Kobieta na krańcu świata

„Blondynka na safari”, jak głosi okładka, to praktyczny przewodnik po tego typu turystyce organizowanej w RPA, Kenii czy Tanzanii. Owszem, pod koniec zawiera różne przydatne informacje, jak przykładowe hotele, czy adresy ambasad, ale nie jestem w stanie powiedzieć, czy byłyby one wystarczająco relewantne, gdyby używać tej książki w celu planowania prawdziwej podróży do Afryki (nie ma tu na przykład danych odnośnie połączeń lotniczych z Polski do owych krajów ani mapek okolicy). Raczej Pawlikowska zawarła tu ogólne porady dotyczące turystyki safari, większość naprawdę rzeczowych informacji pozostawiając do zdobycia potencjalnemu podróżnikowi. Spora część książki to zbiór krótkich adnotacji na temat flory i fauny sawanny z wyróżnieniem poszczególnych zwierząt i roślin (na wstępie autorka zaznaczała, że sama nie przepada za przewodnikami, które zawierają niepożyteczne dane takie jak np. średnia waga danego stworzenia, a w tym samym czasie jej własny przewodnik także uwzględnia takie informacje – są nawet nazwy zwierząt i drzew po łacinie, nie wiem tylko, po co). W dużej mierze zatem pozycja stanowi raczej skrótowy atlas przyrodniczy sawanny. Mi jednak, która wzięłam się za tę książkę dla relaksu, a nie w celu uzyskania praktycznej pomocy w organizacji wycieczki, „Blondynka na safari” całkowicie odpowiadała. Przyjemnie było poczytać zwięzłe ciekawostki o hipopotamach czy słoniach, a nawet o rodzajach chorób, na które należy się zaszczepić przed wyjazdem, opisane prostym językiem i łatwe do przyswojenia – potraktowałam tę wiedzę jako poszerzającą moją znajomość świata wokół. Uważam zatem, że książka może stanowić miły sposób na spędzenie wolnego czasu, jeśli ktoś chciałby dowiedzieć się czegoś więcej o zagadnieniach dotyczących safari, ale jako użyteczny przewodnik może się chyba nie sprawdzić.

To lekka i przyjemna książka o podróży autorki na Kubę, która jest jej zdaniem wyspą tajemnic, a mieszkają na niej radośni, pełni życia i nadziei ludzie. W eksplorowaniu wyspy pełnej agentów i szpiegów towarzyszył jej Flegmatyczny Anglik Gavin oraz Szalony Hiszpan Eduardo. Przemierzamy wraz z nimi piekielne góry, odwiedzamy rajskie ogrody Kuby, a także głęboko w dżungli odnajdujemy Wodnych ludzi. Przy okazji poznajemy kubański przemysł i dowiadujemy się, że najbardziej zniechęcająca jest zdaniem Beaty kubańska kuchnia i rosną tam ponoć najlepsze grejpfruty na świecie. Autorka przybliża czytelnikowi również wątki historyczne, wspomina o kolonizacji przez Hiszpanów, bazie Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w zatoce Guantanamo, a także roli Ernesto Che Guevara i jego walce o wolność i o Fidelu Castro. Dowiadujemy się też, iż na Kubie obowiązują dwie rzeczywistości w której jedna z nich jest dla Kubańczyków, a druga dla turystów, bo jak się okazuje Kubańczycy to świetni aktorzy.

