Pewni ludzie spędzają całe życie czekając na pociąg, tylko potem się okazuje, że nawet nie dotarli na dworzec.

Ja nie mam w życiu do dyspozycji niczego oprócz miłości, żeby poczuć się spełnioną, żeby wyrazić siebie.

Ja nie mam w życiu do dyspozycji niczego oprócz miłości, żeby poczuć się spełnioną, żeby wyrazić siebie.

- Wiesz, temu jednemu mężczyźnie chciałabym dać, tak zwyczajnie, tak najzwyczajniej w świecie - jak podarek imieninowy czy urodzinowy - całe moje życie. Bez reszty. Chciałabym być z nim i podróżować z nim, i czekać na niego wtedy, kiedy nie mógłby mnie ze sobą zabierać. Chciałabym dla niego utrzymywać dom w czystości i robić zapasy na zimę, kompoty, konfitury, marynować grzyby, kwasić ogórki, butelkować szczaw, pomidory, kisić kapustę i inne wspaniałości. Chciałabym mu zrobić na drutach albo na szydełku długi długi ciepły szalik i ciepły sweter, i ciepłe rękawiczki, i ciepłą czapkę, i bardzo ciepłe skarpety, i w ogóle. Bo to tak jest, że dla siebie, owszem, można coś tam zrobić, ale dla drugiego człowieka to już
można coś niesamowicie pięknego zrobić, wszystko. Wszystko, i, czy ja wiem... może jutro zgaśnie słońce, przecież może; albo nam je przesłoni, na zawsze, jakiś straszny potworny grzyb... Przecież może.

- Wiesz, temu jednemu mężczyźnie chciałabym dać, tak zwyczajnie, tak najzwyczajniej w świecie - jak podarek imieninowy czy urodzinowy - całe moje życie. Bez reszty. Chciałabym być z nim i podróżować z nim, i czekać na niego wtedy, kiedy nie mógłby mnie ze sobą zabierać. Chciałabym dla niego utrzymywać dom w czystości i robić zapasy na zimę, kompoty, konfitury, marynować grzyby,...

tak to już jest, że dwoje ludzi daje sobie tyle, ile może sobie dać na pewnym etapie życia, a potem widocznie nadchodzi czas, żeby każde poszło swoją drogą.

tak to już jest, że dwoje ludzi daje sobie tyle, ile może sobie dać na pewnym etapie życia, a potem widocznie nadchodzi czas, żeby każde poszło swoją drogą.

Dajcie ludowi religię albo jakąś idiotyczną rozrywkę, a uniemożliwicie mu zrozumienie, że tak naprawdę zwykli ludzie są niewolnikami systemu.

Dajcie ludowi religię albo jakąś idiotyczną rozrywkę, a uniemożliwicie mu zrozumienie, że tak naprawdę zwykli ludzie są niewolnikami systemu.

Powiedział Bóg do siebie: Nie mogę jednocześnie mieć człowieka wolnym, i zupełnie poddanym. Nie mogę mieć wolnej od grzechu istoty, która byłaby jednocześnie człowiekiem. Wolę raczej grzeszną ludzkość niż świat bez ludzi.

Powiedział Bóg do siebie: Nie mogę jednocześnie mieć człowieka wolnym, i zupełnie poddanym. Nie mogę mieć wolnej od grzechu istoty, która byłaby jednocześnie człowiekiem. Wolę raczej grzeszną ludzkość niż świat bez ludzi.

(...) to tylko od nas samych zależy, co od siebie dajemy, na co się godzimy i co tak właściwie mamy.

(...) to tylko od nas samych zależy, co od siebie dajemy, na co się godzimy i co tak właściwie mamy.

Ciekawe, że im mniej mamy pieniędzy, tym bardziej chcemy pokazać, że je mamy. A im bardziej jesteśmy majętni, tym bardziej chcemy to ukryć.

Ciekawe, że im mniej mamy pieniędzy, tym bardziej chcemy pokazać, że je mamy. A im bardziej jesteśmy majętni, tym bardziej chcemy to ukryć.

... tyle masz szacunku, ile masz pieniędzy...

... tyle masz szacunku, ile masz pieniędzy...

Jego dochody - skromne, aczkolwiek bynajmniej nie do pogardzenia - pozwalały mu wieść dość hulaszczy żywot, bez żadnego poważnego zajęcia, co ustawiało go w kategorii dżentelmenów.

Jego dochody - skromne, aczkolwiek bynajmniej nie do pogardzenia - pozwalały mu wieść dość hulaszczy żywot, bez żadnego poważnego zajęcia, co ustawiało go w kategorii dżentelmenów.