwróci na niego uwagi, nic dziwnego, że w twoim rozumieniu rozsądek oznacza majątek. Właściwie jest mi ciebie żal.