Czytając tę książkę nie zwróciłam uwagi na to jak prawdopodobna jest wersja Jarosława Kreta o Indiach ani czy brzmi to jak opowieść celebryty i z prawdziwymi Indiami nie ma wiele prawdy. Dla mnie największa wartość tej książki to powrót do tego miejsca. Wiadomo, że nie ma prawdy absolutnej. Podobnie jest z odwiedzanymi miejscami. Indie się albo kocha od pierwszego spojrzenia, albo nienawidzi. Byłam w Indiach dwa razy. Tak, widziałam chude krowy jedzące plastik, brudne wychudzone dzieci, tłok, kurz. Ale ja nie jestem fanką sytuacji ekstremalnych, więc nie wybrałam się w podróż pociągiem siedząc na dachu. Co kto lubi. Za drugim razem byłam w Kerali. Było cudownie. Ja stawiam na ludzi - z nimi rozmawiałam, nawiązywałam znajomości, jak np z rodzina sprzedająca w pierwszym sklepie z ubraniami, chustami i torebkami. Odwiedzałam ich codziennie, poznawaliśmy swoje historie. To są MOJE Indie. Widzicie? Nic wam nie powiedziałam o książce, bo to bez znaczenia, dla mnie ona była przypomnieniem MOICH Indii. Każdy miłośnik Indii ma swoje Indie. Czytało mi się bardzo przyjemnie. Zafascynował mnie związek z Hinduską. Jak chcecie mieć swoje zdanie, musicie tam pojechać.

Przyznam, że na początku nie byłem nastawiony optymistycznie do tej książki- nie przemawia do mnie postać Pani Martyny. Jednak gdy zacząłem się zagłębiać w lekturze, wiedziałem, że przeczytam ją do samego końca. Dowiedziałem się wielu niesamowitych rzeczy, na wiele sytuacji panujących w świecie otworzyły mi się oczy i wyrobiłem sobie o nich zdanie. Zadziwił mnie również styl życia co po niektórych bohaterek. Książka wciąga, dzięki swej łatwo przyswajalnej formie. Niezmiernie polecam!

Nie ukrywam, że czytając tę książkę towarzyszył mi smutek, ciekawość i podziw dla tego typu wyprawy. Sama nigdy nie wybrałabym się na stopa w podróż po Afryce i krajach muzułmańskich. Są kraje, w których wiem, że moja stopa nie stanie. Autorka doświadczyła wielu przygód i wiele dobroci od tamtejszych mieszkańców. Choć przygody w Maroku i Mauretanii, gdy obcy mężczyźni proponowali seks za zapłatę lub oświadczali się autorce, pokazują jak bardzo inni mentalnie są ludzie w tych krajach. Czytałam poprzednią książkę "Prowadził nas los" o podróży dookoła świata przez 5 lat. Autorka marzyła o zwiedzeniu jeszcze Afryki. Smutne, że ta podróż zakończyła się śmiercią autorki na skutek malarii. Książka pokazuje dobre serce Kingi Choszcz w wielu momentach, a także siłę marzeń, która nas prowadzi. #WyzwanieLC2025 - wrzesień

Uwielbiam książki Pani Martyny,tą również jestem pod wrażeniem. Polecam wszystkim, którzy są ciekawi świata. Opowieść prawdziwa, w której czytając czujesz przeszywające emocje głównych bohaterek oraz te, które wiązały się z napisanie tej książki. Coś niesamowitego.,

"Są w życiu takie momenty, kiedy pozornie kończy się wszystko" Dla Jaśka Meli takim momentem było porażenie prądem, w wyniku którego stracił lewą nogę i prawe przedramię. Dla mnie - moja własna niepełnosprawność plus złamanie ręki przed kilkoma dniami. Ja wiem, że to dwie skrajnie różne sytuacje. Ale ta książka stała się moim osobistym "plasterkiem". Poleciła mi ją koleżanka i chyba lepiej trafić nie mogła. Mela daje nadzieję i siłę do wałki, pokazuje, że można zdobywać szczyty - dosłownie i w przenosi - nawet, gdy wydaje się, że to niemożliwe. Poza tym to kopalnia pięknych, motywujących cytatów.

Książka świetna, w większość doskonała. Jestem osobą marzącą o podróży do Australii wobec czego na początku dostalem mocnego kopa, że muszę to zrobić jak najszybciej (gdy to będzie znow mozliwe). Rozdział o aborygenach oraz końcówka dotyczącą miast i kultury aussie - to są najlepsze momenty, tłumaczące mi co mnie tam tak ciągnie. Jestem chyba mentalnym Austrlijczykiem! Brawo Panie Marku!

