Nawet odrobina dobroci ma znaczenie.
Każdy gest życzliwości buduje.
Każdy kawałek współczucia uzdrawia.

Tak bardzo uważam, będąc przy niej, tak bardzo staram się nie dopuścić do tego, by cała siła moich uczuć do niej wypłynęła na zewnątrz. Nie chcę jej naciskać. Nie chcę zniszczyć tego, co mamy, ale teraz mam wrażenie, jakbyśmy balansowali na szczycie góry; jeśli za mocno przechylimy się na bok, wpadniemy w coś cudownego, czego pragnąłem chyba od lat. Jednak jeśli dla niej to tylko przyjaźń, a ja uczynię fałszywy krok, spadnę w próżnię: pozostanę bez jej przyjaźni i bez jej miłości.

Tak bardzo uważam, będąc przy niej, tak bardzo staram się nie dopuścić do tego, by cała siła moich uczuć do niej wypłynęła na zewnątrz. Nie chcę jej naciskać. Nie chcę zniszczyć tego, co mamy, ale teraz mam wrażenie, jakbyśmy balansowali na szczycie góry; jeśli za mocno przechylimy się na bok, wpadniemy w coś cudownego, czego pragnąłem chyba od lat. Jednak jeśli dla niej to tyl...

W takim razie muszę panią rozczarować. Intymność między dwojgiem ludzi nigdy nie jest perfekcyjna, zwłaszcza gdy się
nie ma doświadczenia. Każdy człowiek ma własny rytm i musi
upłynąć trochę czasu, zanim ludzie się dopasują. Jeśli ktoś ma
szczęście, to pod koniec tego procesu zbliży się do perfekcji, ale
jeśli pani oczekuje, że perfekcja weźmie się z niczego, będzie
pani długo czekać, może nawet całą wieczność. Nie mówię pani tego wszystkiego, żeby panią zniechęcać, ale moją rolą jako
terapeutki jest przybliżać pani rzeczywistość. W prawdziwym
życiu doskonałość tkwi czasem w niedoskonałości.

W takim razie muszę panią rozczarować. Intymność między dwojgiem ludzi nigdy nie jest perfekcyjna, zwłaszcza gdy się
nie ma doświadczenia. Każdy człowiek ma własny rytm i musi
upłynąć trochę czasu, zanim ludzie się dopasują. Jeśli ktoś ma
szczęście, to pod koniec tego procesu zbliży się do perfekcji, ale
jeśli pani oczekuje, że perfekcja weźmie się z nic...

Błażej zakrztusił się kawałkiem kurczaka, a Cezar spojrzał ze spokojem na młodą dziewczynę mieszającą w talerzu zawartość przypominającą stertę śmieci. Także i Albert spoglądał na Laurę. Raz na jakiś czas. Później trochę częściej. Aż w końcu nie mógł oderwać od niej wzroku, szczególnie gdy oblizywała srebrzysty widelec.

Błażej zakrztusił się kawałkiem kurczaka, a Cezar spojrzał ze spokojem na młodą dziewczynę mieszającą w talerzu zawartość przypominającą stertę śmieci. Także i Albert spoglądał na Laurę. Raz na jakiś czas. Później trochę częściej. Aż w końcu nie mógł oderwać od niej wzroku, szczególnie gdy oblizywała srebrzysty widelec.

Człowiek z kraju nieogarniętego złowieszczą rosyjską inwazją nie wie, jak się zachować w tej zupełnie niepojętej rzeczywistości wojennej. Niemożliwym jest być bezdusznym, ale i trudno pomagać w tym bezkresie cierpienia. Nawet przed zmarłymi trudno przybrać adekwatną postawę.

Człowiek z kraju nieogarniętego złowieszczą rosyjską inwazją nie wie, jak się zachować w tej zupełnie niepojętej rzeczywistości wojennej. Niemożliwym jest być bezdusznym, ale i trudno pomagać w tym bezkresie cierpienia. Nawet przed zmarłymi trudno przybrać adekwatną postawę.

Nikt nie jest doskonały, ale zasługuje na wyrozumiałość i uśmiech, gdy się stara i pokazuje, że mu zależy!

Nikt nie jest doskonały, ale zasługuje na wyrozumiałość i uśmiech, gdy się stara i pokazuje, że mu zależy!

Za okiem świat jest przecież taki sam, z tego samego się składa, tak samo jest wytarty na łokciach, wyślizgany w dłoniach, postrzępiony na brzegach, ukruszony, jeszcze ciepły. Ten świat składa się z tego samego: ćmy trzepoczącej w lampie, plamki pleśni na pomidorze, okrągłego odparzenia na stole. I człowiek składa się z tego samego: wrastającego paznokcia, odcisku na pięcie, wyblakłej blizny na kolanie lub kostce, pępka i siwego włosa.