Te krótkie, poręczne książeczki Piotra Kraśki można zabrać ze sobą do torebki i poczytać w zasadzie wszędzie. Sama mam kilka i w ten sposób z nich korzystam. Tym razem przyszła kolej na Szwecję. Autor pokazuje ją swoim reporterskim okiem. Nigdy w Szwecji nie byłam, ale kraj ten kojarzy mi się z ciemnymi zimami, krótkim słonecznym latem, świetną opieką socjalną i drożyzną. Szwedów postrzegam raczej jako ludzi zamkniętych w sobie. Autor pokazał ten kraj z trochę innej strony. Niby Ameryki nie odkrył, bo znamy przecież rodzinę królewską (choć oczywiście nie tak dobrze jak brytyjską),nacisk jaki kładą na ochronę środowiska naturalnego. Szwedzkie kryminały to też ich wizytówka, jak czekolada czy zegarki dla Szwajcarii. Było też jednak sporo ciekawostek, szczególnie historia pochodzenia obecnej rodziny królewskiej. Po lekturze poczułam, ze Szwecja jest mi nieco bliższa. Po prostu ludzie nieco odmienni od nas, którym przyszło żyć w trudnych warunkach naturalnych, ale potrafili się do nich przystosować.

Tak naprawdę niczego znaczącego nie dowiedziałem się z tej książki o Azji, a tytułowy Nepal został zdawkowo opisany. Jednakże daję wyższa ocenę tej książce że względu na sympatię do autorki i że względu na fakt, że były to jej prywatne zapiski, które jak przypuszczam, wspaniale by zredagowała gdyby los dał jej więcej czasu na naszym świecie.

Reportaż jest podróżą wgłąb siebie. Czym jest podróżowanie? Jaki jest cel podróżowania? Czy zależy nam bardziej na zobaczeniu zabytków, czy poznaniu ludzi i ich kultury? Podróżowanie nie jest łatwe, bo lokalna społeczność jest nastawiona na zarabianie na turystach. Czy jest zatem możliwa podróż, gdzie będziemy mieli poczucie, że nie jesteśmy tylko turystami na których ktoś chce zarobić? Robb Maciąg udowadnia, że jak najbardziej. Że podróż może być piękną przygodą do poznania drugiego człowieka. "Spotkałem dziś dwóch chłopców, którzy z mostu puszczali papierowe samoloty. Staliśmy tak we trzech, pół godziny i zużywaliśmy z uśmiechem ich stare szkolne zeszyty."

Bardzo niebezpieczna książka.... siada człowiek do niej z zamiarem przeczytania kilku rozdziałów, może kilkunastu stron, ani się obejrzy a jest w połowie książki. Wciąga, jest napisana lekkim językiem co powoduje że bardzo przyjemnie wchodzi do głowy, i zawiera bardzo cenne rady dla podróżnika, lub generalnie dla osób które nie koniecznie chcą podróżować w sposób zorganizowany przez biuro podróży. Jesli ktoś liczy na ciąg fabularny to się rozczaruje, to coś w rodzaju pamiętnika/poradnika/swobodnych zapisków z podróży, książka jest tania a jej zawartość to skarbnica wiedzy podróżniczej, warto, oj warto.

Oczekiwania względem tej książki miałem duże ale niestety się nie spełniły. Strasznie słaba opowieść o fantastycznej podróży. Nie znalazłem niczego co by mnie w tej książce urzekło. Narracja bardzo monotonna: wstaliśmy rano, zaczekaliśmy na stopa, zabrali nas, przejechaliśmy x kilometrów, kierowca zaprosił nas na kolację i nocleg/ dotarliśmy do poznanych wcześniej osób na nocleg, przespaliśmy się, wstaliśmy rano... Zazwyczaj zdania pojedyncze, które okrutnie męczą w czytaniu i wymagają robienia wielu przerw podczas lektury. W książce tej nie ma emocji tylko nuda i jednostajność a wyjazd na pewno taki nie był. Zdjęcia też niezbyt interesujące chociaż książka super wydana i aż prosiłoby się by była świetnymi zdjęciami przyozdobiona, przy czym nie chodzi o jakość zdjęć a o pomysł na ich wykonanie czy też związek z treściami opisywanymi. Ciężko było książkę doczytać do końca ale właśnie ostatnia część wydaje się bardziej interesująca. Czyżby przez samodzielne kończenie wyjazdu przez autorkę a nie w parze jak było przez większą część wyjazdu/ książki?

Szukając w internecie jakiejś książki na temat pilotki - Amelii Earhart, natknęłam się właśnie na tę książkę, która okazała się niesamowicie ciekawa i wręcz porywająca. Z trudem byłam w stanie się od niej oderwać. Opisane tu historie są dosyć krótkie, co jeszcze bardziej rozbudziło mój apetyt na to, aby z kilkoma z nich zapoznać się bardziej szczegółowo, czy to w postaci literatury czy też filmów. Książka opowiada o różnych niezwykłych ludziach, których wspólną cechą było podążanie za marzeniami, zatracenie się w swojej pasji kosztem innych obszarów życia jak rodzina, praca czy dalsze kształcenie, a często na granicy skrajnego ryzyka. Wybór takiego niekonwencjonalnego hobby czy stylu życia jak również przekraczanie granic i możliwości własnego organizmu ktoś może uznać za nieodpowiedzialne ryzykanctwo. Ale czy mamy prawo oceniać wybory innych ludzi? Te osoby to między innymi podróżnicy, wpinacze, himalaiści, pilotka, kapitan statku i poszukiwacze przygód. Niektórzy z nich, prowokując los albo zrządzeniem losu, byli zmuszenie walczyć o przetrwanie, jak na przykład uciekinierzy z sowieckiego łagru. Każda z tych historii jest bardzo ciekawa, niesamowita, ale tak samo jak zapewne innych czytelników, dręczyły mnie pytania o to czy warto dla przygody i adrenaliny podejmować aż tak duże ryzyko i wystawiać się na prawie pewną śmierć? Co innego, gdy kogoś zmusiła do tego sytuacja losowa, jak na przykład katastrofa statku czy samolotu a co innego świadome igranie ze śmiercią. Większość z bohaterów tej książki zapłaciła za swoje hobby najwyższą cenę czyli życie. Ale nie oceniam, a w wielu przypadkach podziwiam i zazdroszczę odwagi, na którą mało kogo byłoby stać. Jest to jakby forma reportaży "National Geographic" o dwudziestu niezwykłych osobach, zebranych w tej jednej książce. Nie tylko treść niesamowita, ale również szata graficzna dopracowana w każdym milimetrze. Piękny, kredowy papier, fantastyczne zdjęcia, rewelacyjna grafika, pasująca do charakteru i tematu książki, od tej strony wszystko dopieszczone na tip-top. Wiele z opisanych tu historii sfilmowano i kilka z nich miałam przyjemność oglądać. Dla mnie osobiście rewelacyjna sprawa. Widać, że ktoś włożył w przygotowanie tej książki wiele serca i postarał się o to żeby była atrakcyjna zarówno w formie jak i w treści. Aczkolwiek historie zamieszczone w pierwszej części książki były znacznie ciekawsze od tych kilku ostatnich, gdzie Słowacki moim zdaniem w ogóle nie pasował i nie wiadomo dlaczego w ogóle się tam znalazł. Nie mniej jednak polecam z całego serca.