Za okiem świat jest przecież taki sam, z tego samego się składa, tak samo jest wytarty na łokciach, wyślizgany w dłoniach, postrzępiony na brzegach, ukruszony, jeszcze ciepły. Ten świat składa się z tego samego: ćmy trzepoczącej w lampie, plamki pleśni na pomidorze, okrągłego odparzenia na stole. I człowiek składa się z tego samego: wrastającego paznokcia, odcisku na pięcie, wy...

Boimy się wszyscy i bez wyjątku. Lęk wypełnia nasze życie jak powietrze, zagęszcza je, poruszamy się po nim, pływamy w nim, brodzimy w nim po kolana. Pracując, boimy się, że stracimy pracę. Tracąc pracę, boimy się, że nie znajdziemy następnej. Nie mając pieniędzy boimy się, że nie będziemy ich mieli już nigdy, trzymając forsę w ręku boimy się, że zaraz ktoś nam ją gwizdnie. Wchodząc w miłość, boimy się, że ją stracimy, trwając w niej boimy się, że to nie to, albo że nic w życiu już nas innego nie spotka. Nie mając miłości boimy się, że nigdy jej już nie znajdziemy. Wychowując dzieci boimy się, że coś im się stanie, że wpadną w złe towarzystwo, że to, co próbujemy im przekazać, do nich nie dociera. Boimy się wahań kursów, boimy się krachów na giełdzie, zmian klimatycznych, końca ropy, boimy się tego, że znów wygra PO, znów wygra PiS, a Michał Wiśniewski wciąż będzie nagrywał nowe piosenki. Boimy się Rusków i Unii Europejskiej. Boimy się barbarzyńskich hord narodowców i wyuzdanych hord pedałów. Boimy się tęczy, tej stojącej i tej płonącej.

Boimy się wszyscy i bez wyjątku. Lęk wypełnia nasze życie jak powietrze, zagęszcza je, poruszamy się po nim, pływamy w nim, brodzimy w nim po kolana. Pracując, boimy się, że stracimy pracę. Tracąc pracę, boimy się, że nie znajdziemy następnej. Nie mając pieniędzy boimy się, że nie będziemy ich mieli już nigdy, trzymając forsę w ręku boimy się, że zaraz ktoś nam ją gwizdnie. Wch...

(...) ludzie nie są w stanie sami się kontrolować, gdy w grę wchodzą władza i pieniądze. Taka jest nasza natura. Zniekształcamy prawdę dla własnych zysków.

(...) ludzie nie są w stanie sami się kontrolować, gdy w grę wchodzą władza i pieniądze. Taka jest nasza natura. Zniekształcamy prawdę dla własnych zysków.

Mike, mówiłem ci, jak wyginęły dinozaury.
Na Ziemię spadła asteroida. Cały świat stał się jednym morzem ognia, a potem na
długo pogrążył się w ciemności i zimnie… Pewnej nocy obudziłeś się i powiedziałeś,
że miałeś koszmarny sen. Śniło ci się, że znalazłeś się w tamtej strasznej epoce.
Chciałem ci wtedy powiedzieć, że gdybyś rzeczywiście żył w kredzie, miałbyś
szczęście. Dzisiejsze czasy są jeszcze gorsze. Tempo, w jakim obecnie giną gatunki
żyjące na Ziemi, jest jeszcze szybsze, niż było wtedy. Teraz naprawdę mamy epokę
masowej zagłady! A więc, dziecko, to, co widzisz, to drobiazg. To tylko nic
nieznaczący epizod w nieuchronnym procesie. Możemy się obyć bez ptaków morskich,
ale nie możemy się obyć bez ropy. Wyobrażasz sobie życie bez niej? Na ostatnie
urodziny dałem ci to śliczne ferrari i obiecałem, że kiedy skończysz piętnaście lat,
będziesz mógł nim jeździć. Bez ropy byłoby tylko kupą złomu. Teraz, jeśli zechcesz
odwiedzić dziadka, możesz się dostać do niego moim prywatnym odrzutowcem, który
w jakieś dziesięć godzin przewiezie cię na drugi brzeg oceanu. Bez ropy ponad miesiąc
płynąłbyś do niego żaglowcem… Oto reguły gry cywilizacji: priorytetem jest
zapewnienie ludziom przetrwania i wygodnego życia. Wszystkie inne sprawy są
drugorzędne.

Mike, mówiłem ci, jak wyginęły dinozaury.
Na Ziemię spadła asteroida. Cały świat stał się jednym morzem ognia, a potem na
długo pogrążył się w ciemności i zimnie… Pewnej nocy obudziłeś się i powiedziałeś,
że miałeś koszmarny sen. Śniło ci się, że znalazłeś się w tamtej strasznej epoce.
Chciałem ci wtedy powiedzieć, że gdybyś rzeczywiście żył w kredzie, m...