"Kiedy czegoś pragniesz, to cały Wszechświat działa potajemnie, byś mógł to pragnienie spełnić". Ten cytat z "Alchemika" Paulo Coelho stanowi motto dla tejże książki. Czasem tak jest, że w końcu udaje się zrealizować wyznaczone w głowie cele, spełnić marzenia. Takie przypadki się zdarzają i losy autorki, Doroty Katende zdają się to potwierdzać. Książka jest podzielona na cztery części: "Cztery tygodnie z łowcą lwów", "Dom w Afryce", "Zapiski z domu na Zanzibarze" oraz "Kilka słów o Zanzibarze". Każda z części ciekawa, każda z części pozwala poznać bliżej Afrykę, Masajów, Zanzibar. Wielu interesujących rzeczy się można z książki dowiedzieć, a autorka opowiedziała swoją życiową historię w sposób poprawny, nienudny, w sposób dla czytelnika urozmaicony. Przeczytałem książkę z dużym zainteresowaniem i nie uważam czasu spędzonego przy jej lekturze za czas stracony lub zmarnowany. Ogólnie dopatrzyłem się tu więcej plusów niż minusów. Ocena - 7/10. Przewaga owych plusów pozwoliła mi na taką ocenę. Książka bardzo dobra. Warto się z nią zapoznawać bliżej i ją przeczytać

W pierwszej części ta książka to uzupełnienie przewodnika turystycznego o elementy ludzkie - historie z podróży, ekspozycję na odmienną mentalność i zwyczaje. Jeśli ktoś wybiera się do Azji po raz pierwszy, może poczuć namiastkę tego, co go wkrótce czeka :) Druga część to natomiast praktyczny poradnik, jakich zachowań warto unikać, mimo że z europejskiego punktu widzenia są one jak najbardziej racjonalne. Azja to jednak często stan umysłu :)) Brakowało mi takiej książki na rynku i cieszę się, że powstała. Sama miałam okazję być w Kambodży i żałuję, że na tę książkę nie trafiłam wcześniej, ponieważ wielu spośród opisanych przez Panią Marzenę sytuacji doświadczyłam sama i dzisiaj - po tej lekturze - postąpiłabym już inaczej- np. zabieranie paszportów w hotelach na czas pobytu. Podsumowując - moim zdaniem jest to pozycja obowiązkowa dla osób, które po raz pierwszy planują backpackerski wyjazd do Azji, a zwłaszcza druga część książki. Pozwoli na uniknięcie wielu klasycznych błędów.

Fajny opis podróży Bartka i Marty. Zabrakło mi w niej jedynie szczegółów typu ile wydawali kasy na poszczególnych etapach podróży, gdzie robili pranie i tego typu inne sprawy. Dzięki zdjeciom możemy nie tylko przeczytać, ale i zobaczyć jak się żyło po drugiej stronie globu.

Cały świat chowa się w domach przed jednym wirusem, a autor wychodzi naprzeciw wszystkim chorobom tropikalnym – dyzenterii, żółtej febrze, moczeniu krwawym, dendze, cholerze, tyfusowi, wściekliźnie, żółtaczce, gruźlicy, chorobie Chagasa, malarii, onkocerkozie, leiszmaniozie i wielu innym, również śmiertelnym. Żeby tylko chorobom! Co sprawia, że autor, i jemu podobni, dobrowolnie i świadomie rzuca wyzwanie niebezpiecznym lub jadowitym zwierzętom jak: żmijom, wężom, jaguarowi, skorpionom, elektrycznym węgorzom „plus oczywiście komary, pluskwy, kleszcze, pijawki” i wszelkiego innego rodzaju kłujące, ssące i gryzące owady. Nie wspominając o „zaburzeniach termoregulacji, udarze słonecznym, niedoborze soli mineralnych, chorobach skórnych” i wielu innych, wynikających ze zmiany klimatu i środowiska. Wiem, o czym piszę, bo przeszłam przez to piekło czyhających zewsząd niebezpieczeństw, wcale nie będąc szczęśliwą czekających mnie wrażeń. Jest jednak coś, co mnie różni od autora. To pasja i możliwość dotknięcia białej plamy na mapie świata! Wystarczył jeden telefon do autora z propozycją wyprawy do Wenezueli, której celem było dotarcie do ostatnich wolnych Indian Yanomami. Tajemniczych duchów dżungli żyjących z dala od cywilizacji, „unikających kontaktu nie tylko z białymi, ale również z innymi indiańskimi plemionami”. Ironasi, dzieci jaguara w szabono Ironasiteri – wiosce pod górą jaguara, o których do dzisiaj niewiele wiadomo, a którymi interesują się naukowcy z całego świata. To dlatego kobiety swoje twarze ozdabiają patyczkami na wzór wąsów tego drapieżnika. Szlak wyprawy mogłam śledzić na mapie dołączonej do książki. Samo dotarcie w rejon zamieszkania przez Indian Yanomami było fascynującą przygodą i nauką życia. Trudy zdobycia wszystkich pozwoleń, obozowania wzdłuż Orinoko, pokonywanie rzeki z ekwipunkiem,zdobywanie pożywienia, rozwiązywanie problemów technicznych autor uzupełniał fragmentami wspomnień podróżników podążających tą samą trasą wiele dekad temu. To dowód na to, jak niewiele zmieniło się w krajobrazach przez te lata. Nadal urzekające i czarujące swoim pięknem. Samo spotkanie z Indianami okazało się przypadkowe i trwające za ich zgodą zaledwie kilka dni. Ekipa autora zamieszkała w szabono przypominającym ogrodzony stadion z ogromnym placem pośrodku. Byli więc świadkami codziennego życia, rytmu dnia, zwyczajów codziennych i tradycyjnych obyczajów. Naturalnych, wynikających z potrzeby chwili, a nie inscenizowanych na potrzeby turystów, czego tej formie podglądania innych kultur autor był bardzo przeciwny i wiele razy dawał temu wyraz. Zresztą cała jego relacja miała wydźwięk proekologiczny, zwracający uwagę na rabunkową eksploatację dżungli i jej zasobów naturalnych ukrytych w ziemi, która ostatecznie doprowadzi do wyginięcia ostatniego wolnego plemienia. Według autora to tylko kwestia czasu. Przy okazji dostało się misjonarzom, podróżnikom, poszukiwaczom złota, a przede wszystkim naukowcom i badaczom przeprowadzającym we wcześniejszych latach nieetyczne eksperymenty medyczne. Ten żal, bezsilność, a nawet wściekłą rozpacz czułam podwójnie w kontekście niezwykłości i unikatowości świata Yanomami. Ludzi żyjących szczęśliwie z dala od asfaltu, stali, szkła i „nieznających obłudy, kłamstwa, biurek, krawatów, politycznych podjazdów, wyścigu szczurów, wazeliny, wolnego rynku, plastikowych pieniędzy, wirtualnych prawd, morza idiotycznych przepisów, biurokracji, VAT-ów, PIT-ów, NIP-ów i całej tej pieprzonej cywilizacji zabijającej duszę w człowieku...” Czyniącej z nas ludzi cywilizowanych - wydmuszki z pustką w środku. Do takiego wniosku doszłam, przyglądając się ich życiu, wierzeniom, kodeksowi postępowania, otoczeniu, w którym żyli i stosunku do niego. To piękno życia w zgodzie z naturą i blisko niej psuła mi jedna rzecz. W wyprawie autora brała również udział znana podróżniczka Beata Pawlikowska. Bardzo ucieszyłam się, licząc na spojrzenie z boku na tę niepospolitą kobietę, którą bardzo podziwiam. Na podejrzenie jej „przy pracy” z perspektywy innego podróżnika. Niestety autor bardzo rzadko wspominał o swoich współtowarzyszach. Miało to sens, ponieważ usuwał w cień ekipę, czyniąc głównymi bohaterami relacji Indian. Nie był jednak w tym podejściu konsekwentny, ponieważ, jeśli wspominał o Beacie Pawlikowskiej, to zawsze z ironią w kontekście jej błędów, porażek i ponoszonych konsekwencji, nazywając ją „wielką podróżniczką”. Nie rozumiałam, dlaczego burzył jej autorytet, ukazując ją tylko w negatywnym świetle. Bardzo mi się to nie podobało! Za to bardzo spodobał mi się fragment tekstu opisujący dżunglę, który muszę jego część tutaj przytoczyć. „Dżungla jest jak kapryśna kobieta. Wstaje o świcie ubrana jedynie w opadające mgły, z kroplami rosy we włosach. Przeciągając się leniwie, zastanawia się, w jakim dziś będzie humorze. Wędrowca wabi bogactwem swojego wnętrza. Jeżeli nieszczęśnik ulegnie jej szmaragdowym oczom i choć raz wejdzie w nią choćby na cal, ona wciągnie go głębiej, aż do zatracenia tajemniczym pięknem, kształtami i zapachem najcudowniejszych kwiatów. Będzie rzucać pod nogi nigdy niewidziane rajskie owoce, uwodzić wszystkimi barwami tęczy, wchłonie go w swoje wilgotne i gorące wnętrze. Śmiałkom obiecuje najcudowniejsze ze swoich skarbów – złoto, diamenty i szafiry. Zuchwałym plunie w twarz trądem i malarią, roztrzaska ich łodzie o skały, zatopi w wirach rzek i rzuci w otchłań wodospadów”. Jest tego więcej, ale pozostawiam do odkrycia te cudowne zaskoczenia kolejnym czytelnikom. I do pomyślenia nad światem, który sami niszczymy wraz z sobą. naostrzuksiazki.pl

Wydanie w bardzo dobrym stylu. Dobry papier, dobre zdjęcia, aż miło potrzymać w ręku i pocieszyć oko. Książkę kupiłam właśnie z tego powodu i jak wiele innych postała na półce. Wewnątrz znajdziemy siedemnaście krótkich migawek z wypraw w przeróżne miejsca naszego globu, te dalsze i te całkiem bliskie, jedne krótkie, inne zabierające tygodnie, czy wręcz miesiące. Każda opowieść tchnie pasją, zaangażowaniem, chęcią przeżycia czegoś niezwykłego. Nie trudno się spodziewać, że to tylko krótkie streszczenia, wybiórcze urywki ze zrealizowanych projektów. Ta książka odkrywa rąbek tajemnicy, jak realizować swoje pasje. Pokazuje, że jak się bardzo chce to można. To książka, która na pewno nie zaspokaja naszej ciekawości świata, raczej pokazuje, jak różnorodne stawiamy sobie wyzwania. Prawda jest taka, że to bardzo różne wyprawy i artykuły. Siedemnaście opowieści, siedemnastu autorów, siłą rzeczy każda inna, w formie, klimacie, wydźwięku. Jedne lepsze, drugie gorsze, każdy wybierze coś innego. Za niektórymi pobiegłabym pędem, by im towarzyszyć. Opowieściom innych chętnie się przyjrzałam ze zwykłej ciekawości. Ja polecam, tak po prostu aby podpatrzeć jakie pomysły na życie mają inni.

Zaczyna się niczym scena z filmu sensacyjnego i pierwsze strony mogą być trudne to przebrnięcia ale później jest już ciekawie i wciągająco. Moim zdaniem książka "cięższa" w odbiorze niż Podróżnik WC ale równie ciekawa. Zdarzają się momenty sprawiające wrażenie przerysowanych, podobnie jak w podróżniku mamy tu wyróżnione przerywniki z ciekawostkami i poradami, i również ta książka to nie jest jednolity ciąg fabularny lecz wspomnienia i opisy wydarzeń z konkretnego regionu. Można ją (jak i pozostałe) kupić w bardzo niskiej cenie w sklepie internetowym autora.